{"id":186,"date":"2008-07-24T00:36:21","date_gmt":"2008-07-23T22:36:21","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=186"},"modified":"2008-07-24T09:46:42","modified_gmt":"2008-07-24T07:46:42","slug":"lisbon-stories","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/07\/24\/lisbon-stories\/","title":{"rendered":"Lisbon Stories"},"content":{"rendered":"

\"IMG_1481.jpg\"\u00a0<\/strong><\/p>\n

1. Z Alfamy.<\/strong> A w\u0142a\u015bciwie z dzielnicy na jej ty\u0142ach – Gra\u00e7a. Trafi\u0142 nam si\u0119 bardzo mi\u0142y zbieg okoliczno\u015bci: akurat na lato wynaj\u0105\u0142 tam mieszkanie nasz znajomy, zakotwiczony od lat w Stanach. Postanowi\u0142 napisa\u0107\u00a0w Lizbonie\u00a0ksi\u0105\u017ck\u0119. Miejsce wydaje si\u0119 idealne… Odwiedzili\u015bmy go wspinaj\u0105c si\u0119 w\u0105skimi uliczkami i docieraj\u0105c do trzypi\u0119trowej kamienicy pokrytej azulejos<\/em> – p\u0142ytkami ceramicznymi.<\/p>\n

\"IMG_1473.jpg\"<\/p>\n

Znajomy\u00a0zamieszka\u0142 na trzecim pi\u0119trze. Ale na ty\u0142ach tego\u017c pi\u0119tra\u00a0znajduje si\u0119\u00a0to, co jest w g\u00f3rze tego wpisu, czyli niespodziewany taras z najprawdziwszym ogr\u00f3dkiem, gdzie siedz\u0105c przy stole w cieniu bugenwilii widzi si\u0119 Tag. („Tej-ziu!” – uczy\u0142a nas par\u0119 lat temu wymowy na wycieczce portugalska przewodniczka, z zawodu, jak si\u0119 przyzna\u0142a,\u00a0nauczycielka od kszta\u0142cenia pocz\u0105tkowego. Skuteczna by\u0142a: jeszcze mam w uszach „Kesz-kaisz” i „KAbu da ROka”)<\/p>\n

Siedzieli\u015bmy wi\u0119c pod t\u0105 bugenwili\u0105, pojadali\u015bmy i rozmawiali\u015bmy. Opowiadali\u015bmy M. o owym dziwnym fenomenie pogodowym, jaki towarzyszy\u0142 nam nad oceanem. – A tu jest zawsze s\u0142o\u0144ce, to bardzo inspiruj\u0105ce. I \u015bwietnie si\u0119 tu czuj\u0119, bo to taka normalna, robotnicza dzielnica.<\/p>\n

Leniwe popo\u0142udnie, pora sjesty, a tu nagle kto\u015b na s\u0105siednim tarasie wierci wiertark\u0105 i uderza m\u0142otkiem. – To nic, zaraz przestanie – m\u00f3wi M. – Z pocz\u0105tku si\u0119 wystraszy\u0142em, \u017ce to tak b\u0119dzie ca\u0142y czas. Ale nie, on robi godzink\u0119 i ko\u0144czy. – I faktycznie. Po kilku kolejnych r\u0105bni\u0119ciach m\u0142otkiem facet zaczyna pod\u015bpiewywa\u0107 wesolutko: „Rimbombiii, rimbombaaa, ribiribirim, bam bam” (melodia dla znaj\u0105cych solmizacj\u0119: sol sol sol, sol la mi, sol sol sol sol sol la mi). I fajrant…<\/p>\n

2. Z Rua Augusta.<\/strong> Czyli z najbardziej znanego deptaku centralnej dzielnicy Baixa, zmierzaj\u0105cego do Pra\u00e7a do Com\u00e9rcio nad Tagiem. Turyst\u00f3w tu zapewne wi\u0119cej ni\u017c miejscowych, a z tych ostatnich – standardowi przebiera\u0144cy, \u017cywe pomniki i niestety, jak w ca\u0142ej Lizbonie, straszna masa \u017cebrak\u00f3w; nie spos\u00f3b podczas jazdy metrem nie spotka\u0107 przynajmniej dw\u00f3ch (kiedy\u015b ich tylu nie by\u0142o – wej\u015bcie euro da\u0142o Portugalczykom mocno w ko\u015b\u0107).<\/p>\n

S\u0105 te\u017c oczywi\u015bcie\u00a0grajkowie – raz trafi\u0142am na dwie dziewczyny, flecistk\u0119 i altowiolistk\u0119, kt\u00f3re gra\u0142y sobie Eine kleine Nachtmusik<\/em>. Ale tym razem s\u0142ysz\u0119 znajomy g\u0142os: fado z akompaniamentem triangla. I ju\u017c wiem, kogo za chwil\u0119 zobacz\u0119 – osob\u0119, kt\u00f3rej poprzednim razem s\u0142ucha\u0142am w kwietniu<\/a>,\u00a0z towarzyszeniem zespo\u0142u w Studiu im. Lutos\u0142awskiego…<\/p>\n

– No to wrzu\u0107 tej pani pieni\u0105\u017cek, jak j\u0105 tak podziwiasz – m\u00f3wi siostra. – Daj spok\u00f3j – odpowiadam –\u00a0ona przecie\u017c od dawna robi karier\u0119 w show-biznesie. Gra na ulicy, bo wida\u0107 to silniejsze od niej…<\/p>\n

Tak – to by\u0142a Dona Rosa… A oto dow\u00f3d:<\/p>\n

\"IMG_1199.jpg\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 1. Z Alfamy. A w\u0142a\u015bciwie z dzielnicy na jej ty\u0142ach – Gra\u00e7a. Trafi\u0142 nam si\u0119 bardzo mi\u0142y zbieg okoliczno\u015bci: akurat na lato wynaj\u0105\u0142 tam mieszkanie nasz znajomy, zakotwiczony od lat w Stanach. Postanowi\u0142 napisa\u0107\u00a0w Lizbonie\u00a0ksi\u0105\u017ck\u0119. Miejsce wydaje si\u0119 idealne… Odwiedzili\u015bmy go wspinaj\u0105c si\u0119 w\u0105skimi uliczkami i docieraj\u0105c do trzypi\u0119trowej kamienicy pokrytej azulejos – p\u0142ytkami […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/186"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=186"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/186\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=186"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=186"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=186"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}