Dominuj\u0105cym nurtem programu tegorocznej Warszawskiej Jesieni jest wsp\u00f3\u0142czesna muzyka hiszpa\u0144ska i po\u0142udniowoameryka\u0144ska. Tu prawie ca\u0142kiem nieznana – ja sama z wielu nazwisk pojawiaj\u0105cych si\u0119 na tym festiwalu znam mo\u017ce najwy\u017cej pi\u0119\u0107. Po pierwszym koncercie ju\u017c wida\u0107, \u017ce t\u0119 wiedz\u0119 warto uzupe\u0142ni\u0107 – wygl\u0105da na to, \u017ce b\u0119dzie ciekawie, a w ka\u017cdym razie inaczej.<\/p>\n
Taki Mauricio Sotelo, rocznik 1961, urodzony w Madrycie. Pokaza\u0142 utw\u00f3r Si despues de morir<\/em> na orkiestr\u0119 i \u015bpiewaka flamenco, pami\u0119ci poety (i przyjaciela kompozytora) Jose Angela Valente. Na tle do\u015b\u0107 standardowo brzmi\u0105cej, klasterowo-szmerowej orkiestry intensywnie emocjonalny g\u0142os \u015bpiewaka Arcangela tworzy z t\u0142em niesamowit\u0105 mieszank\u0119. Dzi\u015b na spotkaniu Sotelo opowiada\u0142, jak jako ch\u0142opak z biednej rodziny, niedouczony, uda\u0142 si\u0119 na studia do Wiednia, gdzie z pocz\u0105tku go nie przyj\u0119to i namawiano na powr\u00f3t do Hiszpanii. Ale on si\u0119 zawzi\u0105\u0142, bo w tym czasie nienawidzi\u0142 wszystkiego, co hiszpa\u0144skie \u0142\u0105cznie z paell\u0105, a chcia\u0142 by\u0107 nowoczesny i st\u0105pa\u0107 po tych samych brukach co np. Schoenberg. Dosta\u0142 si\u0119 w ko\u0144cu na studia, ale prze\u0142omem by\u0142o dla\u0144 spotkanie z Luigim Nono, kt\u00f3ry mu powiedzia\u0142: jed\u017a do Hiszpanii i zapoznaj si\u0119 z flamenco. Dzi\u015b dla Sotelo flamenco jest podstawowym muzycznym \u015bwiatem; jak twierdzi, \u015bpiew ten dotyczy bardziej przestrzeni ni\u017c czasu; przekazuje si\u0119 go tradycj\u0105 ustn\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna przekaza\u0107 wi\u0119cej ni\u017c w zapisie nutowym. Na Jesieni zostan\u0105 jeszcze wykonane jego utwory z udzia\u0142em gitary flamenco oraz z tablami (napisany dla Triloka Gurtu). Sztuka pami\u0119ci jest wa\u017cniejsza w muzyce ni\u017c sztuka zapisu – m\u00f3wi Sotelo i w niema\u0142ym stopniu ma racj\u0119.<\/p>\n Inny przyk\u0142ad z koncertu inauguracyjnego: Enrico Chapela z Meksyku, w wieku zbli\u017conym. W poemacie symfonicznym Inguesu <\/em>odwzorowa\u0142… mecz pi\u0142karski. Utw\u00f3r zosta\u0142 napisany na zam\u00f3wienie orkiestry im. Charlosa Chaveza, kompozytora meksyka\u0144skiego; Chapela my\u015bla\u0142, by w nawi\u0105zaniu do postaci patrona stworzy\u0107 „wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 wersj\u0119 muzyki narodowej”. I stwierdzi\u0142, \u017ce jego uczucia narodowe najmocniej dochodz\u0105 do g\u0142osu podczas mecz\u00f3w pi\u0142karskich, gdy sukces odnosi dru\u017cyna jego kraju. Ten utw\u00f3r odnosi si\u0119 do konkretnego wydarzenia: zwyci\u0119stwa Meksyku z Brazyli\u0105 w 1999 r. podczas Pucharu FIFA (3:2). „\u015aci\u0105gn\u0105\u0142em sobie z Internetu relacj\u0119 z tego meczu, narysowa\u0142em plan i jako pi\u0142karzy meksyka\u0144skichch \u201arozstawi\u0142em\u2019 d\u0119te drewniane, podczas gdy brazylijskich reprezentuje blacha, a \u201a\u0142awk\u0119\u2019 – perkusja. Smyczki pe\u0142ni\u0105 rol\u0119 publiczno\u015bci, harfa i fortepian to trenerzy, s\u0119dzi\u0105 natomiast jest dyrygent”. By\u0142o zabawy a by\u0142o, motywy z tamtejszych pie\u015bni kibic\u00f3w, gwizdki, \u017c\u00f3\u0142ta i czerwona kartka… Nie by\u0142o to wielkie dzie\u0142o, ale wychodzili\u015bmy naprawd\u0119 ubawieni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dominuj\u0105cym nurtem programu tegorocznej Warszawskiej Jesieni jest wsp\u00f3\u0142czesna muzyka hiszpa\u0144ska i po\u0142udniowoameryka\u0144ska. Tu prawie ca\u0142kiem nieznana – ja sama z wielu nazwisk pojawiaj\u0105cych si\u0119 na tym festiwalu znam mo\u017ce najwy\u017cej pi\u0119\u0107. Po pierwszym koncercie ju\u017c wida\u0107, \u017ce t\u0119 wiedz\u0119 warto uzupe\u0142ni\u0107 – wygl\u0105da na to, \u017ce b\u0119dzie ciekawie, a w ka\u017cdym razie inaczej. Taki Mauricio […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/214"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=214"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/214\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=214"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=214"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=214"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}