{"id":12725,"date":"2026-09-10T22:40:56","date_gmt":"2026-09-10T20:40:56","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12725"},"modified":"2026-09-10T22:40:56","modified_gmt":"2026-09-10T20:40:56","slug":"sv-wreszcie-naprawde-u-siebie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/09\/10\/sv-wreszcie-naprawde-u-siebie\/","title":{"rendered":"SV wreszcie naprawd\u0119 u siebie"},"content":{"rendered":"\n

Jeszcze na zdj\u0119ciu b\u0119d\u0105cym ilustracj\u0105 do mojego artyku\u0142u<\/a> w bie\u017c\u0105cym numerze „P”, kt\u00f3re na miejscu wykona\u0142 nasz fotograf Leszek Zych, widnieje napis „Tu powstaje centrum muzyki”. Ju\u017c go nie ma – wszystko ods\u0142oni\u0119te, mo\u017cna wchodzi\u0107 swobodnie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

I tak lokalsi robi\u0105: przechodz\u0105, podchodz\u0105 do budynk\u00f3w, do \u0142\u0105ki kwietnej i ustawionej po\u015brodku makiety akustycznej przysz\u0142ej wielkiej sali koncertowej i przypatruj\u0105 si\u0119. Otwarte s\u0105: gmach g\u0142\u00f3wny dawnego Instytutu Weterynarii, cofni\u0119ty nieco od ulicy, oraz dwa pawilony po bokach przy samej ulicy, z kt\u00f3rych w prawym mie\u015bci\u0142a si\u0119 stajnia (a dzi\u015b jest to Pawilon Muzyczny), a w lewym, zwanym Pawilonem X – teatr anatomiczny, gdzie studenci ogl\u0105dali sekcje zw\u0142ok zwierz\u0105t. W ka\u017cdym z tych pawilon\u00f3w jest nawi\u0105zanie do przesz\u0142o\u015bci miejsca: w prawym zawis\u0142 \u017cakard autorstwa Pauliny Orzechowskiej Tkanki mi\u0119kkie<\/em>, w lewym znajduje si\u0119 obecnie instalacja Ewy Marii \u015amigielskiej i Wojtka Blecharza, w ramach kt\u00f3rej pod sufitem wisi konstrukcja neon\u00f3w nawi\u0105zuj\u0105cych do zwierz\u0119cych ko\u015bci, a niewielki materac z g\u0105bki, le\u017c\u0105cy na pod\u0142odze, na kt\u00f3rym mo\u017cna si\u0119 zrelaksowa\u0107 i pos\u0142ucha\u0107 d\u017awi\u0119k\u00f3w, ma kszta\u0142t blatu s\u0142ynnego sto\u0142u z bolo\u0144skiego Teatro Anatomico<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

W Pawilonie X jest jeszcze kawiarnia oraz przestrze\u0144 na zaj\u0119cia edukacyjne (inne przestrzenie przeznaczone do tego celu s\u0105 te\u017c w g\u0142\u00f3wnym gmachu, tzw. Pa\u0142acu). W Pawilonie Muzycznym za\u015b jest niewielka, ale \u015bwietna salka koncertowa na 100 miejsc. Tu w\u0142a\u015bnie nast\u0105pi\u0142a uroczysta inauguracja z udzia\u0142em prezydenta Warszawy Rafa\u0142a Trzaskowskiego, nowej „pani od kultury” w mie\u015bcie – Magdaleny Sroki (dobrze nam znanej z krakowskiego KBF), przewodnicz\u0105cej rady miasta Ewy Malinowskiej-Grupi\u0144skiej, dyrektora Biura Kultury Artura J\u00f3\u017awika, ministry kultury Marty Cienkowskiej i oczywi\u015bcie przeszcz\u0119\u015bliwych: dyrektora Sinfonii Varsovii Janusza Marynowskiego oraz architekta Thomasa Puchera. A zesp\u00f3\u0142 Sinfonia Varsovia Brass zagra\u0142 Sen o Warszawie<\/em> Niemena. Przyznam, \u017ce si\u0119 wzruszy\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

Szokuj\u0105ce nader pozytywnie jest, \u017ce cho\u0107 ten pawilon stoi przy samej ruchliwej i g\u0142o\u015bnej przecie\u017c ulicy, \u017cadnych odg\u0142os\u00f3w z zewn\u0105trz nie s\u0142ycha\u0107! A to dzi\u0119ki wspania\u0142ej izolacji akustycznej i potr\u00f3jnym oknom z pi\u0119cioma (!) szybami. Co jeszcze ogromnie cieszy: \u017ce cho\u0107 koncert\u00f3w symfonicznych nie da si\u0119 tu robi\u0107, to gdy usunie si\u0119 krzes\u0142a, orkiestra b\u0119dzie mog\u0142a si\u0119 rozstawi\u0107 i robi\u0107 normalne pr\u00f3by – miejsca jest do\u015b\u0107. Wreszcie b\u0119dzie mia\u0142a porz\u0105dne warunki akustyczne zamiast sali pr\u00f3b w betonowym pudle w budynku z boku terenu. Oba wsp\u00f3\u0142czesne budynki po bokach (w tym po drugiej stronie znajdowa\u0142y si\u0119 biura SV) zostan\u0105 zburzone.<\/p>\n\n\n\n

Podobna izolacja akustyczna jest w bardzo jednak pomniejszonej Auli w Pa\u0142acu; w\u0142a\u015bnie dlatego pomniejszonej, \u017ce sala jest „pude\u0142kiem w pude\u0142ku”: na g\u00f3rze spr\u0119\u017cyny, na dole g\u0105bka, podw\u00f3jne \u015bciany. Tak si\u0119 buduje sale w dzisiejszej dobie – i NOSPR, i NFM s\u0105 takie, i przysz\u0142a du\u017ca sala SV te\u017c ma taka by\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze wi\u0119cej przedstawicieli miasta i wielu krajowych instytucji muzycznych odwiedzi\u0142o Grochowsk\u0105 272 pod wiecz\u00f3r na koncercie orkiestry – oczywi\u015bcie w namiocie, nag\u0142o\u015bnionej. Ale dok\u0142adnie w tym miejscu ju\u017c zanied\u0142ugo – po Szalonych Dniach Muzyki – zostanie wbita pierwsza \u0142opata pod budow\u0119 w\u0142a\u015bciwej sali. Na razie us\u0142yszeli\u015bmy cz\u0119\u015b\u0107 programu jutrzejszego koncertu Level Up! – Oraw\u0119<\/em> Kilara i Wariacje na temat Purcella<\/em> Brittena. Potem by\u0142 bankiet w pi\u0119knie odnowionym Pa\u0142acu i zn\u00f3w mo\u017cliwo\u015b\u0107 zwiedzania. Wieczorem jeszcze lepiej wida\u0107 na pod\u015bwietlonych plafonach fragmenty obrazu Tymka Borowskiego zawieszonego w Auli pt. Portret Sinfonii Varsovii<\/em>. Jest to abstrakcyjna impresja, kt\u00f3r\u0105 autor stworzy\u0142 po rozmowach z lud\u017ami z kr\u0119gu orkiestry (wyznam, \u017ce i ja si\u0119 w tej grupie znalaz\u0142am), w pewnej inspiracji jednym z obraz\u00f3w Jacksona Pollocka (ale jeszcze sprzed okresu action painting<\/em>).<\/p>\n\n\n\n

Jutro i w weekend ka\u017cdy mo\u017ce przyj\u015b\u0107, zobaczy\u0107 i pos\u0142ucha\u0107, co si\u0119 tu dzieje. Na koncerty w namiocie wst\u0119p wolny, tak\u017ce na wystawy; na warsztaty dla dzieci s\u0105 bilety, ale niedrogie. Szczeg\u00f3\u0142y festiwalu Nowe Otwarcie (w tym Szalonych Dni Muzyki) s\u0105 tutaj<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jeszcze na zdj\u0119ciu b\u0119d\u0105cym ilustracj\u0105 do mojego artyku\u0142u w bie\u017c\u0105cym numerze „P”, kt\u00f3re na miejscu wykona\u0142 nasz fotograf Leszek Zych, widnieje napis „Tu powstaje centrum muzyki”. Ju\u017c go nie ma – wszystko ods\u0142oni\u0119te, mo\u017cna wchodzi\u0107 swobodnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-12725","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12725","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12725"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12725\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12727,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12725\/revisions\/12727"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12725"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12725"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12725"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}