{"id":2071,"date":"2012-03-19T00:38:46","date_gmt":"2012-03-18T23:38:46","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2071"},"modified":"2012-03-19T00:39:05","modified_gmt":"2012-03-18T23:39:05","slug":"goldbergowskie-i-inne-wariacje","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/03\/19\/goldbergowskie-i-inne-wariacje\/","title":{"rendered":"Goldbergowskie i inne wariacje"},"content":{"rendered":"

Zagra\u0107 Wariacje Goldbergowskie<\/em> na akordeonie to istny hardkor. Artystycznie pomys\u0142 godny pami\u0119tnej Podr\u00f3\u017cy zimowej<\/em> z lir\u0105 korbow\u0105, z cudownym Matthiasem Loibnerem. Bo takie rzeczy udaj\u0105 si\u0119 tylko prawdziwym osobowo\u015bciom artystycznym. Z pewno\u015bci\u0105 jest tak\u0105 osobowo\u015bci\u0105 Andreas Borregaard<\/a> z Danii, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 na pierwszej w tym roku ods\u0142onie festiwalu Mazovia Goes Baroque.<\/p>\n

<\/p>\n

Niestety, m\u0142ody solista si\u0119 zestresowa\u0142. Rzadko pono\u0107 wykonuje to dzie\u0142o na koncertach, wi\u0119c zdenerwowany by\u0142 okrutnie. A granie na akordeonie ma cechy szczeg\u00f3lne. Swoj\u0105 drog\u0105 ciekawe jest dla pianisty obserwowanie, \u017ce na akordeonie w og\u00f3le nie istnieje problem krzy\u017cuj\u0105cych si\u0119 r\u0105k, a nawet manua\u0142\u00f3w, jak r\u00f3wnie\u017c du\u017cych interwa\u0142\u00f3w. Ale za to jest inny problem, i to wielki. Prawdziwi ambitni akordeoni\u015bci graj\u0105 na instrumentach guzikowych. Guziki wszystkie s\u0105 do siebie podobne, wystarczy, \u017ce jeden palec p\u00f3jdzie nie tu, a ju\u017c za nim mog\u0105 i\u015b\u0107 nast\u0119pne i katastrofa gotowa. Pianista siedz\u0105c przed klawiatur\u0105 patrzy na ni\u0105; akordeonista nie. I tu ca\u0142y szkopu\u0142. W efekcie cz\u0119\u015b\u0107 ludzi wysz\u0142a w trakcie, a ta cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3ra wytrwa\u0142a, zgotowa\u0142a mu owacj\u0119 (niekt\u00f3rzy nawet na stoj\u0105co), g\u0142\u00f3wnie za wytrwa\u0142o\u015b\u0107. Cho\u0107 nie tylko: 25. wariacja by\u0142a jedn\u0105 z najbardziej wzruszaj\u0105cych, jakie w \u017cyciu s\u0142ysza\u0142am. A tak w og\u00f3le Czarek Zych powiedzia\u0142 mi, \u017ce Andreas gra\u0142 mu te wariacje przez skype’a – „bez pud\u0142a”. C\u00f3\u017c, wierz\u0119 na s\u0142owo, zw\u0142aszcza \u017ce poprzedniego wieczoru w repertuarze od \u015bredniowiecza do wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci pokaza\u0142, \u017ce naprawd\u0119 jest wybitnym solist\u0105. A ch\u0142opak jeszcze do\u015b\u0107 m\u0142ody – 32 lata.<\/p>\n

Drugi sk\u0142adnik festiwalu te\u017c by\u0142 znakomity. Duet Arparla, prywatnie ma\u0142\u017ce\u0144stwo – irlandzka harfistka Maria Cleary i w\u0142oski skrzypek Davide Monti, dali pokaz zar\u00f3wno prawdziwego partnerstwa muzycznego, jak i sztuki retoryki. Tutaj<\/a> ma\u0142a pr\u00f3bka ich muzykowania. On, prawdziwy mistrz improwizacji barokowej, ozdabia t\u0119 muzyk\u0119 pi\u0119knie i gi\u0119tko, dodaj\u0105c jej uczuciowo\u015bci i rzewno\u015bci. Grywa w r\u00f3\u017cnych zespo\u0142ach muzyki dawnej, m.in. European Union Baroque Orchestra i Il Tempio Armonico. Ona jest bardziej wszechstronna, gra na r\u00f3\u017cnych harfach – tak\u017ce w zespole muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej MusikFabrik; swego czasu by\u0142a te\u017c harfistk\u0105 Concertgebouw Orhest, a tam byle kogo nie przyjmuj\u0105. Dzi\u015b by\u0142a zreszt\u0105 troch\u0119 rozproszona; wczoraj, we w\u0142oskim programie, gra\u0142a lepiej. Dzisiejszy by\u0142 bardziej mieszany, g\u0142\u00f3wnie jednak niemiecki, z niesamowit\u0105 harmonicznie Sonat\u0105 D-dur<\/em> Georga Muffata w centrum. Na bis skrzypek zapowiedzia\u0142: „Wczoraj obchodzili\u015bmy dzie\u0144 \u015bw. Patryka i poszli\u015bmy do pubu, gdzie us\u0142yszeli\u015bmy ten gigue Corellego”, po czym rzecz wykonali. W\u0105tpi\u0119, czy rzeczywi\u015bcie us\u0142yszeli, ale se non \u00e8 vero \u00e8 ben trovato.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zagra\u0107 Wariacje Goldbergowskie na akordeonie to istny hardkor. Artystycznie pomys\u0142 godny pami\u0119tnej Podr\u00f3\u017cy zimowej z lir\u0105 korbow\u0105, z cudownym Matthiasem Loibnerem. Bo takie rzeczy udaj\u0105 si\u0119 tylko prawdziwym osobowo\u015bciom artystycznym. Z pewno\u015bci\u0105 jest tak\u0105 osobowo\u015bci\u0105 Andreas Borregaard z Danii, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 na pierwszej w tym roku ods\u0142onie festiwalu Mazovia Goes Baroque.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2071"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2071"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2071\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2077,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2071\/revisions\/2077"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2071"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2071"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2071"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}