{"id":1580,"date":"2011-11-29T23:53:55","date_gmt":"2011-11-29T22:53:55","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1580"},"modified":"2011-11-29T23:53:55","modified_gmt":"2011-11-29T22:53:55","slug":"sonaty-i-intermezza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2011\/11\/29\/sonaty-i-intermezza\/","title":{"rendered":"Sonaty i intermezza"},"content":{"rendered":"

Powy\u017cszy\u00a0tytu\u0142 oczywi\u015bcie nie jest nawi\u0105zaniem do utworu Johna Cage’a Sonaty i interludia<\/em>, lecz po prostu opisem programu, jaki wykona\u0142 w\u0142a\u015bnie na warszawskim recitalu Arcadi Volodos. G\u0142\u00f3wnymi filarami by\u0142y Sonata a-moll<\/em> D 784 Schuberta oraz Sonata h-moll<\/em> Liszta. Gdyby nie trzy Intermezza<\/em> z op. 117 Brahmsa, zagrane po\u015brodku, przed przerw\u0105, by\u0142by to identyczny program z tym, jaki ponad trzy lata temu w Warszawie zagra\u0142a Yulianna Avdeeva<\/a>. I to w\u0142a\u015bnie te Intermezza<\/em> (poza bisami) by\u0142y najlepszymi momentami tego wieczoru. Zagrane z zamy\u015bleniem i zastanowieniem, bez \u015bladu sentymentalizmu, subtelnie (tutaj<\/a>, tutaj<\/a> i tutaj<\/a>).<\/p>\n

Co do tej przedziwnej sonaty Schuberta, do dzi\u015b nie wiem, z jakiej ona jest planety. Trudno sobie poradzi\u0107 z jej urywanymi frazami, poszarpanym ci\u0105giem (mam na my\u015bli I cz\u0119\u015b\u0107), i wydaje mi si\u0119, \u017ce Volodos nie za bardzo sobie poradzi\u0142. Tempo wyda\u0142o mi si\u0119 zbyt wolne i forma rwa\u0142a si\u0119 tak, jak te frazy. Jako\u015b nie mog\u0119 zapomnie\u0107 wykonania Avdeevej<\/a> (szkoda, \u017ce tego nie nagra\u0142a), kt\u00f3ra gra\u0142a to szybciej i potrafi\u0142a zrobi\u0107 z tego logiczny, sp\u00f3jny\u00a0ci\u0105g. Volodos rozkr\u0119ci\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bciwie dopiero w finale. Ale t\u0119 sonat\u0119 naprawd\u0119 trudno interpretowa\u0107. Tu cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza<\/a>, druga<\/a> i trzecia<\/a>.\u00a0<\/p>\n

<\/p>\n

W Liszcie<\/a> te\u017c si\u0119 stopniowo rozkr\u0119ca\u0142. \u015awietny by\u0142 sam pocz\u0105tek, troch\u0119 \u015bci\u0105gni\u0119ty z Richtera; potem z lekka si\u0119 pogubi\u0142. Dopiero kiedy wszed\u0142 we fragmenty liryczne (nigdy nie przes\u0142adzane), poczu\u0142 si\u0119 jakby pewniej. P\u00f3\u017aniej rozp\u0119dzone oktawy przypomina\u0142y z kolei Horowitza. Tak mocno wali\u0142 w klawiatur\u0119 (cho\u0107 nie odbiera\u0142o si\u0119 tego w ten spos\u00f3b), \u017ce zerwa\u0142 strun\u0119 w g\u00f3rnym rejestrze.\u00a0Koniec zn\u00f3w przyni\u00f3s\u0142 skupienie, jak pocz\u0105tek.<\/p>\n

No i bisy. Tym razem tylko trzy razy, ale wiadomo, \u017ce Volodos jest artyst\u0105 od bis\u00f3w. Przepi\u0119kny by\u0142 En R\u00eave<\/a><\/em> Liszta, rzeczywi\u015bcie jak ze snu. To jeden z tych utwor\u00f3w, kt\u00f3re wyprzedzaj\u0105 epok\u0119. Drugi bis<\/a> okaza\u0142 si\u0119 Menuetem<\/em> Schuberta (by\u0142am przekonana, \u017ce to jaki\u015b XX-wieczny kompozytor pope\u0142ni\u0142 stylizacj\u0119 na barok), a finalny<\/a> ju\u017c nam kiedy\u015b prezentowa\u0142 – to jego sta\u0142y popis.<\/p>\n

By\u0142 minizlot: pojawi\u0142a si\u0119 Aga<\/strong> z siostr\u0105, bazylika<\/strong> z mam\u0105 i – dawno nie widziany – 60jerzy<\/strong>! Bardzo mnie to ucieszy\u0142o, bo dawno nie dawa\u0142 znaku \u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Powy\u017cszy\u00a0tytu\u0142 oczywi\u015bcie nie jest nawi\u0105zaniem do utworu Johna Cage’a Sonaty i interludia, lecz po prostu opisem programu, jaki wykona\u0142 w\u0142a\u015bnie na warszawskim recitalu Arcadi Volodos. G\u0142\u00f3wnymi filarami by\u0142y Sonata a-moll D 784 Schuberta oraz Sonata h-moll Liszta. Gdyby nie trzy Intermezza z op. 117 Brahmsa, zagrane po\u015brodku, przed przerw\u0105, by\u0142by to identyczny program z tym, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1580"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1580"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1580\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1585,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1580\/revisions\/1585"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1580"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1580"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1580"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}