Koncert a-moll<\/em> Saint-Sa\u00ebnsa bardzo jej pasowa\u0142.<\/p>\n\n\n\nCiekawie by\u0142 zreszt\u0105 u\u0142o\u017cony program, bo ten neoromantyczny koncert zosta\u0142 wstawiony mi\u0119dzy dwa wybitne dzie\u0142a polskiego neoklasycyzmu: przedwojenn\u0105, s\u0142ynn\u0105 niegdy\u015b Uwertur\u0119<\/em> (1936) Antoniego Sza\u0142owskiego – wykwit stylu paryskiego – oraz monumentaln\u0105 III Symfoni\u0119<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz, pochodz\u0105c\u0105 ze \u015brodka stalinizmu (1952), ale ani troch\u0119 nie socrealistyczn\u0105, po prostu dramatyczn\u0105 i intensywn\u0105, a przy tym ukszta\u0142towan\u0105 w \u017celazn\u0105 form\u0119. \u0141ukasz Borowicz, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 orkiestr\u0119 Filharmonii Pozna\u0144skiej, ma prawdziw\u0105 pasj\u0119 do takiej muzyki – by\u0142o to wida\u0107 na jego twarzy; to zaleta ogl\u0105dania streamingu, na sali tego by si\u0119 nie widzia\u0142o.<\/p>\n\n\n\nNa przes\u0142uchaniach konkursowych te\u017c widzimy m\u0142odych artyst\u00f3w z bliska, podgl\u0105daj\u0105c ich emocje. Bardzo chcia\u0142abym, \u017ceby w przypadku Wojciecha Niedzi\u00f3\u0142ki, kt\u00f3ry gra\u0142 pierwszy, nie zadzia\u0142a\u0142o prawo pierwszego uczestnika ocenianego zwykle gorzej. Moim zdaniem gra\u0142 pi\u0119knie (jedyne zastrze\u017cenie to lekkie problemy intonacyjne w Polonezie A-dur<\/em>). Solista postawi\u0142 na Wieniawskiego, wykonuj\u0105c a\u017c cztery jego utwory, a ponadto V Sonat\u0119<\/em> Ysa\u00ffe’a (moj\u0105 ulubion\u0105). Przy utworach patrona wida\u0107 by\u0142o i po postawie, i po u\u015bmiechach, \u017ce \u015bwietnie si\u0119 t\u0105 muzyk\u0105 bawi; dopiero w Ysa\u00ffe’u, zw\u0142aszcza pierwszej cz\u0119\u015bci, Aurorze<\/em> (faktycznie \u015bwietna muzyka na poranek), pojawi\u0142 si\u0119 ten poetycki rys, kt\u00f3ry wzruszy\u0142 mnie na poprzednim konkursie.<\/p>\n\n\n\nW\u0142a\u015bciwie wi\u0119kszo\u015b\u0107 pierwszej sesji – mo\u017ce poza drug\u0105 w kolejno\u015bci Koreank\u0105 Haerim Oh, kt\u00f3rej intonacja siad\u0142a (a tak\u017ce chyba nerwy) – by\u0142a interesuj\u0105ca. Bardzo \u015bpiewnie zaprezentowa\u0142a si\u0119 Zofia Anna Olesik (intensywnie dopingowana z sali, jako \u017ce jest miejscowa) oraz 20-letni Amerykanin Jonathan Okseniuk. Sympati\u0119 wzbudzi\u0142 te\u017c Korea\u0144czyk Sunjae Ok, kt\u00f3ry ju\u017c da\u0142 si\u0119 w Polsce pozna\u0107 (dwa lata temu wygra\u0142 Konkurs im. Karola Lipi\u0144skiego w Toruniu, zgarniaj\u0105c te\u017c wiele dodatkowych nagr\u00f3d). Rzeczywi\u015bcie, to wyrazista osobowo\u015b\u0107, a jego skrzypce te\u017c pi\u0119knie brzmia\u0142y. Ostatnia dw\u00f3jka postawi\u0142a poza Wieniawskim na XX wiek: drugi Amerykanin Daniel Rafimayeri w\u0142\u0105czy\u0142 do repertuaru dwie ostatnie cz\u0119\u015bci Sonaty na skrzypce solo<\/em> Bart\u00f3ka, a Japonka Aoi Saito – Duo concertant<\/em> Strawi\u0144skiego. Dwa wspania\u0142e dzie\u0142a literatury skrzypcowej, kt\u00f3re zbyt rzadko si\u0119 grywa.<\/p>\n\n\n\nPopo\u0142udniowej sesji ju\u017c nie mog\u0142am s\u0142ucha\u0107 – i dalej te\u017c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 jak na razie anga\u017cowa\u0107, ale ju\u017c wida\u0107, \u017ce i ten konkurs ma naprawd\u0119 wysoki poziom. Jest ciekawie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie b\u0119d\u0119 mia\u0142a niestety zbyt wiele czasu na \u015bledzenie Konkursu im. Wieniawskiego, a fizycznie b\u0119d\u0119 w Poznaniu dopiero od 20 pa\u017adziernika. Ale \u015bledzi\u0142am pierwsz\u0105 sesj\u0119 przedpo\u0142udniow\u0105 na YouTube, wi\u0119c mog\u0119 przynajmniej co\u015b na pocz\u0105tek napisa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-12773","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12773","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12773"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12773\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12783,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12773\/revisions\/12783"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12773"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12773"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12773"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}