{"id":19,"date":"2007-06-23T23:17:14","date_gmt":"2007-06-23T21:17:14","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=19"},"modified":"2007-06-23T23:17:14","modified_gmt":"2007-06-23T21:17:14","slug":"z-krainy-lutolandii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2007\/06\/23\/z-krainy-lutolandii\/","title":{"rendered":"Z krainy Lutolandii"},"content":{"rendered":"

Noc \u015awi\u0119toja\u0144ska, a ja, zamiast si\u0119 bawi\u0107, pisz\u0119 do Was. Chc\u0119 zostawi\u0107 \u017cer blogowisku, zanim wyjad\u0119 na kilka dni (do Krakowa, na Festiwal Kultury \u017bydowskiej – oczywi\u015bcie nie omieszkam potem co\u015b napisa\u0107, mo\u017ce i wcze\u015bniej, jak si\u0119 jaki Internet trafi \ud83d\ude09 ). Mog\u0105 Szanowni Pa\u0144stwo oczywi\u015bcie dalej rozmawia\u0107 o folkach g\u00f3ralskich i skandynawskich, ale ja tu wpuszcz\u0119 jeszcze folk nizinny. A \u015bci\u015blej rzecz bior\u0105c – jego tw\u00f3rcze opracowania dokonane przez Witolda Lutos\u0142awskiego.
\nTrwa jeszcze kilkudniowy festiwal \u0141a\u0144cuch IV. Dzielni dzia\u0142acze Towarzystwa im. Lutos\u0142awskiego z prezesk\u0105 Jadwig\u0105 Rappe na czele staj\u0105 na g\u0142owie, by dziedzictwo naszego Najwi\u0119kszego Po Szymanowskim wci\u0105\u017c by\u0142o \u017cywe. Lutos\u0142awski kojarzy si\u0119 powszechnie z czym\u015b straszliwie elitarnym, matematycznym, trudnym nawet dla wykszta\u0142ciuch\u00f3w. Na \u0141a\u0144cuchach wi\u0119c pojawiaj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cne pomys\u0142y na przybli\u017cenie tej muzyki troch\u0119 szerszemu gronu. Kompozytor mo\u017ce nie by\u0142by zachwycony r\u00f3\u017cnymi projektami „uwsp\u00f3\u0142cze\u015bniaj\u0105cymi”, jakimi by\u0142a Lutosphere<\/em> sprzed dw\u00f3ch lat i We told Looptos\u0142awski<\/em> rok temu, zrealizowane przez wiolonczelist\u0119 Andrzeja Bauera, pianist\u0119 Leszka Mo\u017cd\u017cera i did\u017ceja m.bunio.s., jednak m\u0142oda publiczno\u015b\u0107 by\u0142a zachwycona. Pr\u00f3buje si\u0119 te\u017c przypomina\u0107 nieznane obszary tw\u00f3rczo\u015bci Lutos\u0142awskiego, do kt\u00f3rych on sam nie bardzo chcia\u0142 si\u0119 przyznawa\u0107, jak np. popularne piosenki z lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych, kt\u00f3re pisa\u0142 pod pseudonimem Derwid (takie „Nie oczekuj\u0119 dzi\u015b nikogo” czy „Plamy na s\u0142o\u0144cu” – sam swing!).
\nJednak niewyczerpanym \u017ar\u00f3d\u0142em jest bardzo obfita tw\u00f3rczo\u015b\u0107 dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3r\u0105 Lutos\u0142awski uprawia\u0142 od ko\u0144ca wojny po odwil\u017c i kt\u00f3ra pomog\u0142a mu przetrwa\u0107 stalinizm, a wci\u0105\u017c jest nie tylko cennym materia\u0142em pedagogicznym, ale jest po prostu \u0142adna i sympatyczna. Opiera si\u0119 (bezpo\u015brednio lub tylko w og\u00f3lnym kolorycie) na ludowych melodiach Mazowsza, Kurpi\u00f3w, Podlasia. Lutos\u0142awski by\u0142 cz\u0142owiekiem nizin (urodzi\u0142 si\u0119 w Drozdowie w \u0142om\u017cy\u0144skim, ale jego miastem by\u0142a przez ca\u0142\u0119 prawie \u017cycie Warszawa), muzyka g\u00f3ralska raczej go nie poci\u0105ga\u0142a.
\nCo roku na \u0141a\u0144cuchu jest koncert z tymi utworami. Tym razem by\u0142o naprawd\u0119 co\u015b przepi\u0119knego: koncert-spektakl „Lutolandia czyli domowy teatrzyk Pana Tralali\u0144skiego”, wyre\u017cyserowany przez Hann\u0119 Chojnack\u0105, w kt\u00f3rym wyst\u0105pi\u0142y dzieci z warszawskich szk\u00f3\u0142 muzycznych (orkiestra ze szko\u0142y na Bednarskiej, ch\u00f3r ze szko\u0142y na Krasi\u0144skiego) i baletowej, a tak\u017ce paru solist\u00f3w – student\u00f3w lub \u015bwie\u017cych absolwent\u00f3w wydzia\u0142u wokalnego Akademii Muzycznej. Urocza choreografia, prosta i wdzi\u0119czna scenografia, znakomite skomponowanie programu i \u015bwietne wykonanie i przez dzieci, i przez doros\u0142ych – i co? Zobaczyli to tylko krewni i znajomi Kr\u00f3lika (czyli wyst\u0119puj\u0105cych). B\u00f3j o sponsor\u00f3w by\u0142 straszny, a telewizja w og\u00f3le si\u0119 nie zainteresowa\u0142a…
\nNo, mniejsza. W ka\u017cdym razie mimo \u017ce te utwory by\u0142y pisane dla zarobku, to cho\u0107 niekt\u00f3re z nich (Ma\u0142\u0105 suit\u0119<\/em>, Preludia taneczne<\/em>) Lutos\u0142awski sam nazywa\u0142 z niech\u0119ci\u0105 „cha\u0142turami stalinowskimi”, na pewno cha\u0142turami nie s\u0105, bo on po prostu cha\u0142turzy\u0107 nie potrafi\u0142. Wszystko jest na jak najwy\u017cszym poziomie. I okaza\u0142o si\u0119 te\u017c, \u017ce mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 za jazzow\u0105 inspiracj\u0119. Dzi\u015b W\u0142odek Pawlik da\u0142 recital oparty przede wszystkim na Melodiach ludowych<\/em> i Bukolikach<\/em>, kt\u00f3re tw\u00f3rczo, improwizacyjnie rozwija\u0142, oplata\u0142 w\u0142asn\u0105 muzyk\u0105. Ten jeden z naszych najciekawszych jazzowych pianist\u00f3w idzie sobie w\u0142asn\u0105 drog\u0105, s\u0142ycha\u0107 w jego muzykowaniu odniesienia nie tylko do Jarretta, Corei czy innych (G\u0105sior <\/em>z Melodii ludowych<\/em> rozwin\u0105\u0142 mu si\u0119 w jakie\u015b granie a la Erroll Garner), ale w wi\u0119kszym jeszcze stopniu do Debussy’ego, Ravela, Bart\u00f3ka, Strawi\u0144skiego, Prokofiewa – wszystkich tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 smaczne harmonie (i dlatego tak s\u0105 lubiani przez jazzman\u00f3w). Lutos\u0142awski z lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych te\u017c takie harmonie ma i dlatego \u015bwietnie tu pasowa\u0142. A W\u0142odek wpad\u0142 po prostu w trans, pop\u0142yn\u0105\u0142 razem z nim – po swojemu, w \u017cywiole improwizacji.
\nPi\u0119knie by\u0142o w krainie Lutolandii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Noc \u015awi\u0119toja\u0144ska, a ja, zamiast si\u0119 bawi\u0107, pisz\u0119 do Was. Chc\u0119 zostawi\u0107 \u017cer blogowisku, zanim wyjad\u0119 na kilka dni (do Krakowa, na Festiwal Kultury \u017bydowskiej – oczywi\u015bcie nie omieszkam potem co\u015b napisa\u0107, mo\u017ce i wcze\u015bniej, jak si\u0119 jaki Internet trafi \ud83d\ude09 ). Mog\u0105 Szanowni Pa\u0144stwo oczywi\u015bcie dalej rozmawia\u0107 o folkach g\u00f3ralskich i skandynawskich, ale ja […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=19"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/19\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=19"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=19"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=19"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}