{"id":1921,"date":"2012-02-07T13:10:38","date_gmt":"2012-02-07T12:10:38","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1921"},"modified":"2012-02-07T13:48:26","modified_gmt":"2012-02-07T12:48:26","slug":"konkurs-partnerstwa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/02\/07\/konkurs-partnerstwa\/","title":{"rendered":"Konkurs partnerstwa"},"content":{"rendered":"

Z Profesorem Jerzym Marchwi\u0144skim wielokrotnie rozmawia\u0142am o partnerstwie w muzyce. Przez wiele lat realizowa\u0142 t\u0119 ide\u0119 osobi\u015bcie jako wspania\u0142y kameralista. Potem, gdy musia\u0142 niestety zrezygnowa\u0107 z wyst\u0119p\u00f3w, pokusi\u0142 si\u0119 o sformu\u0142owanie teorii, kt\u00f3r\u0105 zreferowa\u0142 mi cz\u0119\u015bciowo ju\u017c ponad 10 lat temu (jak ten czas leci…) w rozmowach, jakie przeprowadzi\u0142am z nim i jego ma\u0142\u017conk\u0105 Ew\u0105 Podle\u015b (Razem w \u017cyciu i muzyce<\/em>, PWM 2001), p\u00f3\u017aniej wypowiada\u0142 si\u0119 na ten temat w „Ruchu Muzycznym”, wyda\u0142 rozprawk\u0119, tak\u017ce w PWM<\/a>, wreszcie nawet za\u0142o\u017cy\u0142 blog<\/a>. Na tym blogu zreszt\u0105 idea I Konkursu dla Duet\u00f3w z Fortepianem jest dok\u0142adnie wy\u0142o\u017cona.<\/p>\n

Profesor stworzy\u0142, a w\u0142a\u015bciwie wskrzesi\u0142\u00a0Katedr\u0119 Kameralistyki na warszawskim Uniwersytecie Muzycznym, prowadzi\u0142 j\u0105 przez kilka lat, a obecnie na jej czele stoi prof. Maja Nosowska, te\u017c wybitna kameralistka.\u00a0Pomys\u0142 konkursu nale\u017ca\u0142 do niego, ale to ona w\u0142a\u015bnie i jej koledzy z katedry wykonali wielk\u0105 robot\u0119, by m\u00f3g\u0142 on doj\u015b\u0107 do skutku. By\u0142a ona dyrektorem artystycznym, ale w sk\u0142ad jury nie wesz\u0142a: przewodnicz\u0105cym zosta\u0142 oczywi\u015bcie prof. Marchwi\u0144ski, pianist\u00f3w kameralist\u00f3w reprezentowa\u0142a prof. Krystyna Boruci\u0144ska z katedry i prof. Maria Szwajgier-Ku\u0142akowska z katowickiej Akademii Muzycznej; innych instrumentalist\u00f3w profesorowie Miros\u0142aw Pokrzywi\u0144ski (klarnet; tak\u017ce muzyk Filharmonii Narodowej) i Kazimierz Michalik (wiolonczela), a wokalist\u00f3w – dwoje wspania\u0142ych \u015bpiewak\u00f3w i pedagog\u00f3w (co ciekawe, oboje maj\u0105 tak\u017ce dyplomy z fortepianu), profesorowie Urszula Kryger (\u0141\u00f3d\u017a) i Piotr Kusiewicz (Gda\u0144sk). Do tego na II etap dosz\u0142y osoby nadprogramowe: mened\u017cer Andrzej Szwed oraz krytyk muzyczny, czyli ja.<\/p>\n

<\/p>\n

Czu\u0142am si\u0119 w tym towarzystwie wspaniale, poniewa\u017c wiem, \u017ce dla tych w\u0142a\u015bnie ludzi muzyka jest absolutnie na pierwszym planie, a ponadto cz\u0119\u015b\u0107 to moi dawni koledzy (z Maj\u0105 Nosowsk\u0105 i Krysi\u0105 Boruci\u0144sk\u0105 zaczyna\u0142y\u015bmy si\u0119 uczy\u0107 muzyki u tego samego pedagoga, Mirek Pokrzywi\u0144ski, nawiasem m\u00f3wi\u0105c ojciec chwalonego tu przeze mnie wiolonczelisty barokowego Tomka, jest moim koleg\u0105 jeszcze z podstaw\u00f3wki). \u0141atwo wi\u0119c by\u0142o znale\u017a\u0107 wsp\u00f3lny j\u0119zyk, jednak sytuacj\u0119 mia\u0142am inn\u0105. Przyznam szczerze, \u017ce moja pierwsza sz\u00f3stka wygl\u0105da\u0142a inaczej ni\u017c u koleg\u00f3w, co mo\u017cna wyt\u0142umaczy\u0107 oczywi\u015bcie tym, \u017ce oni oceniali r\u00f3wnie\u017c I etap, a w niejednym wypadku by\u0142o tak, \u017ce kto\u015b fantastycznie zagra\u0142 w I etapie, a w drugim – gorzej. Paru duet\u00f3w mi szkoda, \u017ce spad\u0142y na dalsze pozycje. Ale og\u00f3lnie by\u0142o bardzo ciekawie.<\/p>\n

Co ogromnie cieszy, to \u017ce m\u0142odzie\u017c muzyczna garnie si\u0119 do tego rodzaju grania. Ju\u017c tu kiedy\u015b wspomina\u0142am, \u017ce dla mnie kameralistyka to muzyka w stopniu wy\u017cszym i gdybym sama zosta\u0142a przy grze na fortepianie, na pewno te\u017c bym si\u0119 ni\u0105 zajmowa\u0142a. Uwa\u017cam te\u017c, \u017ce to jest zupe\u0142nie wyj\u0105tkowa nauka tego, o co w og\u00f3le chodzi w zespo\u0142owym (oboj\u0119tne, w jak du\u017cym sk\u0142adzie) wykonywaniu muzyki: \u017ceby wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107, wsp\u00f3\u0142tworzy\u0107 (nie tylko: wsp\u00f3\u0142odtwarza\u0107). Co ciekawe, niejeden z wyst\u0119puj\u0105cych na tym konkursie pianist\u00f3w bra\u0142 niedawno udzia\u0142 w og\u00f3lnopolskim konkursie pianistycznym chopinowskim i co prawda zaj\u0119li wysokie lokaty, ale tam grali jakby mniej swobodnie. Tu, jak powiedzia\u0142a kole\u017canka jurorka, czuli si\u0119 wolniejsi. Wbrew pozorom, bo przecie\u017c gdy gra si\u0119 z kim\u015b, trzeba si\u0119 do tego kogo\u015b dostosowa\u0107. Ale wsp\u00f3lne granie daje rodzaj wolno\u015bci, kt\u00f3rego nie ma w graniu solowym. Bardzo ciekawy paradoks.<\/p>\n

Mimo przera\u017aliwych mroz\u00f3w w konkursie wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 ponad 50 duet\u00f3w (zg\u0142osi\u0142o si\u0119 ponad 60, ale ci, co zrezygnowali, uczynili to z powod\u00f3w losowych lub zdrowotnych, nie dlatego, \u017ce si\u0119 czego\u015b wystraszyli). Bardzo r\u00f3\u017cne by\u0142y sk\u0142ady instrumentalne, tzn. sta\u0142ym elementem by\u0142 fortepian, ale z nim gra\u0142y i smyczki\u00a0(nie tylko skrzypce czy wiolonczela, ale zdarzy\u0142 si\u0119 te\u017c kontrabas i alt\u00f3wka), i d\u0119te (nie tylko flet czy klarnet, ale i saksofon), a nawet akordeon. Bardzo szeroki by\u0142 te\u017c rozrzut repertuarowy – od klasyki po wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107; w regulaminie by\u0142a zastosowana do\u015b\u0107 du\u017ca dowolno\u015b\u0107. Dlatego te\u017c s\u0142uchanie np. dziesi\u0119ciu duet\u00f3w jednego dnia w og\u00f3le nie nu\u017cy\u0142o. Bardzo mi\u0142o b\u0119d\u0119 wspomina\u0107 ten konkurs i mam nadziej\u0119, \u017ce nie by\u0142a to jego ostatnia edycja. Dzi\u015b o 19. rozdanie nagr\u00f3d i konkurs laureat\u00f3w.<\/p>\n

PS. Na zupe\u0142nie inny temat: polecam w Warszawskiej Operze Kameralnej Cesarza Atlantydy<\/em> Viktora Ullmanna. \u015awietna rzecz, \u015bwietne przedstawienie, no i niesamowita historia kompozytora, kt\u00f3ry pisa\u0142 to w obozie w Terezinie (librecista r\u00f3wnie\u017c). Spektakle jeszcze 8 i 10 lutego. Ja id\u0119 jutro.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z Profesorem Jerzym Marchwi\u0144skim wielokrotnie rozmawia\u0142am o partnerstwie w muzyce. Przez wiele lat realizowa\u0142 t\u0119 ide\u0119 osobi\u015bcie jako wspania\u0142y kameralista. Potem, gdy musia\u0142 niestety zrezygnowa\u0107 z wyst\u0119p\u00f3w, pokusi\u0142 si\u0119 o sformu\u0142owanie teorii, kt\u00f3r\u0105 zreferowa\u0142 mi cz\u0119\u015bciowo ju\u017c ponad 10 lat temu (jak ten czas leci…) w rozmowach, jakie przeprowadzi\u0142am z nim i jego ma\u0142\u017conk\u0105 Ew\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1921"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1921"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1921\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1931,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1921\/revisions\/1931"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1921"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1921"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1921"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}