Wydaje si\u0119, \u017ce jury 17. Konkursu im. Wieniawskiego – cytuj\u0105c Wielkiego Wodza – „u\u017cy\u0142o uszu zgodnie z przeznaczeniem”. A mia\u0142o naprawd\u0119 trudne zadanie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Poziom rzeczywi\u015bcie jest bardzo wysoki, chyba nawet wy\u017cszy od poprzedniego konkursu. Trudno mi ocenia\u0107 – ma si\u0119 rozumie\u0107 – je\u015bli nie s\u0142ysza\u0142am wszystkich, a kogo s\u0142ysza\u0142am, to z g\u0142o\u015bnika, nie na sali. Ale te par\u0119 razy, kiedy uda\u0142o mi si\u0119 pos\u0142ucha\u0107 danej sesji, wywo\u0142a\u0142y w moich my\u015blach pytanie: jak jurorzy maj\u0105 odrzuci\u0107 po\u0142ow\u0119, skoro wszyscy s\u0105 \u015bwietni? Ale wiadomo, niekt\u00f3rym si\u0119 omskn\u0105\u0142 paluszek bardziej lub mniej. Np. dzi\u015b po po\u0142udniu w\u0142a\u015bciwie podobali mi si\u0119 wszyscy: pe\u0142en spokoju, liryczny Ukrainiec Bohdan Luts, dynamiczny Serb Teofil Milenkovi\u0107 (ze skrzypcowej dynastii), urocza Bu\u0142garka Lora Markova i kolejny ognisty skrzypek – Elias David Moncado, kt\u00f3ry wr\u00f3ci\u0142 do nas po czterech latach i ogromnie si\u0119 przez ten czas rozwin\u0105\u0142. Odpad\u0142a dziewczyna, bo co\u015b tam jej nie wysz\u0142o w Wariacjach<\/em> Wieniawskiego, ale to by\u0142 detalik. I niestety trzeba by\u0142o czepia\u0107 si\u0119 takich detalik\u00f3w…<\/p>\n\n\n\n Co prawda wed\u0142ug najnowszej mody w programie nie umieszczono kraj\u00f3w, sk\u0105d pochodz\u0105 muzycy (fakt, \u017ce coraz szybciej zostaj\u0105 obywatelami \u015bwiata), ale bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce ka\u017cdy sk\u0105d\u015b si\u0119 wywodzi, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce g\u00f3r\u0105 Korea i Chiny – przesz\u0142o po pi\u0119cioro. Nie b\u0119d\u0119 poza tym wylicza\u0107, tylko wspomn\u0119, \u017ce ciesz\u0119 si\u0119 z tr\u00f3jki Polak\u00f3w w II etapie, zw\u0142aszcza z Wojciecha Niedzi\u00f3\u0142ki (z czego wynika, \u017ce on rozpocznie r\u00f3wnie\u017c jutrzejsze przes\u0142uchania), ale te\u017c Zofia Anna Olesik pokaza\u0142a pi\u0119kn\u0105 liryczn\u0105 stron\u0119, a Sara Dragan przeciwnie – temperament.<\/p>\n\n\n\n Od jutra – d\u0142ugie, 50-minutowe recitale, w kt\u00f3rych b\u0119dzie mo\u017cna naprawd\u0119 si\u0119 pokaza\u0107; po cztery przed po\u0142udniem i po po\u0142udniu. Popatrzy\u0142am na to, czego b\u0119dziemy s\u0142ucha\u0107 – m\u0142odzi muzycy mogli wybiera\u0107 z paru komplementarnych puli<\/a> utwor\u00f3w polskich i \u015bwiatowych. Jak podliczy\u0142am, rekord bije Etiuda w formie walca<\/em> Saint-Sa\u00ebnsa (7 razy), na drugim miejscu jest Sonata f-moll<\/em> Prokofiewa, kt\u00f3r\u0105 wykona pi\u0119cioro skrzypk\u00f3w (Sonat\u0119 D-dur<\/em> tylko dwoje). Co za\u015b do polskich najwi\u0119ksze powodzenie ma m\u0142odzie\u0144cza Sonata d-moll<\/em> Szymanowskiego oraz Subito<\/em> Lutos\u0142awskiego (po 5 razy). Trzy razy zostan\u0105 wykonane Nokturn i Tarantella<\/em>, a dwa razy – Mity<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Gra toczy si\u0119 dalej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wydaje si\u0119, \u017ce jury 17. Konkursu im. Wieniawskiego – cytuj\u0105c Wielkiego Wodza – „u\u017cy\u0142o uszu zgodnie z przeznaczeniem”. A mia\u0142o naprawd\u0119 trudne zadanie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-12793","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12793","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12793"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12793\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12796,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12793\/revisions\/12796"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12793"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12793"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12793"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}