{"id":2018,"date":"2012-03-03T23:44:31","date_gmt":"2012-03-03T22:44:31","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2018"},"modified":"2012-03-03T23:45:20","modified_gmt":"2012-03-03T22:45:20","slug":"pan-harfista-wspanialy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/03\/03\/pan-harfista-wspanialy\/","title":{"rendered":"Pan Harfista Wspania\u0142y"},"content":{"rendered":"

Xavier de Maistre – to kojarzy si\u0119 z postaci\u0105 historyczn\u0105<\/a> i prawdopodobnie\u00a0muzyk z Tulonu wywodzi si\u0119 z tej rodziny. Ale specjalno\u015b\u0107 jego jest zupe\u0142nie inna. Pragnie on – jak deklaruje<\/a> – wyzwoli\u0107 harf\u0119 od kojarzenia z anio\u0142ami czy innymi bajkowymi stworzeniami. Fakt, ale poza tym jeszcze cz\u0119sto uwa\u017ca si\u0119 ten instrument za kobiecy. W\u0142a\u015bciwie nie wiadomo dlaczego –\u00a0czy dlatego, \u017ce jest on bardzo dekoracyjny i jako taki lepiej pasuje do kobiet, czy mo\u017ce z powodu delikatnego d\u017awi\u0119ku? M\u00f3j kierownik te\u017c zawsze przed Paszportami „Polityki” \u017cartuje, \u017ceby znale\u017a\u0107 jak\u0105\u015b \u0142adn\u0105 harfistk\u0119, najlepiej blondynk\u0119. A przecie\u017c bywali i wybitni harfi\u015bci, jak Nicanor Zabaleta czy pami\u0119tany przeze mnie z dzieci\u0144stwa, a graj\u0105cy w orkiestrze Filharmonii Narodowej pan Vladimir Haas (Czech z pochodzenia), kt\u00f3ry by\u0142 bardzo przystojny i w og\u00f3le nie kobiecy. Xavier de Maistre zreszt\u0105 te\u017c jest bardzo przystojny, wysoki, d\u0142ugoszyi, z pi\u0119knymi r\u0119kami efektownie uwijaj\u0105cymi si\u0119 wok\u00f3\u0142 strun. Je\u015bli wi\u0119c nie posta\u0107 bajkowa, to prawie jak celtycki bard…<\/p>\n

<\/p>\n

W ka\u017cdym razie udowadnia, \u017ce harfa mo\u017ce by\u0107 instrumentem efektownym i pozwalaj\u0105cym nie tylko na romantyczne plumkanie, ale i na prawdziw\u0105 wirtuozeri\u0119. Przez kilka lat by\u0142 cz\u0142onkiem orkiestry Filharmonik\u00f3w Wiede\u0144skich (pierwszym Francuzem w tym sk\u0142adzie), lecz od paru lat po\u015bwi\u0119ca si\u0119 wy\u0142\u0105cznie karierze solowej. R\u00f3\u017cne ma wyczyny na swoim koncie, \u0142\u0105cznie z wykonywaniem poemat\u00f3w symfonicznych Smetany<\/a> czy wyst\u0119pami np. z Dian\u0105 Damrau<\/a>. Na tubie mo\u017cna obejrze\u0107 wiele jego nagra\u0144, w tym audycje telewizyjne<\/a>, w kt\u00f3rych jest gwiazdorem – tu we w\u0142asnym domu<\/a> w po\u0142udniowej Francji. W sumie wi\u0119c by\u0142o dzi\u015b w filharmonii i czego pos\u0142ucha\u0107, i na co popatrze\u0107.<\/p>\n

Gra\u0142 dwa koncerty harfowe, ca\u0142kowicie r\u00f3\u017cne od siebie. W pierwszej cz\u0119\u015bci – Alberta Ginastery. Muzyka typowa dla argenty\u0144skiego kompozytora, \u017cywio\u0142owa i barwna. Niestety harfa, mimo drobnego nag\u0142o\u015bnienia, by\u0142a cz\u0119sto przykrywana przez orkiestr\u0119, kt\u00f3ra cho\u0107 i tak mia\u0142a w tym utworze troch\u0119 zmniejszony sk\u0142ad, ale obecno\u015b\u0107 perkusji i d\u0119tych robi\u0142a swoje. Solista pokaza\u0142 si\u0119 na dobre dopiero w du\u017cej, efektownej kadencji rozpoczynaj\u0105cej fina\u0142. W wykonanym w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu utworze Fran\u00e7ois Boieldieu (kt\u00f3rego oper\u0119 Bia\u0142a dama<\/em> niedawno przypomina\u0142 Minkowski), klasycyzuj\u0105cym jeszcze, by\u0142 lepiej s\u0142yszalny na tle subtelniej graj\u0105cego zespo\u0142u. Ale naprawd\u0119 pokaza\u0142, co potrafi, w dw\u00f3ch bisach – wirtuozowskich cyklach wariacyjnych. Publiczno\u015b\u0107 szala\u0142a.<\/p>\n

Dyrygowa\u0142 Brytyjczyk Jonathan Darlington, obecny szef muzyczny Vancouver Opera, kt\u00f3ry\u00a0mieszka\u0142 te\u017c swego czasu we Francji i st\u0105d mo\u017ce s\u0142abo\u015b\u0107 do francuskiej muzyki, ca\u0142kowicie\u00a0– poza Ginaster\u0105 – wype\u0142niaj\u0105c\u0105\u00a0program koncertu. Pocz\u0105tek by\u0142 niefortunny: uwertura Berlioza do opery Benvenuto Cellini<\/em>, s\u0142usznie zapomniana (w programie zacytowano z\u0142o\u015bliwy list Chopina do Wojciecha Grzyma\u0142y: „Moschelesowi ka\u017c da\u0107 enem\u0119 z oratori\u00f3w Neukomma, przyprawion\u0105 Cellinim<\/em> i koncertem Dehlera” – cho\u0107 byli z Berliozem w serdecznych kontaktach, nie zaciemnia\u0142o mu to spojrzenia na jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107). Na koniec za\u015b zabrzmia\u0142o Morze<\/em> Debussy’ego i by\u0142a okazja do por\u00f3wnania z wykonaniem wczorajszym. NOSPR w tej kategorii oczywi\u015bcie wygrywa, ale i orkiestra Narodowej stara\u0142a si\u0119 w spos\u00f3b widoczny, gra\u0142a bardzo przyzwoicie, a dyrygentowi zgotowa\u0142a owacj\u0119. Jak ci muzycy lubi\u0105 go\u015bci…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Xavier de Maistre – to kojarzy si\u0119 z postaci\u0105 historyczn\u0105 i prawdopodobnie\u00a0muzyk z Tulonu wywodzi si\u0119 z tej rodziny. Ale specjalno\u015b\u0107 jego jest zupe\u0142nie inna. Pragnie on – jak deklaruje – wyzwoli\u0107 harf\u0119 od kojarzenia z anio\u0142ami czy innymi bajkowymi stworzeniami. Fakt, ale poza tym jeszcze cz\u0119sto uwa\u017ca si\u0119 ten instrument za kobiecy. W\u0142a\u015bciwie nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2018"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2018"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2018\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2024,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2018\/revisions\/2024"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2018"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2018"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2018"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}