David Lang – jeszcze inne oblicze… czego? Przecie\u017c, u licha, \u017cadnego minimalizmu. Jak ju\u017c zreszt\u0105 ustalili\u015bmy, minimalizmu nie ma. Nie jest to te\u017c muzyka repetycyjna – rytmy, kt\u00f3re w niej s\u0142ycha\u0107, nie s\u0105 powt\u00f3rzeniami, s\u0105 nieregularne jak u Strawi\u0144skiego (zn\u00f3w ten Igor zza w\u0119g\u0142a wygl\u0105da, a \u017ce ja kocham Igora mi\u0142o\u015bci\u0105 wielk\u0105, to tylko si\u0119 ciesz\u0119). Jak nie minimalizm ani nie repetytywizm, to jak ten kierunek nazwa\u0107? Rytmizm? Bo absolutna konieczno\u015b\u0107 wyrazistego rytmu jest tu jednym z najbardziej oczywistych element\u00f3w. Ale nie jedynym, bo drugim jest sk\u0142onno\u015b\u0107 do tak\u017ce zdecydowanych i wyrazistych harmonii.<\/p>\n
Ale u Langa jest co\u015b wi\u0119cej: \u0142\u0105czenie element\u00f3w z pozoru sprzecznych. Jak w zagranym na pocz\u0105tek koncertu (zn\u00f3w zesp\u00f3\u0142 Alarm Will Sound) utworze Forced March<\/em>, kt\u00f3rego powstawanie kompozytor opisuje tak: „Napisa\u0142em melodi\u0119, kt\u00f3ra naprawd\u0119 mi si\u0119 spodoba\u0142a. Zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce bez ko\u0144ca idzie naprz\u00f3d, nigdzie si\u0119 dos\u0142ownie nie powtarzaj\u0105c (…) Wtedy zacz\u0105\u0142em si\u0119 zastanawia\u0107 – a c\u00f3\u017c by si\u0119 sta\u0142o z t\u0105 nieregularn\u0105, swobodnie p\u0142yn\u0105c\u0105 melodi\u0105, gdyby j\u0105 tak na\u0142o\u017cy\u0107 na inne, bardziej regularne elementy? Ile regularno\u015bci mo\u017cna by doda\u0107, zanim utw\u00f3r ca\u0142kowicie zmieni sw\u00f3j charakter? Ile, przyk\u0142adowo, rytm\u00f3w marszowych mo\u017cna by doda\u0107, zanim utw\u00f3r zmieni si\u0119 w odbiorze z niesymetrycznej melodii w zwyk\u0142y marsz?” Ale ten marsz te\u017c jest nieregularny i w tym ca\u0142a rzecz. Marsz marszowy, z werblem i wielkim b\u0119bnem (w wi\u0119kszo\u015bci utwor\u00f3w Langa dzi\u015b s\u0142yszanych ten wielki b\u0119ben si\u0119 powtarza\u0142, poza s\u0142odkim – jak wynika zreszt\u0105 z tytu\u0142u – Sweet Air<\/a><\/em>, mnie osobi\u015bcie przypominaj\u0105cym skrzy\u017cowanie Paw\u0142a Szyma\u0144skiego z muzyk\u0105 latynosk\u0105),\u00a0ale zupe\u0142nie nie mo\u017cna w jego takt maszerowa\u0107. Inne utwory z us\u0142yszanych na koncercie to m.in. ten<\/a>, ten<\/a> i ten<\/a>.\u00a0Mocne. Tym mocniejsze, \u017ce to utwory w spos\u00f3b wyczuwalny odwo\u0142uj\u0105ce si\u0119 do tradycji, prawie (lub nawet ca\u0142kiem) tonalne, a jednak tak inne. Bardzo si\u0119 podoba\u0142o, do tego stopnia, \u017ce pierwszy raz na tym festiwalu bisowano.<\/p>\n Drugi koncert, w wykonaniu Ensemble Modern,\u00a0te\u017c mocny – zawiera\u0142 dwa utwory Reicha z samej czo\u0142\u00f3wki, w ka\u017cdym razie te, kt\u00f3re ja uwa\u017cam za najwa\u017cniejsze. Najpierw wi\u0119c Different Trains<\/a><\/em> – dzie\u0142o wstrz\u0105saj\u0105ce, kt\u00f3re nazwano „najw\u0142a\u015bciwsz\u0105 muzyczn\u0105 odpowiedzi\u0105 na Holokaust”, a zarazem autobiograficzne, przywo\u0142uj\u0105ce owe tygodnie sp\u0119dzone przez ma\u0142ego Steve’a w ameryka\u0144skich poci\u0105gach. Ca\u0142o\u015b\u0107 tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>.<\/p>\n Jaki\u017c kontrast w nast\u0119pnym utworze – Tehilim<\/a> <\/em>(Psalmy), kt\u00f3ry zreszt\u0105 uczepi\u0142 si\u0119 mnie dzi\u015b od rana. Radosny, ekstatyczny, podnosz\u0105cy na duchu. Wywo\u0142a\u0142 ogromne owacje na stoj\u0105co. Mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>, tutaj<\/a>, tutaj<\/a>, tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" David Lang – jeszcze inne oblicze… czego? Przecie\u017c, u licha, \u017cadnego minimalizmu. Jak ju\u017c zreszt\u0105 ustalili\u015bmy, minimalizmu nie ma. Nie jest to te\u017c muzyka repetycyjna – rytmy, kt\u00f3re w niej s\u0142ycha\u0107, nie s\u0105 powt\u00f3rzeniami, s\u0105 nieregularne jak u Strawi\u0144skiego (zn\u00f3w ten Igor zza w\u0119g\u0142a wygl\u0105da, a \u017ce ja kocham Igora mi\u0142o\u015bci\u0105 wielk\u0105, to tylko si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1333"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1340,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333\/revisions\/1340"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}