{"id":1444,"date":"2011-10-28T00:08:23","date_gmt":"2011-10-27T22:08:23","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1444"},"modified":"2011-11-25T14:18:54","modified_gmt":"2011-11-25T13:18:54","slug":"tansman-ujmujacy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/10\/28\/tansman-ujmujacy\/","title":{"rendered":"Tansman ujmuj\u0105cy"},"content":{"rendered":"

Wybra\u0142am si\u0119 wczoraj do \u0141odzi na ten koncert<\/a>. W tym roku nie ma Tansmanowskiego konkursu, a jest 25-lecie \u015bmierci, wi\u0119c trzeba by\u0142o je obej\u015b\u0107. Ale obchody by\u0142y tym razem lekkie, \u0142atwe i przyjemne, w sam raz na rozgrzanie si\u0119 jesienn\u0105 por\u0105. I wbrew wynikom bada\u0144, kt\u00f3re\u00a0przytoczy\u0142 macias1515<\/strong>, sala Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej by\u0142a pe\u0142na. Mo\u017ce dlatego, \u017ce wszyscy kochaj\u0105 gitar\u0119?<\/p>\n

A gitara by\u0142a g\u0142\u00f3wn\u0105 bohaterk\u0105 tego koncertu, z dw\u00f3ch przyczyn. Po pierwsze, z powodu sesji gitarystyki, kt\u00f3rej koncert by\u0142 zarazem inauguracj\u0105. Po drugie, poniewa\u017c Tansman du\u017co pisa\u0142 na gitar\u0119 – maj\u0105c takiego przyjaciela jak Andres Segovia wiedzia\u0142,\u00a0\u017ce ma pole do popisu. I s\u0105 to wyj\u0105tkowo wdzi\u0119czne, wpadaj\u0105ce w ucho utwory.<\/p>\n

Jak \u015bwietna i nastrojowa Cavatina<\/a><\/em>; jak widzicie, jest na tubie w tylu wykonaniach, artyst\u00f3w z tak r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w. Tansman jest naprawd\u0119 lubiany przez gitarzyst\u00f3w. Na \u0142\u00f3dzkim koncercie gra\u0142 Cavatin\u0119<\/em> Waldemar Gromolak – ca\u0142a pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a recitalem. Po cyklu Tansmana\u00a0(utw\u00f3r ma pi\u0119\u0107 cz\u0119\u015bci) zmieni\u0142 zupe\u0142nie nastr\u00f3j i zagra\u0142 Leo Brouwera Tarantos<\/a><\/em>. A potem zn\u00f3w\u00a0zrobi\u0142 zwrot o 180 stopni i wykona\u0142 dwa romantyczne z ducha utwory Agustina Barrios Mangore: Julia Florida<\/a><\/em> i rozkoszny walczyk<\/a>.<\/p>\n

W drugiej cz\u0119\u015bci ust\u0105pi\u0142 miejsca orkiestrze Amadeus, kt\u00f3ra wykonaniem Wariacji na temat Frescobaldiego<\/a><\/em> poprzedzi\u0142a najwa\u017cniejsze wydarzenie wieczoru: pierwsze w Polsce wykonanie utworu Tansmana Hommage a Manuel de Falla<\/em>. Zapowiadano je jako premier\u0119 \u015bwiatow\u0105, tymczasem, jak si\u0119 okazuje, wykonano ju\u017c utw\u00f3r w Rosji<\/a>, wi\u0119c mo\u017cecie si\u0119 sami przekona\u0107, \u017ce to takie sympatyczne nawi\u0105zanie do tw\u00f3rczo\u015bci adresata ho\u0142du, nie zanadto ambitne, ale mi\u0142e dla ucha i zgrabne. W \u0141odzi \u015bwietnie wykona\u0142 je \u0141ukasz Kuropaczewski. Amadeus zamkn\u0105\u0142 program Divertimentem na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105<\/em> Miko\u0142aja G\u00f3reckiego (nie myli\u0107 z ojcem), utworem neoklasycznym, przeznaczonym by\u0107 mo\u017ce dla jakiej\u015b szkolnej orkiestry (Miko\u0142aj mieszka w Stanach i pisuje takie u\u017cytkowe rzeczy, zawsze bardzo sprawne warsztatowo). Troch\u0119 mnie rozczarowa\u0142y bisy – Kuropaczewski zagra\u0142 banalne Asturias<\/em>, a Amadeus – fina\u0142 Koncertu na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105<\/em> Bacewicz\u00f3wny, kt\u00f3ry przy\u0107mi\u0142 poprzedni utw\u00f3r.<\/p>\n

W przerwie mo\u017cna by\u0142o – acz z trudem, bo s\u0142abo by\u0142o s\u0142ycha\u0107 d\u017awi\u0119k – obejrze\u0107 w foyer film o Tansmanie, gdzie i on sam si\u0119 wypowiada. Gdy tak patrzy\u0142am na ciep\u0142o i pogodnie u\u015bmiechni\u0119t\u0105 twarz starszego pana (takim te\u017c go zapami\u0119ta\u0142am, gdy ostatnie razy odwiedza\u0142 Polsk\u0119), pomy\u015bla\u0142am, \u017ce jego powodzenie \u017cyciowe wi\u0105za\u0142o si\u0119 zapewne tak\u017ce z tym, \u017ce mia\u0142 tak ujmuj\u0105cy i bezpretensjonalny spos\u00f3b bycia. No, ale niew\u0105tpliwie i z tym, \u017ce mia\u0142 talent – wielki i bardzo wszechstronny. Tym razem pokazana zosta\u0142a tylko jedna, l\u017cejsza jego strona, a jest ich daleko wi\u0119cej. Swoj\u0105 drog\u0105 ciekawe, ile jeszcze utwor\u00f3w – jak owo Hommage<\/em> – le\u017cy jeszcze i czeka na opracowanie? Rzecz bowiem w tym, \u017ce Tansman zwykle\u00a0szkicowa\u0142 utw\u00f3r w formie wyci\u0105gu fortepianowego, ale kiedy orientowa\u0142 si\u0119, \u017ce nie zostanie wykonany, nie instrumentowa\u0142 go. Hommage<\/em> te\u017c napisa\u0142 dla Segovii, ale wysz\u0142o jakie\u015b qui pro quo z poczt\u0105 i ostatecznie utw\u00f3r nie zosta\u0142 uko\u0144czony. Wiadomo, \u017ce wielokrotnie taka sytuacja si\u0119 powt\u00f3rzy\u0142a, np. z Koncertem na lew\u0105 r\u0119k\u0119<\/em> dla Paula Wittgensteina, kt\u00f3ry odm\u00f3wi\u0142 jego wykonania…<\/p>\n

Tutaj ciekawy wywiad<\/a> o Tansmanie. Zapowiadaj\u0105 tu te\u017c paryski koncert tansmanowski, na kt\u00f3ry ma gra\u0107 nasza Tereska<\/strong>, ale, na mi\u0142o\u015b\u0107 bosk\u0105, jak napisano jej nazwisko…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wybra\u0142am si\u0119 wczoraj do \u0141odzi na ten koncert. W tym roku nie ma Tansmanowskiego konkursu, a jest 25-lecie \u015bmierci, wi\u0119c trzeba by\u0142o je obej\u015b\u0107. Ale obchody by\u0142y tym razem lekkie, \u0142atwe i przyjemne, w sam raz na rozgrzanie si\u0119 jesienn\u0105 por\u0105. I wbrew wynikom bada\u0144, kt\u00f3re\u00a0przytoczy\u0142 macias1515, sala Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej by\u0142a pe\u0142na. Mo\u017ce dlatego, \u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1444"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1444"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1444\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1452,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1444\/revisions\/1452"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1444"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1444"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1444"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}