trwaniu<\/em>„.<\/p>\nJa wpadam w podobny nastr\u00f3j chodz\u0105c po lesie. Ostatni raz w ten weekend. I przypomnia\u0142o mi si\u0119 na tym spacerze to, co tu swego czasu napisa\u0142 Witold<\/strong>: „Wyobra\u017amy sobie, \u017ce do lasu wchodzi zwyk\u0142y cz\u0142owiek z ornitologiem. Nie przecz\u0119, \u017ce ten zwyk\u0142y mi\u0142o\u015bnik lasu nie b\u0119dzie zachwycony \u015bpiewem ptak\u00f3w i to nawet bardzo. Ornitolog b\u0119dzie s\u0142ysza\u0142 jednak zdecydowanie wi\u0119cej, a przez to b\u0119dzie mia\u0142 sto tysi\u0119cy szans wi\u0119cej, aby w pe\u0142ni prze\u017cy\u0107 le\u015bn\u0105 symfoni\u0119”. Zastanawiam si\u0119: czy rzeczywi\u015bcie?<\/p>\nNa ptaszkach i ich \u015bpiewie nie znam si\u0119 za bardzo, umiem tylko zi\u0119b\u0119 odr\u00f3\u017cni\u0107, no i mo\u017ce jeszcze kosa, o kuku\u0142ce i dzi\u0119ciole nie m\u00f3wi\u0105c\u00a0(w dzieci\u0144stwie interesowa\u0142am si\u0119 raczej ro\u015blinkami). No, ale od czego Internet? Teraz wchodz\u0119 sobie na strony z ptasimi g\u0142osami i ucz\u0119 si\u0119, jak si\u0119 odzywa drozd, kwiczo\u0142 czy wilga. No, ale kiedy ju\u017c b\u0119d\u0119 rozpoznawa\u0142a wszystkie ptasie odzywki, czy rzeczywi\u015bcie b\u0119d\u0119 lepiej prze\u017cywa\u0107 le\u015bn\u0105 symfoni\u0119? Chyba niekoniecznie. To raczej b\u0119dzie zgadywanka, kt\u00f3ry z solist\u00f3w w\u0142a\u015bnie si\u0119 odzywa, a w tym zgadywaniu szczeg\u00f3\u0142\u00f3w umknie mi ca\u0142o\u015b\u0107. My\u015bl\u0119 sobie wi\u0119c: ech, trzeba by\u0142oby tu by\u0107 Olivierem Messiaenem. I tu dotkn\u0119 (bo przecie\u017c we wpisach blogowych mo\u017cna tylko dotyka\u0107) kwestii mimesis<\/em>.<\/p>\nDlaczego kompozytorzy na\u015bladuj\u0105 ptaszki i inne odg\u0142osy przyrody? Ka\u017cdy zapewne mia\u0142 swoje powody. Clement Jannequin w ch\u00f3ralnym „Le chant des oiseaux” – po prostu dla \u017cartu muzycznego, podobnie jak w innych d\u017awi\u0119kona\u015bladowczych utworach, np. „La bataille de Marignan”, w kt\u00f3rej na\u015bladuje si\u0119 bitewne odg\u0142osy. Kompozytorzy barokowi, jak Couperin imituj\u0105cy s\u0142owika na klawesynie czy Vivaldi na\u015bladuj\u0105cy szczyg\u0142a w znanym koncercie fletowym lub inne ptaszki i odg\u0142osy przyrody w „Porach roku”, malowali d\u017awi\u0119kami muzyczne obrazki, by by\u0142o mi\u0142o i \u0142adnie. Beethoven w drugiej cz\u0119\u015bci VI Symfonii „Pastoralnej”\u00a0\u00a0przywo\u0142uje g\u0142osy kuku\u0142ki, przepi\u00f3rki i skowronka dla „obudzenia si\u0119 pogodnych uczu\u0107 po przybyciu na wie\u015b”. A wspomniany Messiaen? To przypadek szczeg\u00f3lny.<\/p>\n
Ten jeden z najwybitniejszych francuskich tw\u00f3rc\u00f3w XX wieku mia\u0142 wielk\u0105 wiedz\u0119 ornitologiczn\u0105 – by\u0142a to jego pasja. Mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c inn\u0105 w\u0142a\u015bciwo\u015b\u0107: synestezj\u0119, czyli kojarzy\u0142 brzmienia z kolorami. A przy tym by\u0142 katolickim mistykiem. Jego om\u00f3wienia w\u0142asnych utwor\u00f3w\u00a0–\u00a0a pisywa\u0142 je ch\u0119tnie, bo chcia\u0142, by s\u0142uchacz by\u0142 \u015bwiadomy – pe\u0142ne s\u0105 opis\u00f3w, jaki to ptaszek (instrumentalnie imitowany)\u00a0w kt\u00f3rym momencie si\u0119 odzywa, w jakim kt\u00f3ry fragment jest kolorze i do jakich s\u0142\u00f3w liturgii\u00a0czy do jakich idei si\u0119 odnosi. Te teksty czasem bywaj\u0105 ma\u0142o strawne, maj\u0105 co\u015b z dewocyjnego kiczu, ale maj\u0105 te\u017c swoisty urok. Cho\u0107 wi\u0119kszy urok, a czasem wr\u0119cz wielk\u0105 moc\u00a0ma sama jego muzyka.<\/p>\n
Dla jednych wi\u0119c ptaszki \u015bpiewaj\u0105 ku pogodzie ducha, dla drugich – na chwa\u0142\u0119 Bo\u017c\u0105. Jedni mog\u0105 to \u0142\u0105czy\u0107, a nawet uto\u017csamia\u0107, inni niekoniecznie. Ale zawsze mi\u0142o pos\u0142ucha\u0107 le\u015bnej symfonii. I tu nawi\u0105\u017c\u0119 na koniec do poprzedniego tematu: kiedy\u015b w \u0142a\u0144cuckim parku nagra\u0142am kosa, jak improwizowa\u0142 sobie przez dobrych par\u0119 minut. Free jazz si\u0119 nie umywa! \ud83d\ude00<\/p>\n
PS: Jaruta<\/strong>: a propos wpisu u Pana Piotra – ja te\u017c mia\u0142am \u015bpiewaj\u0105cego pieseczka. Najbardziej lubi\u0142 mi towarzyszy\u0107 g\u0142osem, gdy gra\u0142am na pianinie wariacje „Nel cor piu” Beethovena. Czasem te\u017c „rozmawiali\u015bmy” – auuu – auuu! Niestety ju\u017c go nie ma… \ud83d\ude41<\/p>\nPS2: luna<\/strong>: wszystkie programy z cyklu „Co tu jest grane” Waldemara Malickiego mo\u017cna obejrze\u0107 w Internecie,\u00a0na stronie itvp.<\/p>\nPS3: passpartout<\/strong>: w\u0142a\u015bnie o to mi chodzi\u0142o! Ja przez ca\u0142e wczesne dzieci\u0144stwo dawa\u0142am w domu regularne koncerty sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z improwizacji, potem opowiada\u0142am, o czym by\u0142y (wcze\u015bniej rysowa\u0142am program ze spisem utwor\u00f3w). To by\u0142 ca\u0142y zabawny i sympatyczny rytua\u0142, oczywi\u015bcie w jakim\u015b momencie wygas\u0142, ale co da\u0142, to da\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Blogowisko mi popad\u0142o w nastr\u00f3j krotochwilny –\u00a0to znak, \u017ce przyda\u0142by si\u0119 jaki\u015b l\u017cejszy, letni temacik. No to prosz\u0119 bardzo. Rozptaszkowa\u0142o si\u0119 na s\u0105siednich blogach – u Pana Piotra i u Owczarka (pozdrawiam Alicj\u0119, Pana Lulka, Misia2 i Wojtka z Przytoka). Drozdy, s\u0142owiki, kwiczo\u0142y, skowronki… czeg\u00f3\u017c chcie\u0107 jeszcze! Ja te\u017c wys\u0142uchuj\u0119 ptasich koncert\u00f3w u siebie na […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}