W ramach wst\u0119pnego przygotowania przedzlotowego dzi\u015b opowiem\u00a0Wam troch\u0119 mniej znanych, a wa\u017cnych\u00a0historii z \u017cycia Mozarta.<\/p>\n
O jego przynale\u017cno\u015bci do wolnomularstwa wiadomo by\u0142o od zawsze. Ale w gruncie rzeczy niewiele wiedzia\u0142o si\u0119 rzeczy konkretnych, p\u00f3ki badacze nie pogrzebali porz\u0105dnie w dokumentach maso\u0144skich. Przypomnijmy, \u017ce masoneria, cho\u0107 tworzenie kolejnych l\u00f3\u017c by\u0142o za \u017cycia Mozarta do\u015b\u0107 modne,\u00a0nied\u0142ugo po jego \u015bmierci prze\u017cy\u0142a dobijaj\u0105cy (czasowo) cios.<\/p>\n
Ju\u017c cesarz J\u00f3zef II zaniepokoi\u0142 si\u0119 rozwojem tego zbyt niezale\u017cnego, o\u015bwieceniowego z ducha\u00a0ruchu, nader zbli\u017caj\u0105cego ludzi na r\u00f3\u017cnych p\u0142aszczyznach i wyznaj\u0105cego zbyt wolno\u015bciowe i egalitarne idea\u0142y. Popiera\u0142 masoneri\u0119, ale by\u0142 nieufny, bo by\u0142 to ruch, kt\u00f3rego sam\u00a0nie zak\u0142ada\u0142 i nie mia\u0142 nad nim kontroli. Tak wi\u0119c w rok po tym, jak Mozart zosta\u0142 masonem, zacz\u0119\u0142y si\u0119 dla cz\u0142onk\u00f3w l\u00f3\u017c trudne czasy – a to by\u0142 dopiero pocz\u0105tek.<\/p>\n
Na razie jest 14 grudnia 1784 roku i Wolfgang Amadeusz\u00a0prosi o przyj\u0119cie do lo\u017cy „Zur Wohlt\u00e4tigkeit” (Pod Dobroczynno\u015bci\u0105). Lo\u017ca ta dzieli\u0142a \u015bwi\u0105tyni\u0119 (znajduj\u0105c\u0105 si\u0119 na drugim pi\u0119trze domu pewnego wiede\u0144skiego gorzelnika) z inn\u0105, „Zur wahren Eintracht” (Pod Prawdziw\u0105 Zgod\u0105). I w jej\u00a0posiedzeniach r\u00f3wnie\u017c Mozart czasem uczestniczy\u0142 jako „brat go\u015b\u0107”, po czym \u015blady (w tym lista obecno\u015bci z podpisem Mozarta, kt\u00f3r\u0105 widzia\u0142am na fascynuj\u0105cej wystawie zorganizowanej\u00a0w Roku Mozartowskim w wiede\u0144skiej Albertinie) zachowa\u0142y si\u0119 w protoko\u0142ach, w przeciwie\u0144stwie do dokument\u00f3w macierzystej lo\u017cy Mozarta, zapewne skromniejszej. Ale wiadomo, \u017ce ju\u017c\u00a0w Wigili\u0119 1784 roku kompozytor by\u0142 takim „bratem go\u015bciem” w „Zur wahren Eintracht”, a w styczniu 1785 roku Ignaz von Born, czo\u0142owa posta\u0107 wiede\u0144skiego\u00a0wolnomularstwa, nada\u0142 mu tam stopie\u0144 czeladnika, o czym w ksi\u0119gach jest odno\u015bny zapis. Nie wiadomo, kiedy Mozart otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza, ale to r\u00f3wnie\u017c musia\u0142o si\u0119 odby\u0107 szybko, bo ju\u017c 16 kwietnia jego ojca, kt\u00f3rego wprowadzi\u0142 do lo\u017cy, mianowano czeladnikiem, a 22 kwietnia mistrzem, a wi\u0119c Wolfgang musia\u0142 nim by\u0107 ju\u017c wcze\u015bniej, poniewa\u017c w ceremonii pasowania na mistrza mogli uczestniczy\u0107 tylko mistrzowie. Co wi\u0119cej, Mozart wci\u0105gn\u0105\u0142 do ruchu tak\u017ce swojego starszego przyjaciela Haydna – ju\u017c dwa tygodnie po w\u0142asnym akcesie\u00a0zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 o wstawiennictwo w\u00a0sprawie kolegi po fachu do Mistrza Ceremonii „Zur wahren Eintracht”. Oficjalnie Haydn zosta\u0142 cz\u0142onkiem tej lo\u017cy 11 lutego 1785 roku – Mozarta przy tym nie by\u0142o, bo mia\u0142 obowi\u0105zki koncertowe (m.in. tego wieczoru dokona\u0142 prawykonania Koncertu fortepianowego d-moll<\/em> KV 466). Ale nazajutrz Wolfgang zorganizowa\u0142 przyj\u0119cie na cze\u015b\u0107 przyjaciela oraz ojca, kt\u00f3ry bawi\u0142 w\u00f3wczas w Wiedniu; na nim wraz z ojcem i dwoma bra\u0107mi masonami-muzykami odegra\u0142 trzy z sze\u015bciu przepi\u0119knych kwartet\u00f3w, jakie po\u015bwi\u0119ci\u0142 Haydnowi. I to wtedy w\u0142a\u015bnie Haydn wypowiedzia\u0142 s\u0142ynne s\u0142owa: „Kln\u0119 si\u0119 na Boga i na sw\u00f3j honor, \u017ce uwa\u017cam Pa\u0144skiego syna za najwi\u0119kszego kompozytora, jakiego znam osobi\u015bcie lub z imienia”, co papa Mozart skrz\u0119tnie odnotowa\u0142 w li\u015bcie do c\u00f3rki Nannerl.<\/p>\n Sam Leopold Mozart zosta\u0142 zg\u0142oszony jako kandydat w marcu 1785 roku, a inicjacja nast\u0105pi\u0142a w kwietniu. Bior\u0105c pod uwag\u0119 terminy uroczysto\u015bci,\u00a0jakie wspomnieli\u015bmy wy\u017cej, trzeba powiedzie\u0107, \u017ce awansowa\u0142o si\u0119 tam b\u0142yskawicznie. W dwa dni po tym, jak Leopold otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza, obaj Mozartowie uczestniczyli\u00a0w uroczystym posiedzeniu lo\u017cy „Zur gekr\u00f6nten Hoffnung” (Pod Ukoronowan\u0105 Nadziej\u0105), zwo\u0142anym na cze\u015b\u0107 Ignaza von Borna – tam Wolfgang poprowadzi\u0142 wykonanie swojej kantaty Die Maurerfreude<\/em> KV 471, jednej z tych, kt\u00f3re us\u0142yszymy\u00a021 czerwca\u00a0na koncercie. W tym samym roku partytura kantaty zosta\u0142a opublikowana przez Artari\u0119, znanego wydawc\u0119 nut\u00a0(kt\u00f3ry oczywi\u015bcie r\u00f3wniez by\u0142 masonem), a wykonywano j\u0105 jeszcze wielokrotnie w r\u00f3\u017cnych lo\u017cach. Nazajutrz po uroczysto\u015bci 24 kwietnia Leopold Mozart powr\u00f3ci\u0142 do Salzburga. By\u0142o to ostatnie spotkanie ojca z synem.<\/p>\n