Tegoroczna pozna\u0144ska Nostalgia po\u015bwi\u0119cona jest przede wszystkim muzyce esto\u0144skiej, ale pierwszy wiecz\u00f3r wype\u0142ni\u0142a muzyka Bacha. Ten Bach\u00a0to jednak nie by\u0142 ca\u0142kiem Bach, lecz przefiltrowany przez Marcina Maseckiego.<\/p>\n
Przefiltrowany nie tyle interpretacyjnie, co performatywnie. Bo to nie by\u0142o wykonanie, lecz performans. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce ja akurat znam Marcina, znam jego konteksty muzyczne i nie zdziwi\u0142o mnie to, co zaprezentowa\u0142. Ale je\u015bli kto\u015b nie jest w te konteksty wprowadzony, mo\u017ce odbiera\u0107 to bardzo r\u00f3\u017cnie. Moi koledzy, Danuta Gwizdalanka i Krzysztof Meyer, wyszli po trzech kawa\u0142kach i wcale si\u0119 temu nie dziwi\u0119. Troch\u0119 innych os\u00f3b te\u017c wysz\u0142o. Rozmawialam jednak z dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra po raz pierwszy w \u017cyciu s\u0142ysza\u0142a Kunst der Fuge<\/em> na \u017cywo i bardzo jej si\u0119 podoba\u0142o.<\/p>\n <\/p>\n Czy to jednak by\u0142o Kunst der Fuge<\/em>? Cz\u0119\u015bciowo tylko. Ten utw\u00f3r chodzi\u0142 za Marcinem od dawna, kiedy\u015b chcia\u0142 go nagra\u0107 na Wurlitzerze<\/a>, my\u015bla\u0142 te\u017c chyba o fisharmonii, w ka\u017cdym razie nie chcia\u0142 \u017cadnego fortepianowego brzmienia. Ostatecznie u\u017cy\u0142 starej forteklapy po babci (naprawd\u0119!), nag\u0142o\u015bni\u0142 j\u0105 bardzo i doda\u0142 szumek odtwarzany z ta\u015bmy, by odrealni\u0107 przekaz. Inne elementy happeningu: dresowe spodnie i sportowe mokasyny do szarej marynarki, styl gry pt. „czytam sobie nutki w domu”, czyli celowe – jak to okre\u015bli\u0142am w zalinkowanym wpisie – udawanie ma\u0142piszona, kt\u00f3ry nie umie gra\u0107. Udawanie perwersyjne, bo akurat \u015bwietnie s\u0142ycha\u0107, \u017ce on umie gra\u0107 i gdyby mu przysz\u0142a ochota, m\u00f3g\u0142by zagra\u0107 tego Bacha jak nie przymierzaj\u0105c Piotr Anderszewski. Ale ochot\u0119 ma na co\u015b zupe\u0142nie innego, na specyficzny rodzaj prowokacji. Co wi\u0119cej, jest to te\u017c prowokacja dla znawc\u00f3w Kunst der Fuge<\/em> (kt\u00f3rych troch\u0119 chyba na sali by\u0142o, ale na pewno nie wi\u0119kszo\u015b\u0107), s\u0142ysz\u0105cych na pierwszy rzut ucha, \u017ce nasz pianista\u00a0co\u015b tam troch\u0119 poprzerabia\u0142. Ale robi\u0142 to tak sprytnie, \u017ce je\u015bli kto\u015b utworu nie zna, nie musia\u0142 si\u0119 wcale zorientowa\u0107. Ja akurat znam bardzo dobrze (te\u017c sobie grywa\u0142am w domu), wi\u0119c mnie to do\u015b\u0107 \u00a0bawi\u0142o. Nie zagra\u0142 zreszt\u0105 wszystkiego. By\u0142am ciekawa, co zrobi z t\u0105 ostatni\u0105, niedoko\u0144czon\u0105 fug\u0105. No i nic nie zrobi\u0142, bo jej po prostu nie zagra\u0142.<\/p>\n O co mu chodzi\u0142o, nie wiem. Ale o co\u015b na pewno. W ka\u017cdym razie ten Bach by\u0142 (w spos\u00f3b s\u0142yszalny celowo) tak wyprany z jakichkolwiek emocji, \u017ce niekt\u00f3rym m\u00f3g\u0142 wydawa\u0107 si\u0119 nu\u017c\u0105cy i jednostajny. Czysta spekulacja. Z tych, co wychodzili, jedni byli zapewne zdegustowani, \u017ce nie interpretuje pi\u0119knie, a drudzy – \u017ce gra takie nudziarstwa zamiast swojego fajnego jazziku… Tu dodam, \u017ce bardzo mi si\u0119 podoba jego ostatnia p\u0142yta Profesjonalizm<\/em><\/a>, z zespo\u0142em. To jest w\u0142a\u015bnie to, co w jego muzyce fajne i \u017cywe: \u017ce nigdy nie wiesz, co zabrzmi za chwil\u0119, ale na pewno b\u0119dzie ciekawie i inteligentnie. Prawd\u0119 powiedziawszy trudno nawet powiedzie\u0107, do jakiego gatunku zaliczy\u0107 t\u0119 muzyk\u0119. W\u0142a\u015bnie Jacek Hawryluk zg\u0142osi\u0142 jego kandydatur\u0119 do Paszport\u00f3w „Polityki” w dziedzinie muzyki powa\u017cnej. Nie przesz\u0142a do tzw. du\u017cych nominacji, ale sam fakt jest ciekawy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tegoroczna pozna\u0144ska Nostalgia po\u015bwi\u0119cona jest przede wszystkim muzyce esto\u0144skiej, ale pierwszy wiecz\u00f3r wype\u0142ni\u0142a muzyka Bacha. Ten Bach\u00a0to jednak nie by\u0142 ca\u0142kiem Bach, lecz przefiltrowany przez Marcina Maseckiego. Przefiltrowany nie tyle interpretacyjnie, co performatywnie. Bo to nie by\u0142o wykonanie, lecz performans. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce ja akurat znam Marcina, znam jego konteksty muzyczne i nie zdziwi\u0142o […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1595"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2563,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1595\/revisions\/2563"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1595"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1595"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1595"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}