{"id":1302,"date":"2011-09-09T23:49:32","date_gmt":"2011-09-09T21:49:32","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1302"},"modified":"2011-09-09T23:49:32","modified_gmt":"2011-09-09T21:49:32","slug":"penderecki-greenwood-31","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/09\/09\/penderecki-greenwood-31\/","title":{"rendered":"Penderecki-Greenwood 3:1"},"content":{"rendered":"

Niech i ja ulegn\u0119 sportowym nastrojom (dzi\u015b sprz\u0105taczka w hotelu spyta\u0142a t\u0119 drug\u0105 z nas obu<\/strong>, czy idzie na „ten sport”, czyli walk\u0119\u00a0boksersk\u0105 Kliczko-Adamek) i podam wynik meczu, jaki odby\u0142 si\u0119 dzi\u015b w Hali Stulecia. Wiem, wiem, nie mecz, nie walka, tylko przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca. Z perspektywy s\u0142uchacza jednak por\u00f3wnywanie dw\u00f3ch przedstawiaj\u0105cych si\u0119 kompozytor\u00f3w jest czynno\u015bci\u0105 oczywist\u0105. Nie pisz\u0119 krymina\u0142u, wi\u0119c ju\u017c w tytule tego wpisu zdradzam wynik tego meczu wedle mojego postrzegania. Mo\u017ce kto\u015b z obecnych tam\u017ce (a du\u017co ich by\u0142o, to wielka hala) ma inne zdanie, nie wykluczam. Moje jest w\u0142a\u015bnie takie.<\/p>\n

Rzecz jest o tyle oczywista, \u017ce to m\u0142ody Penderecki by\u0142 pierwszy – jego dzie\u0142a na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105, wykonane na tym koncercie – Ofiarom Hiroszimy – Tren<\/a><\/em>, Kanon<\/a><\/em> i Polymorphia<\/a><\/em> – pochodz\u0105 z pocz\u0105tku lat 60. Nie by\u0142 najpierwszy, bo\u0107 i on czerpa\u0142 przecie\u017c zawarto\u015b\u0107 tych utwor\u00f3w z przedwojennej muzyki futurystycznej – tyle \u017ce „przet\u0142umaczy\u0142” zabawy pana Russolo<\/a> z jego intonarumori<\/em> na tradycyjne instrumenty orkiestrowe. Jego utwory s\u0105 zwi\u0119z\u0142e i nios\u0105 mn\u00f3stwo energii. Kompozytor co prawda jest teraz zupe\u0142nie gdzie indziej, ale ma do swoich dawnych utwor\u00f3w sentyment i z przyjemno\u015bci\u0105 poprowadzi\u0142 orkiestr\u0119 Aukso.<\/p>\n

Jej szef, Marek Mo\u015b, pomi\u0119dzy tymi utworami dyrygowa\u0142 kompozycjami Jonny’ego Greenwooda, gitarzysty zespo\u0142u Radiohead, a przy okazji kompozytora zafascynowanego m\u0142odzie\u0144cz\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Pendereckiego. Po Trenie<\/em> us\u0142yszeli\u015bmy wi\u0119c jego Popcorn Superhet Receiver<\/a><\/em>, o kt\u00f3rym sam twierdzi, \u017ce powsta\u0142 pod wp\u0142ywem Pendereckiego. Brzmi on \u0142agodniej, wi\u0119cej tu mo\u017ce konsonans\u00f3w, ale co\u015b z tamtego ducha zosta\u0142o z\u0142apane. I za ten utw\u00f3r daj\u0119 jeden punkt.<\/p>\n

Po Kanonie<\/em> za\u015b wykonano fragment muzyki z filmu I poleje si\u0119 krew<\/em>. Ale tego ju\u017c por\u00f3wnywa\u0107 si\u0119 nie da i w\u0142a\u015bciwie nie ma powodu. Wyrwany z kontekstu (prawd\u0119 powiedziawszy zreszt\u0105 \u015bcie\u017cka muzyczna tego dobrego sk\u0105din\u0105d filmu to istny\u00a0groch z kapust\u0105, bo nawet Brahmsa tam nie brak), nie stanowi\u0142 wielkiej atrakcji.<\/p>\n

Kulminacj\u0105 mia\u0142o by\u0107 ostatnie zestawienie: po Polymorphii<\/em> – Greenwooda 48 Responses to Polymorphia<\/em>. Te odpowiedzi (odzewy, reakcje) to \u015bci\u015ble rzecz bior\u0105c odpowiedzi na ostatni akord tego utworu, czyli pi\u0119kne, prowokacyjne C-dur. Greenwood wychodz\u0105c wielokrotnie z tego akordu umiejscawia go w kiczowatym f-moll, z kt\u00f3rego rozje\u017cd\u017ca si\u0119 potem mniej lub bardziej w szumy i klastery – czyli droga odwrotna ni\u017c u Pendereckiego (kt\u00f3ry sam przyznaje, \u017ce pisa\u0142 ten utw\u00f3r „od ko\u0144ca” – od razu wiedzia\u0142, \u017ce sko\u0144czy tym akordem). By\u0142o to mi\u0142e jako gest, ale artystycznie wiele nie wnosi\u0142o. Ale iwent by\u0142 i wszyscy byli zadowoleni.<\/p>\n

Potem jeszcze by\u0142 drugi iwent – instalacja „fontannowa” Briana Eno. Na rozpylonej mgie\u0142ce fontanny przed pergol\u0105 wy\u015bwietlano co\u015b w rodzaju barwnego ruchomego jaja, na kt\u00f3rym raz nawet pojawi\u0142 si\u0119 napis „My God”, a par\u0119 razy – mrugaj\u0105ce oko. Z g\u0142o\u015bnik\u00f3w dobiega\u0142a s\u0142odkawa muzyczka. Buduj\u0105ce.<\/p>\n

Mi\u0142e popo\u0142udnie za\u015b sp\u0119dzi\u0142am na projekcjach „Kina d\u017awi\u0119ku”, czyli d\u017awi\u0119kowych historii, odtwarzanych w ciemno\u015bciach, s\u0142uchanych w wygodnych siedziskach. Godzinny utw\u00f3r przedstawiciela francuskiej muzyki konkretnej Luca Ferrariego, Les Anecdotiques<\/em>, to by\u0142a sama przyjemno\u015b\u0107 i relaks – ci\u0105g mniej lub bardziej enigmatycznych opowiastek z\u0142o\u017conych z efekt\u00f3w i z rozm\u00f3w w r\u00f3\u017cnych j\u0119zykach (tak naprawd\u0119 to ca\u0142kiem konkretne sytuacje<\/a>, ale to nieistotne, kiedy si\u0119 s\u0142ucha). Potem jeszcze wys\u0142ucha\u0142am zabawnego s\u0142uchowiska Wojtka Marca. Mo\u017ce i jutro tam zajrz\u0119. No i jutro tak\u017ce Penderecki i Aphex Twin. Kto wygra tym razem?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Niech i ja ulegn\u0119 sportowym nastrojom (dzi\u015b sprz\u0105taczka w hotelu spyta\u0142a t\u0119 drug\u0105 z nas obu, czy idzie na „ten sport”, czyli walk\u0119\u00a0boksersk\u0105 Kliczko-Adamek) i podam wynik meczu, jaki odby\u0142 si\u0119 dzi\u015b w Hali Stulecia. Wiem, wiem, nie mecz, nie walka, tylko przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca. Z perspektywy s\u0142uchacza jednak por\u00f3wnywanie dw\u00f3ch przedstawiaj\u0105cych si\u0119 kompozytor\u00f3w jest […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1302"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1306,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302\/revisions\/1306"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1302"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1302"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1302"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}