
{"id":178,"date":"2008-07-05T00:48:47","date_gmt":"2008-07-04T22:48:47","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=178"},"modified":"2025-07-05T13:47:23","modified_gmt":"2025-07-05T11:47:23","slug":"return-to-return-no-mystery","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/07\/05\/return-to-return-no-mystery\/","title":{"rendered":"Return to Return: No Mystery"},"content":{"rendered":"<p>To by\u0142o wydarzenie skazane na sukces, cho\u0107 zwykle cz\u0142owiek podchodzi do takich rzeczy z dusz\u0105 na ramieniu: b\u0119dzie tak wspaniale jak kiedy\u015b? Arty\u015bci s\u0105 w formie? Byli. Zagrali w Kongresowej fantastyczny koncert w ramach specjalnej\u00a0<a href=\"http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=2r123KZbXUs&amp;feature=related\">trasy koncertowej<\/a>. Return to Forever redivivius, w drugim, najbardziej pami\u0119tnym sk\u0142adzie, czyli Chick Corea, Al DiMeola, Stanley Clarke i Lenny White. To ten sk\u0142ad nagra\u0142 najs\u0142ynniejsze p\u0142yty: <em>Where Have I Known You Before<\/em> (1974), <em>No Mystery<\/em> (1975), <em>Romantic Warrior<\/em> (1976). Fragmenty z nich gra\u0142 i teraz, w spos\u00f3b bardziej dojrza\u0142y, czasem w nieco innych aran\u017cacjach, z bardziej zaawansowan\u0105 elektronik\u0105, a przy tym perfekcyjnie zgrani, jakby nie sp\u0119dzili tych 25 lat osobno.<\/p>\n<p>Pami\u0119tam \u015bwie\u017co\u015b\u0107, jak\u0105 wni\u00f3s\u0142 ten zesp\u00f3\u0142. M\u00f3wi\u0105c o nim cz\u0119sto u\u017cywa si\u0119 etykietek jazz-rock, fusion (co oznacza mniej wi\u0119cej to samo) czy\u00a0funk. M\u00f3wi si\u0119 te\u017c, \u017ce Core\u0119 do nagrywania takich w bardziej popularnym gu\u015bcie utwor\u00f3w sk\u0142oni\u0142o jego zainteresowanie scjentologi\u0105 i w zwi\u0105zku z ni\u0105 ch\u0119\u0107 nawi\u0105zywania kontakt\u00f3w z lud\u017ami. Ale zawsze mia\u0142am wra\u017cenie, nawet s\u0142ysz\u0105c jego wczesne, bardziej awangardowe nagrania, \u017ce jest to kto\u015b nies\u0142ychanie komunikatywny. I w kolejnych tworzonych przez siebie grupach roztacza\u0142 sw\u00f3j szczeg\u00f3lny, niepowtarzalny urok du\u017cego dzieciaka o absurdalnym poczuciu humoru, rozsiewa\u0142 charakterystyczne ozdobniki w gu\u015bcie latynosko-hiszpa\u0144skim. I to w\u0142a\u015bnie, wprowadzenie takich element\u00f3w do jazzu\u00a0by\u0142o dla mnie czym\u015b daleko bardziej zauwa\u017calnym i istotnym ni\u017c zbli\u017cenie do rocka, kt\u00f3re przecie\u017c zacz\u0119\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej, od Milesa Davisa i Herbiego Hancocka, z kt\u00f3rymi Chick zreszt\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142. P\u0142yty Return to Forever by\u0142y pe\u0142ne \u017cywio\u0142owej rado\u015bci i nieprawdopodobnej energii.<\/p>\n<p>Energia i rado\u015b\u0107 s\u0105 w ich grze obecne nadal. W pierwszej cz\u0119\u015bci grali repertuar z wi\u0119ksz\u0105 obecno\u015bci\u0105 elektroniki; w drugiej zabrzmia\u0142y w du\u017cej mierze akustyczne, z udzia\u0142em fortepianu i kontrabasu,\u00a0fragmenty z p\u0142yt <em>No Mystery<\/em> (tytu\u0142owy utw\u00f3r jest jednym z moich ulubionych) i <em>Romantic Warrior<\/em>. Ka\u017cdy z muzyk\u00f3w zaprezentowa\u0142 si\u0119 te\u017c w sol\u00f3wce, i, ciekawy szczeg\u00f3\u0142, ka\u017cdy (z wyj\u0105tkiem oczywi\u015bcie perkusisty) zaprezentowa\u0142 w swojej improwizacji jak\u0105\u015b ma\u0142\u0105 cho\u0107by aluzyjk\u0119 do dzie\u0142 muzyki powa\u017cnej (ciekawe, czy na sali jeszcze kto\u015b to zauwa\u017cy\u0142): DiMeola &#8211; do <em>Preludi\u00f3w<\/em> Villi-Lobosa, nieprawdopodobny wirtuoz Stanley Clarke na akustycznym kontrabasie &#8211; do <em>Suit <\/em>wiolonczelowych Bacha, a sam Chick &#8211; do ulubionej muzyki XX wieku, od Bart\u00f3ka poprzez Messiaena po Weberna&#8230; DiMeola w wywiadzie udzielonym Markowi Duszy z &#8222;Rzeczpospolitej&#8221; powiedzia\u0142: &#8222;Od innych zespo\u0142\u00f3w jazzowych r\u00f3\u017cnili\u015bmy si\u0119 w ten spos\u00f3b, \u017ce nie grali\u015bmy jazzu. By\u0142o to po\u0142\u0105czenie rocka i jazzu okre\u015blane jako fusion. Improwizacje jazzowe, ale brzmienia rockowe. Natomiast struktura utwor\u00f3w wywodzi\u0142a si\u0119 z muzyki klasycznej&#8221;. Ciekawe&#8230;<\/p>\n<p>A dlaczego taki tytu\u0142 wpisu: bo zawsze uwa\u017ca\u0142am, \u017ce tytu\u0142 <em>No Mystery<\/em> \u015bwietnie oddaje to, co istotne dla tej muzyki: nie ma w niej tajemnic, jest po prostu wspania\u0142a zabawa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To by\u0142o wydarzenie skazane na sukces, cho\u0107 zwykle cz\u0142owiek podchodzi do takich rzeczy z dusz\u0105 na ramieniu: b\u0119dzie tak wspaniale jak kiedy\u015b? Arty\u015bci s\u0105 w formie? Byli. Zagrali w Kongresowej fantastyczny koncert w ramach specjalnej\u00a0trasy koncertowej. Return to Forever redivivius, w drugim, najbardziej pami\u0119tnym sk\u0142adzie, czyli Chick Corea, Al DiMeola, Stanley Clarke i Lenny White. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=178"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11930,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/178\/revisions\/11930"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=178"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=178"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=178"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}