Nie mia\u0142am jak dot\u0105d mo\u017cliwo\u015bci dotrze\u0107 na koncerty festiwalu In Tempore Regum, organizowanego przez Polsk\u0105 Oper\u0119 Kr\u00f3lewsk\u0105. Dopiero dzi\u015b mi si\u0119 uda\u0142o – wra\u017cenia naprawd\u0119 pozytywne.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Johann Adolf Hasse kojarzy si\u0119 nam zwykle z dworem Sas\u00f3w; raczej tym drezde\u0144skim ni\u017c warszawskim, cho\u0107 mia\u0142 tytu\u0142 kapelmistrza obu, dla Warszawy bez w\u0105tpienia napisana by\u0142a Zenobia<\/em>, odnaleziona i wystawiona swego czasu w teatrze Stefana Sutkowskiego. Inne by\u0142y w Warszawie powtarzane po Dre\u017anie. Zwykle d\u0142ugie, z wirtuozowskimi ariami, kt\u00f3re zachwyca\u0142y \u00f3wczesn\u0105 publiczno\u015b\u0107. Popularny w\u00f3wczas kompozytor zosta\u0142 na d\u0142ugo zapomniany, dzi\u015b jego muzyka prze\u017cywa renesans.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b zetkn\u0119li\u015bmy si\u0119 z innym wydaniem Hassego – religijnym. Oratorium Sanctus Petrus et Sancta Maria Magdalena<\/em> powsta\u0142o dla weneckiego Ospedale degli Incurabili, trwa niewiele ponad godzin\u0119 i niesie zupe\u0142nie inne emocje. Oczywi\u015bcie wiadomo, \u017ce j\u0119zyk muzycznych tamtych czas\u00f3w sk\u0142ada si\u0119 ze swego rodzaju stempelk\u00f3w, figur retorycznych, ale czy mimo to nie mog\u0105 wzrusza\u0107? Zw\u0142aszcza w dobrym, zaanga\u017cowanym wykonaniu.<\/p>\n\n\n\n Oratorium zawiera pi\u0119\u0107 partii solowych. Tytu\u0142owe s\u0105 oczywi\u015bcie najwa\u017cniejsze, wi\u0119c maj\u0105 po dwie arie; po jednej ma ka\u017cda z pozosta\u0142ych. Najwi\u0119ksze wi\u0119c pole do popisu mia\u0142 (pisz\u0119 w kolejno\u015bci wchodzenia) Rafa\u0142 Tomkiewicz jako Petrus i Ma\u0142gorzata Trojanowska jako Maria Magdalena. Oboje \u015bwietni; gdybym mia\u0142a si\u0119 czepia\u0107, to kontratenor mia\u0142 troch\u0119 trudny rozruch (ale gdy si\u0119 roz\u015bpiewa\u0142, by\u0142o pi\u0119knie), a sopranistka momentami brzmia\u0142a troch\u0119 za mocno jak na t\u0119 sal\u0119. Pozostali trzymali klas\u0119: Marta Boberska jako Maria Jacobi, Aneta \u0141ukaszewicz w roli Marii Salome i Jakub Foltak jako J\u00f3zef z Arymatei. Bardzo r\u00f3\u017cne od siebie partie kontratenorowe i obaj panowie do nich pasowali: Petrus liryczny i wzdychaj\u0105cy, Joseph – cz\u0142owiek czynu. Coraz lepiej brzmi Capella Regia Polona prowadzona przez Krzysztofa Garstk\u0119.<\/p>\n\n\n\n W ramach festiwalu b\u0119dzie jeszcze kilka interesuj\u0105cych koncert\u00f3w, niestety nie na wszystkich uda mi si\u0119 by\u0107. Wybieram si\u0119 jeszcze na recital Marcina \u015awi\u0105tkiewicza w Pa\u0142acu na Wodzie w \u0141azienkach. Szkoda mi koncertu zamykaj\u0105cego<\/a>, bo to rzecz zupe\u0142nie nieznana, ale musz\u0119 w tym czasie wyjecha\u0107 z Warszawy. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie mia\u0142am jak dot\u0105d mo\u017cliwo\u015bci dotrze\u0107 na koncerty festiwalu In Tempore Regum, organizowanego przez Polsk\u0105 Oper\u0119 Kr\u00f3lewsk\u0105. Dopiero dzi\u015b mi si\u0119 uda\u0142o – wra\u017cenia naprawd\u0119 pozytywne.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-12769","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12769","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12769"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12769\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12771,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12769\/revisions\/12771"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12769"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12769"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12769"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}