{"id":1989,"date":"2012-02-26T23:37:34","date_gmt":"2012-02-26T22:37:34","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=1989"},"modified":"2012-02-26T23:56:38","modified_gmt":"2012-02-26T22:56:38","slug":"czy-znow-dekadencja-w-twon","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/02\/26\/czy-znow-dekadencja-w-twon\/","title":{"rendered":"Czy zn\u00f3w dekadencja w TWON?"},"content":{"rendered":"

Wr\u00f3ci\u0142am z premiery wystawionej pod szyldem cyklu\u00a0Terytoria<\/em>, kt\u00f3ry jak dot\u0105d raczej trzyma\u0142 poziom (przynajmniej je\u015bli chodzi o warto\u015b\u0107 wystawianych utwor\u00f3w), wi\u0119c zupe\u0142nie nie wiem, z jakiej racji to dzie\u0142o, czyli Senso<\/em> Marco Tutino, w nim si\u0119 znalaz\u0142o. Rozumiem, \u017ce polityka. W zesz\u0142ym roku uroczy\u015bcie obchodzono 150-lecie zjednoczenia W\u0142och, z kt\u00f3rej to okazji zreszt\u0105 ju\u017c prawie rok temu odby\u0142 si\u0119 sympatyczny koncert<\/a> w Filharmonii Narodowej (sfinansowali go W\u0142osi, o ile mi wiadomo). Teraz trzeba by\u0142o wystawi\u0107 to dzie\u0142sko, kt\u00f3re – je\u015bli dobrze zrozumia\u0142am z wypowiedzi Dyrektora Waldemara po spektaklu – zam\u00f3wili\u015bmy wraz z Teatro Comunale di Bologna (kt\u00f3rego pan kompozytor jest dyrektorem) oraz Teatro Massimo di Palermo. W\u00a0Palermo odby\u0142o si\u0119 prawykonanie rok temu, w styczniu; rozumiem, \u017ce jeszcze przyjdzie kolej na Boloni\u0119.<\/p>\n

Ten stan rzeczy przypomina niestety nies\u0142awne czasy dyrekcji Janusza Pietkiewicza czy kr\u00f3tki czas samodzielnych rz\u0105d\u00f3w Jacka Kaspszyka, kiedy to \u015bci\u0105ga\u0142o si\u0119 w\u0142oskie cha\u0142tury na koszmarnym poziomie na zasadzie koprodukcji, bo tak by\u0142o taniej (nie zapomn\u0119 straszliwej\u00a0Toski<\/em> z telewizorem czy Aidy <\/em>w konwencji oleodruku,\u00a0kt\u00f3re niestety \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 Kaspszyk, o przera\u017aliwie pstrym Cyruliku<\/em> z czas\u00f3w Pietkiewicza nie m\u00f3wi\u0105c; za jego czasu bywa\u0142y te\u017c cha\u0142tury polskie z Krakowiakami i g\u00f3ralami<\/em> J\u00f3zefowicza na czele). Wygl\u0105da na to, \u017ce Mariusz Treli\u0144ski i Waldemar D\u0105browski doszli do tego etapu, co bardzo \u017ale rokuje. Przecie\u017c tyle jest wspania\u0142ych dzie\u0142 – tak\u017ce w\u0142oskich, je\u015bli si\u0119 ju\u017c koniecznie chcia\u0142o – kt\u00f3rych tu nie wystawiano dawno albo wcale… „Chcieli\u015bmy da\u0107 obraz wsp\u00f3\u0142czesnej kultury operowej W\u0142och” – powiedzia\u0142 dyrektor D\u0105browski wcze\u015bniej na konferencji prasowej. Chyba chcia\u0142 powiedzie\u0107: prowincjonalnych W\u0142och, bo oba wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ce teatry do czo\u0142\u00f3wki krajowej nie nale\u017c\u0105, ale z drugiej strony wszystkie opery pana Tutino<\/a> zosta\u0142y gdzie\u015b wystawione, a jedna nawet w La Scali. Ciekawe, czy pomidory by\u0142y w robocie.<\/p>\n

<\/p>\n

Bo to niestety nie jest dobry kompozytor. To raczej dzia\u0142acz muzyczny, dobrze ustawiony w \u015brodowisku. Opera, kt\u00f3r\u0105 ogl\u0105damy w Warszawie, dotyczy jak najbardziej epoki Risorgimento, ale na pierwszym planie jest ckliwy romans. Rzecz jest zreszt\u0105 oparta na noweli Camillo Boito (brata Arriga), a wed\u0142ug niej nakr\u0119ci\u0142 te\u017c film o tym samym tytule<\/a> Luchino Visconti. Libretto opery r\u00f3\u017cni si\u0119 nieco od filmu i noweli, m.in. nazwiskiem negatywnego bohatera. Ot\u00f3\u017c pi\u0119kna w\u0142oska hrabina, nieszcz\u0119\u015bliwa w ma\u0142\u017ce\u0144stwie,\u00a0zakochuje si\u0119 w zimnym draniu z austriackiej armii, ale o ile w noweli i filmie przedstawiona jest jako skrajna egoistka \u017cyj\u0105ca chwil\u0105, kt\u00f3ra ostatecznie\u00a0na tym si\u0119 przeje\u017cd\u017ca, to w operze po prostu jest zakochana na zab\u00f3j. W ka\u017cdym razie oddaje draniowi pieni\u0105dze, kt\u00f3re da\u0142 jej na przechowanie kuzyn-patriota, zaanga\u017cowany w walk\u0119 o wolno\u015b\u0107 W\u0142och. Dokonuje wi\u0119c podw\u00f3jnej zdrady i zostaje za ni\u0105 ukarana, albowiem z\u0142y Hans za t\u0119 kas\u0119 urz\u0105dza si\u0119 w innym mie\u015bcie z jej pokoj\u00f3wk\u0105. Koniec tragiczny, ma si\u0119 rozumie\u0107. W epizodzie pojawiaj\u0105 si\u0119 zar\u00f3wno wojska austriackie, jak patrioci z w\u0142oskimi sztandarami, kt\u00f3rzy \u015bpiewaj\u0105 tak d\u0142ug\u0105 i nudn\u0105 pie\u015b\u0144, \u017ce w po\u0142owie zasn\u0119\u0142am, a po niej cz\u0119\u015b\u0107 sali zaklaska\u0142a, bo uzna\u0142a, \u017ce tak wypada, jednocze\u015bnie jednak rozleg\u0142o si\u0119 buczenie, a kilka os\u00f3b wysz\u0142o.<\/p>\n

Popatrze\u0107 to nawet by\u0142o na co, bo dekoracje\u00a0\u0142adne i pomys\u0142owe, ale muzyka – koszmar. Niby pastisz, niby nawi\u0105zania do czas\u00f3w Verdiego, ale og\u00f3lnie brzmi \u017ale, \u015bpiewa si\u0119 \u017ale, nie wiem, jak si\u0119 gra, bo nie rozmawia\u0142am akurat z nikim z orkiestry,\u00a0w\u00a0ka\u017cdym razie\u00a0jest to po prostu ponure nudziarstwo. Kilkoro \u015bpiewak\u00f3w w\u0142oskich i polskich (\u015bwietni Anna Karasi\u0144ska jako pokoj\u00f3wka i Adam Kruszewski jako hrabia) zwijaj\u0105 si\u0119 i m\u0119cz\u0105, pr\u00f3buj\u0105c tchn\u0105\u0107 \u017cycie w ten gniot. Niestety niewiele to daje.<\/p>\n

Naprawd\u0119, kochani dyrektorzy, po co by\u0142o je\u015b\u0107 t\u0119 \u017cab\u0119?<\/p>\n

Par\u0119 kawa\u0142k\u00f3w: tutaj<\/a>, tutaj<\/a>, tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wr\u00f3ci\u0142am z premiery wystawionej pod szyldem cyklu\u00a0Terytoria, kt\u00f3ry jak dot\u0105d raczej trzyma\u0142 poziom (przynajmniej je\u015bli chodzi o warto\u015b\u0107 wystawianych utwor\u00f3w), wi\u0119c zupe\u0142nie nie wiem, z jakiej racji to dzie\u0142o, czyli Senso Marco Tutino, w nim si\u0119 znalaz\u0142o. Rozumiem, \u017ce polityka. W zesz\u0142ym roku uroczy\u015bcie obchodzono 150-lecie zjednoczenia W\u0142och, z kt\u00f3rej to okazji zreszt\u0105 ju\u017c prawie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1989"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1989"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1989\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1997,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1989\/revisions\/1997"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1989"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1989"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1989"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}