Wielka muzyka, ale zdecydowanie nie\u0142atwa. Nie mog\u0142a si\u0119 podoba\u0107 Stalinowi, nie dziwi\u0119 si\u0119 temu wcale. Nawet dla cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci na pozna\u0144skiej premierze by\u0142a za trudna – niefortunne po\u0142\u0105czenie pierwszych dw\u00f3ch akt\u00f3w, trwaj\u0105ce niemal dwie godziny, okaza\u0142o si\u0119 zbyt m\u0119cz\u0105ce dla ca\u0142kiem du\u017cej grupy, kt\u00f3ra wysz\u0142a z sali przed przerw\u0105, a i tak by\u0142y wolne miejsca. Po przerwie wolnych miejsc by\u0142o jeszcze wi\u0119cej. Przykre.<\/p>\n
Co do spektaklu. Przede wszystkim jestem zachwycona tym, co zrobi\u0142 z orkiestr\u0105 Gabriel Chmura – a pami\u0119tam, jak narzeka\u0142 na pocz\u0105tku pr\u00f3b. Droga przez m\u0119k\u0119 jednak si\u0119 op\u0142aca\u0142a i muzycy sami w ko\u0144cu dostrzegli geniusz tego dzie\u0142a. Grali imponuj\u0105co. Soli\u015bci: g\u0142\u00f3wne dwie role w wykonaniu Rosjan – to dobrze, tylko chcia\u0142oby si\u0119 precyzyjniejszych g\u0142os\u00f3w, to nie Verdi, \u017ce i tak mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107, o jakie nuty chodzi, tu chcia\u0142oby si\u0119 mie\u0107 wszystko dok\u0142adnie. Bardzo smacznych par\u0119 r\u00f3l pobocznych, ze \u015bwietnym, rodzajowym Aleksandrem Telig\u0105 jako te\u015bciem Katarzyny i Sylwi\u0105 Z\u0142otkowsk\u0105 jako Sonietk\u0105.<\/p>\n
Inscenizacja – ca\u0142kiem tradycyjna, troch\u0119 toporna, z dziwnym zagmatwaniem piwnica-kantorek-sejf, z pojawiaj\u0105cym si\u0119 w pierwszych aktach nad scen\u0105 wy\u015bwietlonym napisem Rze\u017ania (po rosyjsku), a w przerwach na zmiany dekoracji\u00a0– na parawanach zas\u0142aniaj\u0105cych scen\u0119 – skanem s\u0142ynnego tekstu Sumbur wmiesto muzyki<\/em> (znanego nam jako Chaos zamiast muzyki<\/em>), kt\u00f3rym Szostakowiczowi zamkni\u0119to twarz po wyra\u017ceniu dezaprobaty przez Generalissimusa.<\/p>\n Zwykle nie pami\u0119ta si\u0119 o tym, ale Szostakowicz napisa\u0142 Lady Macbeth<\/em>, gdy mia\u0142 zaledwie 26 lat! A to by\u0142a ju\u017c jego druga\u00a0opera; pierwsz\u0105, Nosa<\/em> wed\u0142ug Gogola (genialniejsz\u0105 jeszcze chyba – kto to wystawi?), stworzy\u0142 w wieku lat 22. Ale c\u00f3\u017c, I Symfoni\u0119 napisa\u0142 jako dziewi\u0119tnastolatek, a ju\u017c by\u0142 w niej ca\u0142kowicie ukszta\u0142towany.<\/p>\n Pisz\u0105c Lady Macbeth<\/em>, ogarni\u0119ty by\u0142\u00a0nami\u0119tno\u015bci\u0105 do swojej \u017cony Niny Warzar i\u00a0w\u0142o\u017cy\u0142 swoje uczucia w posta\u0107 Katarzyny, po kt\u00f3rej stronie – jak on – zdecydowanie stajemy. Mimo i\u017c pope\u0142ni\u0142a (jedno – wsp\u00f3\u0142pope\u0142ni\u0142a) dwa morderstwa, a na koniec ginie pope\u0142niaj\u0105c trzecie, uwa\u017camy jej czyny za absolutnie usprawiedliwione, a otaczaj\u0105cych j\u0105 m\u0119\u017cczyzn odbieramy, co do jednego (\u0142\u0105cznie z g\u0142\u00f3wnym amantem), jako postacie wyj\u0105tkowo \u017ca\u0142osne. Podkre\u015blone jest to muzyk\u0105 zjadliw\u0105, zgry\u017aliw\u0105, satyryczn\u0105. Nawet gdy w ostatnim akcie, na katordze, wszelkie \u017carty si\u0119 ko\u0144cz\u0105, groteskowa poleczka powraca, gdy Siergiej flirtuje z Sonietk\u0105. Ale nami\u0119tno\u015b\u0107 w ko\u0144cu zwyci\u0119\u017ca – mimo i\u017c Katarzyna ginie.<\/p>\n Je\u015bli nawet wystawienie nie jest jakie\u015b wstrz\u0105saj\u0105co znakomite, i tak warto na ten spektakl si\u0119 uda\u0107. Tym bardziej, \u017ce b\u0119dzie grane jeszcze tylko par\u0119 razy – przysz\u0142y rok w pozna\u0144skim Teatrze Wielkim b\u0119dzie Rokiem M\u0119\u017cczyzn (teraz mamy Rok Kobiet), wi\u0119c baby schodz\u0105 z afisza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wielka muzyka, ale zdecydowanie nie\u0142atwa. Nie mog\u0142a si\u0119 podoba\u0107 Stalinowi, nie dziwi\u0119 si\u0119 temu wcale. Nawet dla cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci na pozna\u0144skiej premierze by\u0142a za trudna – niefortunne po\u0142\u0105czenie pierwszych dw\u00f3ch akt\u00f3w, trwaj\u0105ce niemal dwie godziny, okaza\u0142o si\u0119 zbyt m\u0119cz\u0105ce dla ca\u0142kiem du\u017cej grupy, kt\u00f3ra wysz\u0142a z sali przed przerw\u0105, a i tak by\u0142y wolne miejsca. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1487","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1487","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1487"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1487\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1495,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1487\/revisions\/1495"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1487"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1487"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1487"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}