{"id":1932,"date":"2012-02-09T00:06:36","date_gmt":"2012-02-08T23:06:36","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1932"},"modified":"2012-02-09T00:06:56","modified_gmt":"2012-02-08T23:06:56","slug":"marzenia-obozowe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/02\/09\/marzenia-obozowe\/","title":{"rendered":"Marzenia obozowe"},"content":{"rendered":"

Spektakl Cesarza Atlantydy<\/em> Viktora Ullmanna<\/a> sprzed siedmiu lat (premiera mia\u0142a miejsce w marcu 2005 r.) nie zestarza\u0142 si\u0119. Realizacje Tomasza Koniny bywa\u0142y r\u00f3\u017cnej jako\u015bci, ale ta nale\u017ca\u0142a do jego najlepszych, kameralna, z robi\u0105cym upiorne wra\u017cenie pomys\u0142em je\u017cd\u017c\u0105cej w k\u00f3\u0142ko staro\u015bwieckiej kolejki (s\u0142ycha\u0107 j\u0105 i wida\u0107 jej \u015bwiat\u0142a jeszcze gdy jest ciemno na sali); po\u015brodku tego ko\u0142a z tor\u00f3w stoi \u015amier\u0107 (m\u0119\u017cczyzna – Der Tod) w czarnym p\u0142aszczu i kijem „pop\u0119dza” wagony. S\u0105 pewne r\u00f3\u017cnice z didaskaliami, w kt\u00f3rych mowa, \u017ce \u015amier\u0107 wyst\u0119puje w mundurze armii austriackiej i ma miecz, czy te\u017c \u017ce Arlekin przebrany jest za starca. Mnie akurat ta wersja odpowiada, bo jej ascetyczno\u015b\u0107 czyni pewn\u0105 aluzj\u0119 do warunk\u00f3w, w kt\u00f3rych i dla kt\u00f3rych dzie\u0142o by\u0142o pisane.<\/p>\n

Tutaj <\/a>pisa\u0142am na blogu o Ullmannie, a tutaj<\/a> napisa\u0142am recenzj\u0119 z premiery w WOK, kt\u00f3ra by\u0142a przy tym polsk\u0105 prapremier\u0105 (potem wystawiono to dzie\u0142o jeszcze w Operze Krakowskiej). Od premiery obsada obecna r\u00f3\u017cni si\u0119 tylko jedn\u0105 osob\u0105: w roli \u017bo\u0142nierza zamiast Piotra Rafa\u0142ko wyst\u0119puje Sylwester Smulczy\u0144ski. Jak \u015bpiewaj\u0105? Pod tym wzgl\u0119dem jest mo\u017ce troch\u0119 gorzej ni\u017c 7 lat temu. C\u00f3\u017c – czas leci. Ale ekspresja wci\u0105\u017c\u00a0robi wra\u017cenie.<\/p>\n

<\/p>\n

Co do samej historii Cesarza Overall… Charakterystyczny jest element bezczasowo\u015bci, kt\u00f3ry podobno w obozie by\u0142 sta\u0142y – w kt\u00f3rym\u015b momencie oboj\u0119tnia\u0142o si\u0119 na to, jaki\u00a0jest dzie\u0144 tygodnia i kt\u00f3ry rok. Pomys\u0142 owego swoistego „strajku \u015amierci”, powoduj\u0105cego, \u017ce ludzie przestaj\u0105 umiera\u0107, jest wstrz\u0105saj\u0105cy w swej przewrotno\u015bci. W kontek\u015bcie tego, co dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142, g\u0142odu, b\u00f3lu, cierpie\u0144, star\u0107 zbrojnych, \u015bmier\u0107 postrzegana jest jako wybawienie, a jej nieprzychodzenie – jako tortura, fizyczna i psychiczna, powoduj\u0105ca cierpienia ponad miar\u0119. W czasach pokoju trudno nam w og\u00f3le dostrzec taki aspekt, chyba \u017ce w przypadku ci\u0119\u017ckiej \u015bmiertelnej choroby, gdy agonia przeci\u0105ga si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107.<\/p>\n

Rozwi\u0105zanie akcji – \u015amier\u0107 o\u015bwiadcza Cesarzowi, \u017ce powr\u00f3ci „do pracy” pod warunkiem, \u017ce on podda si\u0119 jej jako pierwszy – mo\u017cna widzie\u0107 zar\u00f3wno jako wyraz\u00a0marzenia o rych\u0142ej \u015bmierci ciemi\u0119\u017ccy (Hitlera), jak i\u00a0jako przypomnienie, \u017ce wszystkich to czeka, tak\u017ce i jego. C\u00f3\u017c, Hitler prze\u017cy\u0142 Ullmanna tylko o p\u00f3\u0142 roku. Ale to niestety wystarczy\u0142o, by nie prze\u017cy\u0142 Ullmann i jego przyjaciele, i wielu, wielu innych…<\/p>\n

Jest jeszcze tylko jedna okazja, \u017ceby obejrze\u0107 ten spektakl w WOK: w pi\u0105tek. Potem znika – nie wiadomo, na jak d\u0142ugo. W Krakowie jeszcze od czasu do czasu si\u0119 pokazuje.<\/p>\n

Tutaj<\/a> trailer jednej z brytyjskich produkcji. Kawa\u0142ki z innych jeszcze mo\u017cna znale\u017a\u0107 na tubie, ca\u0142kiem niema\u0142o. A tutaj<\/a> ko\u0144cowy chora\u0142 (z udzia\u0142em naszej Iwony Hossy), w kt\u00f3rym mo\u017cemy rozpozna\u0107 Ein feste Burg<\/em> Martina Lutra, znany chocia\u017cby z dzie\u0142 Bacha.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Spektakl Cesarza Atlantydy Viktora Ullmanna sprzed siedmiu lat (premiera mia\u0142a miejsce w marcu 2005 r.) nie zestarza\u0142 si\u0119. Realizacje Tomasza Koniny bywa\u0142y r\u00f3\u017cnej jako\u015bci, ale ta nale\u017ca\u0142a do jego najlepszych, kameralna, z robi\u0105cym upiorne wra\u017cenie pomys\u0142em je\u017cd\u017c\u0105cej w k\u00f3\u0142ko staro\u015bwieckiej kolejki (s\u0142ycha\u0107 j\u0105 i wida\u0107 jej \u015bwiat\u0142a jeszcze gdy jest ciemno na sali); po\u015brodku tego […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1932"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1932"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1932\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1938,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1932\/revisions\/1938"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1932"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1932"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1932"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}