{"id":15,"date":"2007-06-13T23:32:43","date_gmt":"2007-06-13T21:32:43","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=15"},"modified":"2007-06-15T14:23:30","modified_gmt":"2007-06-15T12:23:30","slug":"vincero-vincero","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2007\/06\/13\/vincero-vincero\/","title":{"rendered":"Vincero, vincero!"},"content":{"rendered":"

…czyli „zwyci\u0119\u017c\u0119, zwyci\u0119\u017c\u0119!” – za\u015bpiewa\u0142 w telewizyjnym programie „Britain’s Got Talent” Paul Potts, skromny sprzedawca kom\u00f3rek z Walii. I zwyci\u0119\u017cy\u0142 (cho\u0107 konkurs jeszcze trwa) – wszyscy na sali, \u0142\u0105cznie ze z\u0142o\u015bliwymi jurorami, mieli \u0142zy w oczach. Nie powiem, nawet mnie \u015bcisn\u0119\u0142o za gard\u0142o. Obejrza\u0142am ten klip, zanim lestat<\/strong> wrzuci\u0142 link pod poprzednim wpisem.
\n<\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Pi\u0119kna bajka – napisa\u0142 kto\u015b pod klipem z YouTube. Bo historia Pottsa to typowa bajka o brzydkim, pechowym kacz\u0105tku. Ma\u0142y, t\u0119gawy i niepi\u0119kny, wygl\u0105da\u0142 jak ofiara losu. I co charakterystyczne, jeszcze w momencie, kiedy zapowiedzia\u0142, \u017ce b\u0119dzie \u015bpiewa\u0142 oper\u0119 (organizatorzy to wiedzieli – przecie\u017c orkiestra wiedzia\u0142a, \u017ce ma zagra\u0107 akompaniament do „Nessun dorma” – ale jurorzy raczej nie), reakcja by\u0142a taka: ale kaszana, no trudno, musimy prze\u017cy\u0107 i t\u0119 masakr\u0119. Tymczasem Paul Potts pokaza\u0142 trzy rzeczy: 1. \u017ce ma g\u0142os i talent, 2. \u017ce ma pi\u0119kno wewn\u0119trzne, 3. \u017ce opera jest wci\u0105\u017c \u017cywa i wci\u0105\u017c wzrusza, mimo \u017ce wielu wr\u00f3\u017cy jej od lat rych\u0142y zgon.<\/p>\n

Jakie b\u0119d\u0105 dalsze losy sprzedawcy telefon\u00f3w – trudno przewidzie\u0107. Czy rzeczywi\u015bcie czeka go kariera – to ju\u017c zale\u017cy od splotu r\u00f3\u017cnych okoliczno\u015bci, a w niema\u0142ym stopniu i od niego samego, jak on sam, cz\u0142owiek skromny, b\u0119dzie w stanie unie\u015b\u0107 ci\u0119\u017car s\u0142awy i czy ta s\u0142awa b\u0119dzie trwa\u0142a d\u0142u\u017cej ni\u017c telewizyjny program. Trzymamy kciuki.<\/p>\n

Jeszcze o ptaszkach i innych zwierz\u0105tkach. Rewelacyjne rzeczy mi piszecie – passpartout<\/strong> u\u015bwiadomi\u0142 mi wreszcie, dlaczego flet prosty nazywa si\u0119 po angielsku tak samo jak magnetofon (zawsze mnie to intrygowa\u0142o!). Urzek\u0142 mnie obyczaj opisany przez Pana Lulka<\/strong>. Szkoda, \u017ce kiedy dzi\u015b ni z tego, ni z owego obudzi\u0142am si\u0119 o 4 rano i wysz\u0142am na balkon (ptasi\u0105 orkiestr\u0119 tutti s\u0142ysza\u0142am z oddali, dobiegaj\u0105c\u0105 z lasu, od kt\u00f3rego oddziela mnie zajezdnia metra), nie wzi\u0119\u0142am ze sob\u0105 przynajmniej bia\u0142ego sch\u0142odzonego winka (prosecco akurat nie mam \ud83d\ude42 )! Pi\u0119kny link szwedzki od Andrzeja Szyszkiewicza<\/strong> (i pi\u0119kna sprawa), niestety nie otwiera mi si\u0119 d\u017awi\u0119k, podobnie jak w linku od mt7<\/strong> – za to sama odkry\u0142am istn\u0105 kopalni\u0119: http:\/\/www.ptaki.info\/abc\/ptaki.php<\/a> – 201 ptaszk\u00f3w! D\u017awi\u0119k odzywa si\u0119, kiedy klikn\u0105\u0107 na nutki przy nazwie pojedynczego ptaka. Piecuszek faktycznie jadowity \ud83d\ude00 Hoko<\/strong>: go\u0142\u0119bie te\u017c potrafi\u0105 nie\u017ale wkurzy\u0107, mieszka\u0142am kiedy\u015b na VI pi\u0119trze i te cholerniki mi grucha\u0142y nad g\u0142ow\u0105 od rana, te\u017c chcia\u0142am je zastrzeli\u0107. Witold<\/strong>, Torlin<\/strong>: akurat s\u0142owika i skowronka wbrew Szekspirowi nie tak trudno odr\u00f3\u017cni\u0107 – \u015bpiew skowronka jest ci\u0105g\u0142y, cho\u0107 zmienia artykulacj\u0119 (by tak rzec), a s\u0142owika sk\u0142ada si\u0119 ze zr\u00f3\u017cnicowanych fraz. Alicja<\/strong>: czeka\u0142am, a\u017c kto\u015b zacytuje „Ptasie radio”, a wiecie, \u017ce zamiast „i wydziera si\u0119 jak kurka” (s\u0142owik oczywi\u015bcie), wcze\u015bniej by\u0142o „daje koncert jak Kiepurka”? Ale cenzura kaza\u0142a Tuwimowi to zmieni\u0107, bo Kiepura jako cz\u0142owiek ameryka\u0144ski by\u0142 wtedy na indeksie.<\/p>\n

Kocia muzyka? To nie tylko wspomniany przez passpartout<\/strong> duet kot\u00f3w Rossiniego, ale tak\u017ce „Kocia fuga” na klawesyn Scarlattiego (jej temat powsta\u0142 z d\u017awi\u0119k\u00f3w, jakie wydoby\u0142 kot kompozytora spaceruj\u0105c przez klawiatur\u0119), uroczy duet kot\u00f3w z „Dziecka i czar\u00f3w” Ravela czy skradaj\u0105cy si\u0119 motyw klarnetu w „Piotrusiu i wilku” Prokofiewa. To pierwsze, co mi w tej chwili przychodzi do g\u0142owy. A przepi\u0119kn\u0105 „Muzyk\u0119 nocy” – z \u017cabami i ptaszkami – napisa\u0142 Bart\u00f3k jako jedn\u0105 z cz\u0119\u015bci fortepianowego cyklu „Szabadban” (Na swobodzie). Dobranoc! \ud83d\ude42<\/p>\n

PS. mt7<\/strong>, niestety p\u0142ytka jak dot\u0105d nie dosz\u0142a nie wiedzie\u0107 czemu \ud83d\ude41<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

…czyli „zwyci\u0119\u017c\u0119, zwyci\u0119\u017c\u0119!” – za\u015bpiewa\u0142 w telewizyjnym programie „Britain’s Got Talent” Paul Potts, skromny sprzedawca kom\u00f3rek z Walii. I zwyci\u0119\u017cy\u0142 (cho\u0107 konkurs jeszcze trwa) – wszyscy na sali, \u0142\u0105cznie ze z\u0142o\u015bliwymi jurorami, mieli \u0142zy w oczach. Nie powiem, nawet mnie \u015bcisn\u0119\u0142o za gard\u0142o. Obejrza\u0142am ten klip, zanim lestat wrzuci\u0142 link pod poprzednim wpisem. Pi\u0119kna bajka […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}