Mimo, \u017ce z konieczno\u015bci zaj\u0119li\u015bmy si\u0119 tu ostatnio\u00a0aferami, \u00a0jest to jednak wci\u0105\u017c blog muzyczny. Zatem winna jestem\u00a0relacj\u0119 z weekendowych wydarze\u0144, kt\u00f3rych by\u0142am \u015bwiadkiem.<\/p>\n
Wroc\u0142aw: Zygmunt Krauze, Pu\u0142apka<\/em>, prapremiera<\/strong>. Przede wszystkim: \u015bwietna re\u017cyseria, prosta, a wyrafinowana, sprawna, a dyskretna. Ewelina Pietrowiak jest w inscenizowaniu oper (tworzy te\u017c scenografi\u0119) coraz lepsza. A ta prosta nie by\u0142a. Sceny z \u017cycia Kafki, przefiltrowane przez R\u00f3\u017cewicza i jego pami\u0119\u0107 wojny (szczeg\u00f3lna rola szafy, antycypuj\u0105ca los \u017byd\u00f3w), zosta\u0142y przez kompozytora uj\u0119te w jakby rozstrojony, „j\u0119cz\u0105cy” podk\u0142ad orkiestrowy i ow\u0105 charakterystyczn\u0105 manier\u0119 prozodyczn\u0105, jak\u0105 Krauze stosuje w wi\u0119kszo\u015bci swych oper: swoistego skandowania, z oderwanymi poszczeg\u00f3lnymi s\u0142owami i dziwn\u0105 czasem akcentacj\u0105. Jest to niestety monotonne i nu\u017c\u0105ce, ale mo\u017ce\u00a0to w\u0142a\u015bnie mia\u0142 by\u0107 \u015brodek na podkre\u015blenie dusznej, kafkowskiej atmosfery?<\/p>\n Muzycznie – ciekawie poprowadzone przez Tomasza Szredera; \u015bwietny Mariusz Godlewski jako nieszcz\u0119sny Franz, seksowna Joanna Moskowicz jako Felicja, dor\u00f3wnuj\u0105ca jej nieznana mi jeszcze Katarzyna Haras w roli Grety, Wiktor Gorelikow jako Ojciec jak zawsze niezwykle wyrazisty. Reszt\u0119 te\u017c oceniam pozytywnie; trzeba przyzna\u0107, \u017ce \u0142atwego zadania nie mieli.<\/p>\n <\/p>\n Krak\u00f3w, Halka<\/em>, premiera prasowa<\/strong>. Pierwsza premiera odby\u0142a si\u0119 w pi\u0105tek z przygodami: Kwiecie\u0144 zachorowa\u0142 i zszed\u0142 ze sceny w przerwie (zast\u0105pi\u0142 go w II akcie Stanis\u0142aw Kufluk), a ponadto zaci\u0119\u0142a si\u0119 zapadnia zaraz przed ta\u0144cem g\u00f3ralskim i zesp\u00f3\u0142 pono\u0107 odta\u0144czy\u0142 go w g\u0142\u0119bi sceny. W niedziel\u0119 zapadnie dzia\u0142a\u0142y, wi\u0119c ta\u0144ce, bardzo efektowne, odby\u0142y si\u0119 bez zak\u0142\u00f3ce\u0144. Spektakl bardzo tradycyjny w warstwie ruchowo-kostiumowej, unowocze\u015bniony je\u015bli chodzi o sam\u0105 scenografi\u0119, a wi\u0119c dziwna hybryda, niekt\u00f3re rzeczy mi si\u0119 podoba\u0142y (np. neonowe Tatry), inne du\u017co mniej. Muzycznie mo\u017ce nie by\u0142o wielkich wzlot\u00f3w, ale orkiestra podobno na swoim wysokim poziomie (nie s\u0142ucham jej cz\u0119sto, wi\u0119c trudno mi por\u00f3wnywa\u0107). Z solist\u00f3w: Ewa Biegas, wielokrotna ju\u017c Halka, bardzo wczuwa\u0142a si\u0119 w rol\u0119, ale niestety \u015bpiewa\u0142a zupe\u0142nie niezrozumiale. Lepsza dykcj\u0119 mieli panowie; Kufluk dzielnie zast\u0119powa\u0142 Kwietnia, cho\u0107 oczywi\u015bcie nie m\u00f3g\u0142 w \u017caden spos\u00f3b by\u0107 do niego podobny (ale to nie szkodzi). Ogromnie mnie cieszy powr\u00f3t do pe\u0142nej formy Tomasza Kuka, kt\u00f3ry podbi\u0142 publiczno\u015b\u0107 jako Jontek. Ju\u017c go widzia\u0142am w tej roli, dawno temu, gdy Krzysztof Jasi\u0144ski wystawia\u0142 Halk\u0119<\/em> w Zakrz\u00f3wku (bohaterka w finale rzuca\u0142a si\u0119 ze ska\u0142y – oczywi\u015bcie sprytnie podmieniona kuk\u0142\u0105). W pewnym momencie zwyczajnie si\u0119 zdar\u0142 (za du\u017co nierozs\u0105dnego \u015bpiewania) i ci\u0119\u017cko nadwer\u0119\u017cy\u0142 struny g\u0142osowe – na kilka lat wypad\u0142 z zawodu. Pono\u0107 je\u017adzi\u0142 na TIR-ach.\u00a0Teraz wraca bardzo efektownie, by\u0142 prawdziwym Jontkiem, postaci\u0105 z ludu, naturaln\u0105 i szczer\u0105.\u00a0 Teraz czekamy na warszawsk\u0105 Halk\u0119<\/em>. Podobno jest zupe\u0142nie inna.<\/p>\n PS. O NIFC nadal pami\u0119tamy i zapomina\u0107 nie zamierzamy. Wszystkie nowe wiadomo\u015bci b\u0119d\u0119 zamieszcza\u0107 na bie\u017c\u0105co.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mimo, \u017ce z konieczno\u015bci zaj\u0119li\u015bmy si\u0119 tu ostatnio\u00a0aferami, \u00a0jest to jednak wci\u0105\u017c blog muzyczny. Zatem winna jestem\u00a0relacj\u0119 z weekendowych wydarze\u0144, kt\u00f3rych by\u0142am \u015bwiadkiem. Wroc\u0142aw: Zygmunt Krauze, Pu\u0142apka, prapremiera. Przede wszystkim: \u015bwietna re\u017cyseria, prosta, a wyrafinowana, sprawna, a dyskretna. Ewelina Pietrowiak jest w inscenizowaniu oper (tworzy te\u017c scenografi\u0119) coraz lepsza. A ta prosta nie by\u0142a. Sceny […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1644"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1644"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1644\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1651,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1644\/revisions\/1651"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1644"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}