{"id":188,"date":"2008-07-27T12:35:58","date_gmt":"2008-07-27T10:35:58","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=188"},"modified":"2008-07-27T23:26:39","modified_gmt":"2008-07-27T21:26:39","slug":"shepp-niepokorny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/07\/27\/shepp-niepokorny\/","title":{"rendered":"Shepp niepokorny"},"content":{"rendered":"

\"0ArchieShepp200.jpg\"Ledwie si\u0119 rusza, cho\u0107 ma 71 lat, wi\u0119c nie jest przecie\u017c bardzo stary („ale zu\u017cyty” – powiedzia\u0142 z\u0142o\u015bliwie kolega). Dla organizator\u00f3w festiwali jest niezno\u015bnym i upierdliwym gwiazdorem. Ale kiedy w ko\u0144cu z trudem wychodzi na scen\u0119 w nieod\u0142\u0105cznym borsalino na g\u0142owie, o wszystkim si\u0119 zapomina, i on te\u017c zapomina o swoich fizycznych dolegliwo\u015bciach i gra z energi\u0105 m\u0142odzie\u0144ca. Nie tylko zreszt\u0105 gra, ale i (od pewnego czasu) \u015bpiewa<\/a> – i to jak charakternie!<\/p>\n

Archie Shepp. Stali\u015bmy w t\u0142umie przed scen\u0105 na Rynku Starego Miasta, podszed\u0142 do nas cz\u0142owiek i spyta\u0142: to ten sam, co w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych otwiera\u0142 z Coltrane’em nowe drogi jazzowi? No tak, otwiera\u0142, ale dzi\u015b ju\u017c gra co\u015b innego – odpowiedzia\u0142 kolega, bo akurat by\u0142o po bluesiku<\/a>, jednym znanym standardzie\u00a0i murzy\u0144skim protest-songu, nawi\u0105zuj\u0105cym do \u015bpiewu z czas\u00f3w babki Sheppa, kt\u00f3ra pracowa\u0142a niewolniczo na plantacji bawe\u0142ny. Teraz artysta coraz cz\u0119\u015bciej nawi\u0105zuje do tych klimat\u00f3w, zawsze zreszt\u0105 by\u0142 ostro lewicowy (czemu w\u0142a\u015bciwie trudno si\u0119 dziwi\u0107); jest autorem ideologicznych sztuk teatralnych (zaczyna\u0142 edukacj\u0119 od studi\u00f3w dramatycznych, pr\u00f3bowa\u0142 zosta\u0107 aktorem).<\/p>\n

Niby gra co\u015b innego… ale w\u0142a\u015bnie bezpo\u015brednio po powy\u017cszej wymianie zda\u0144 zesp\u00f3\u0142 zagra\u0142 par\u0119 utwor\u00f3w tak Coltrane’owych z ducha, \u017ce dawne czasy stan\u0119\u0142y jak \u017cywe, zreszt\u0105 ta muzyka zawsze jest \u017cywa, z definicji i natury. Tu trzeba doda\u0107, \u017ce sta\u0142emu kwartetowi Sheppa (obok lidera: Thomas McClung – fortepian, Wayne Dockery – kontrabas i Steve McCraven – perkusja) towarzyszy\u0142 jako go\u015b\u0107 basklarnecista Denis Colin, tak\u017ce najwidoczniej duchem Coltrane’a zafascynowany, bo gdy gra w jego poetyce, rozkr\u0119ca si\u0119 w niesamowitej wirtuozerii i emocjonalno\u015bci, a gdy wygrywaj\u0105 takie kawa\u0142ki w duecie z Sheppem, to ju\u017c naprawd\u0119 dym leci…<\/p>\n

Sam Shepp na swej stronie<\/a> twierdzi, \u017ce czarna muzyka i kultura\u00a0(on u\u017cywa s\u0142owa negro<\/em>, wi\u0119c chyba tak je nale\u017cy t\u0142umaczy\u0107?) jest w swej istocie improwizacyjna, nie ma w niej nic \u015bwi\u0119tego.\u00a0Tak wi\u0119c nic dziwnego, ze na tym koncercie by\u0142o myd\u0142o i powid\u0142o: rozwichrzona energia freejazzowa, radosne interpretacje standard\u00f3w, bluesy zrywaj\u0105ce zgromadzony przed scen\u0105 t\u0142um do ta\u0144ca (jaki\u015b szalony cz\u0142owiek wr\u0119cz skaka\u0142 do g\u00f3ry), ale i spokojne ballady. P\u00f3\u0142torej godziny min\u0119\u0142o jak minutka i ju\u017c rozchodzili\u015bmy si\u0119 na\u0142adowani pozytywn\u0105 energi\u0105…<\/p>\n

Jazz na Star\u00f3wce<\/a> poszybowa\u0142 od zesz\u0142ego roku na prawdziwe wy\u017cyny. Jeszcze niejedna atrakcja nas czeka (cho\u0107 jak dla mnie niestety wyrywkowo – inne obowi\u0105zki i wyjazdy si\u0119 zdarzaj\u0105…). Chico Freeman<\/a> niestety mnie ominie, Malene Mortensen<\/a> Quintet zapowiada si\u0119 chyba ciekawie, The Avishai Cohen Trio<\/a> ju\u017c tu go\u015bci\u0142o i jest godne polecenia, a na koniec wyst\u0105pi ze swoim zespo\u0142em ulubiona perkusistka zeena<\/strong> – Marilyn Mazur<\/a>. No, b\u0119dzie czego pos\u0142ucha\u0107…<\/p>\n

Troch\u0119 tylko, musz\u0119 powiedzie\u0107, wkurzaj\u0105 mnie na tych koncertach domoro\u015bli paparazzi. Organizatorzy m\u00f3wi\u0105 na pocz\u0105tku, jak na wszystkich koncertach jazzowych, \u017ce mo\u017cna robi\u0107 zdj\u0119cia tylko przy pierwszym numerze, i to bez flesza. No i ludzie zachowuj\u0105 si\u0119 tak, jakby to obowi\u0105zywa\u0142o tylko zawodowych fotoreporter\u00f3w – tamci karnie odchodz\u0105 spod sceny, a ca\u0142a reszta pstryka, ordynarnie b\u0142yskaj\u0105c fleszami, przez ca\u0142y koncert… i co im zrobi\u0107 w tym t\u0142umie? Na znak protestu nie zrobi\u0142am ani jednego zdj\u0119cia, za to mo\u017cecie sobie tego pana obejrze\u0107 i pos\u0142ucha\u0107 na du\u017cej ilo\u015bci klip\u00f3w tubowych… Polecam!<\/p>\n

Na zdj. Archie Shepp. <\/em>Fot.\u00a0 Eugen Hahn, Jazzkeller Frankfurt, CC by SA<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ledwie si\u0119 rusza, cho\u0107 ma 71 lat, wi\u0119c nie jest przecie\u017c bardzo stary („ale zu\u017cyty” – powiedzia\u0142 z\u0142o\u015bliwie kolega). Dla organizator\u00f3w festiwali jest niezno\u015bnym i upierdliwym gwiazdorem. Ale kiedy w ko\u0144cu z trudem wychodzi na scen\u0119 w nieod\u0142\u0105cznym borsalino na g\u0142owie, o wszystkim si\u0119 zapomina, i on te\u017c zapomina o swoich fizycznych dolegliwo\u015bciach i gra […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/188"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=188"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/188\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=188"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=188"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=188"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}