Mischa Maisky to swoisty fenomen. Zar\u00f3wno jego aparycja, jak i styl zachowania na estradzie, \u0142\u0105cznie z przebierankami w trakcie koncertu (stroje projektuje specjalnie dla niego firma Issey Miyake; dzi\u015b w pierwszej cz\u0119\u015bci mia\u0142 bluz\u0119 srebrn\u0105, harmonizuj\u0105c\u0105 z siw\u0105 czupryn\u0105, a w drugiej – koloru pawiej szyi), wytwarzaj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 atmosfer\u0119 – moja siostra w\u0142a\u015bnie stwierdzi\u0142a, \u017ce tu s\u0105 feromony w u\u017cyciu… Jego gesty s\u0105 na sw\u00f3j spos\u00f3b teatralne, zw\u0142aszcza, gdy –\u00a0jak dzi\u015b – jednocze\u015bnie kierowa\u0142 orkiestr\u0105 i po prostu niemal ta\u0144czy\u0142 przy tym,\u00a0a do tego dochodzi temperament, z kt\u00f3rym gra – niemal odnosi si\u0119 wra\u017cenie, jakby iskry lecia\u0142y spod smyczka.<\/p>\n
<\/p>\n
Ca\u0142e to opakowanie z jednej strony (znamienne, \u017ce najpierw napisa\u0142o mi si\u0119 o ciuchach, jakby to by\u0142o wa\u017cniejsze!), a z drugiej – jednak, mimo wszystko – szczero\u015b\u0107 jego wykonawstwa sprawiaj\u0105, \u017ce wybacza mu si\u0119 naprawd\u0119 wiele. Poczynaj\u0105c od nieczysto\u015bci intonacyjnych, kt\u00f3re mu si\u0119 od czasu do czasu przydarzaj\u0105, po fakt, \u017ce gra ewidentnie niestylowo. No i co z tego – mo\u017cna powiedzie\u0107 – po prostu jest sob\u0105, Misch\u0105 nie do podrobienia. Poza tym zna si\u0119 to ju\u017c i obserwuje z doz\u0105 sympatii. Bo wida\u0107, \u017ce wiolonczelista naprawd\u0119 chce nas oczarowa\u0107 na wszelkie sposoby.<\/p>\n
Mimo wspomnianych nieprecyzyjno\u015bci, kt\u00f3rych chyba jest obecnie troch\u0119 wi\u0119cej,\u00a0wci\u0105\u017c robi wra\u017cenie. Kiedy nie rzuca si\u0119 i nie ciska, ma przepi\u0119kny d\u017awi\u0119k i nie jest to tylko kwestia znakomitego w\u0142oskiego instrumentu – po prostu on umie na tym instrumencie \u015bpiewa\u0107. Pokaza\u0142 to w\u0142a\u015bciwie nie w dw\u00f3ch wykonanych koncertach, Boccheriniego i Haydna, ale w bisie, zagranym r\u00f3wnie\u017c z orkiestr\u0105 Nokturnie<\/em> Czajkowskiego. Publiczno\u015b\u0107 szala\u0142a, da\u0142y si\u0119 s\u0142ysze\u0107 krzyki i piski zw\u0142aszcza \u017ce\u0144skiej cz\u0119\u015bci widowni, by\u0142a te\u017c owacja na stoj\u0105co.<\/p>\n Orkiestra, kt\u00f3ra mu towarzyszy\u0142a, Kremerata Baltica, wytresowana przez swego tw\u00f3rc\u0119 Gidona Kremera, ma naprawd\u0119 pi\u0119kne brzmienie i zar\u00f3wno muzykalnie towarzyszy\u0142a Maisky’emu, jak wdzi\u0119cznie wykona\u0142a na pocz\u0105tek transkrypcj\u0119 Kwartetu smyczkowego<\/em> Verdiego na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 (wol\u0119 co prawda wersj\u0119 oryginaln\u0105, bardziej do tej muzyki pasuje selektywne brzmienie pojedynczych instrument\u00f3w). Na koniec jednak z jej strony pojawi\u0142 si\u0119 pewien… z mojego punktu widzenia zgrzyt. W programie widnia\u0142a Serenada notturna<\/em> Mozarta. Szybko jednak okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie ca\u0142kiem jest to ten utw\u00f3r: muzycy zacz\u0119li si\u0119 wyg\u0142upia\u0107 i ostatecznie z Mozarta zrobili MoCarta. Ten bardzo podpubliczkowy chwyt, s\u0142u\u017c\u0105cy zapewne „przebiciu” efektu Mischy, okaza\u0142 si\u0119 skuteczny dla du\u017cej cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci, kt\u00f3ra wyklaska\u0142a bis: Eine kleine<\/em> w przer\u00f3bce w po\u0142\u0105czeniu z piosenkami irlandzkimi. C\u00f3\u017c, jakbym chcia\u0142a si\u0119 wybra\u0107 na koncert Grupy MoCarta, to bym si\u0119 wybra\u0142a. Nie lubi\u0119, jak ka\u017c\u0105 mi si\u0119 \u015bmia\u0107 na si\u0142\u0119 z dowcip\u00f3w, kt\u00f3re,\u00a0kiedy\u015b us\u0142yszane, drugi raz nie bawi\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mischa Maisky to swoisty fenomen. Zar\u00f3wno jego aparycja, jak i styl zachowania na estradzie, \u0142\u0105cznie z przebierankami w trakcie koncertu (stroje projektuje specjalnie dla niego firma Issey Miyake; dzi\u015b w pierwszej cz\u0119\u015bci mia\u0142 bluz\u0119 srebrn\u0105, harmonizuj\u0105c\u0105 z siw\u0105 czupryn\u0105, a w drugiej – koloru pawiej szyi), wytwarzaj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 atmosfer\u0119 – moja siostra w\u0142a\u015bnie stwierdzi\u0142a, \u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2004"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2004"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2004\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2009,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2004\/revisions\/2009"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2004"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2004"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2004"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}