Instytut Muzyki i Ta\u0144ca z powodu takiej, a nie innej sytuacji finansowej robi mniej ni\u017c by taka instytucja mog\u0142a robi\u0107, ale kilka program\u00f3w uda\u0142o si\u0119 uruchomi\u0107 z powodzeniem, m.in. Kompozytor-rezydent, kt\u00f3ry polega na wspieraniu filharmonii we wspieraniu kompozytor\u00f3w. Tj.\u00a0w danym sezonie\u00a0dana filharmonia wykonuje\u00a0zwi\u0119kszon\u0105 dawk\u0119\u00a0muzyki danego kompozytora, w tym zam\u00f3wiony utw\u00f3r (-ory). Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej przypad\u0142 Andrzej Kwieci\u0144ski, jedna z ciekawszych indywidualno\u015bci m\u0142odego pokolenia, cho\u0107 na sta\u0142e mieszkaj\u0105cy w Holandii, gdzie zosta\u0142 po studiach, to jednak wci\u0105\u017c cz\u0119sto bywaj\u0105cy w Polsce.<\/p>\n
<\/p>\n
Da\u0142 si\u0119 pozna\u0107 jako materia\u0142 na kompozytora jeszcze\u00a0w szkole \u015bredniej, zdecydowanie si\u0119 wyr\u00f3\u017cnia\u0142 i by\u0142am w\u00f3wczas jedn\u0105 z tych, kt\u00f3rzy przekonywali go, \u017ceby na studia pojecha\u0142 od razu za granic\u0119. Tak si\u0119 te\u017c sta\u0142o. Ale wp\u0142yw na niego – poza modnym od pewnego czasu w\u015br\u00f3d polskich m\u0142odych tw\u00f3rc\u00f3w spektralizmem – mieli polscy kompozytorzy: najpierw Pawe\u0142 Szyma\u0144ski i Pawe\u0142 Mykietyn, a potem Hanna Kulenty, z kt\u00f3rej wskaz\u00f3wek korzysta do dzi\u015b. Pierwszy z koncert\u00f3w cyklu Kompozytor-rezydent w Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej by\u0142 kameralny i zawiera\u0142 w\u0142a\u015bnie utwory Kulenty oraz Kwieci\u0144skiego; koncert ten b\u0119dzie powt\u00f3rzony we Wroc\u0142awiu w ramach zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 festiwalu Musica Polonica Nova.<\/p>\n
W ten pi\u0105tek\u00a0odby\u0142 si\u0119 koncert symfoniczny z dwoma – praktycznie – prawykonaniami utwor\u00f3w Kwieci\u0144skiego, otoczonych troch\u0119 inn\u0105 muzyk\u0105. Do poprowadzenia miejscowej orkiestry kompozytor poprosi\u0142 swojego koleg\u0119 z konserwatorium w Hadze, Greka Korniliosa Selamsisa; jego kompozycja For this city that, someday, will become a forest<\/em> r\u00f3wnie\u017c znalaz\u0142a si\u0119 w programie. Co do jego roli dyrygenckiej, odnosi\u0142o si\u0119 wra\u017cenie, jakby po raz pierwszy dyrygowa\u0142 orkiestr\u0105 – wida\u0107, \u017ce na co dzie\u0144 nie jest dyrygentem, lecz kompozytorem.<\/p>\n Dwaj kompozytorzy zatem starannie skomponowali program. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od utworu reprezentuj\u0105cego spektralny nurt w tw\u00f3rczo\u015bci Kwieci\u0144skiego: no. 27, 1950<\/em> (tytu\u0142 pochodzi od obrazu Jacksona Pollocka). Wspomniana kompozycja Selamsisa zosta\u0142a wykonana na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci. Obaj chcieli, by te utwory przedziela\u0142 utw\u00f3r Debussy’ego Jeux<\/em>, okaza\u0142o si\u0119 to jednak niemo\u017cliwe, wi\u0119c zast\u0105pi\u0142a je Parada<\/em> Erika Satie, chyba zbyt trudna dla obu stron, ale syrena by\u0142a, maszyna do pisania i wystrza\u0142 te\u017c, wi\u0119c rozrywce sta\u0142o si\u0119 zado\u015b\u0107.<\/p>\n Zbyt trudna okaza\u0142a si\u0119 te\u017c wykonana na pocz\u0105tek drugiej cz\u0119\u015bci transkrypcja Weberna Ricercare a 6 Voci<\/em> z Musikalisches Opfer<\/em> Bacha: tu potrzebna by\u0142aby absolutna precyzja, by pokaza\u0107 dwie nak\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na siebie polifonie: barwow\u0105 Weberna na linearn\u0105 Bacha. Miejsce tej kombinacji by\u0142o znacz\u0105ce, poniewa\u017c poprzedza\u0142o nowy utw\u00f3r Kwieci\u0144skiego, napisany\u00a0na zam\u00f3wienie F\u0141, pt.\u00a0Sinfonia „Luci nella notte IV”<\/em>. I on bowiem w pewnym sensie polega\u0142 na swoistej inspiracji muzyk\u0105 dawn\u0105 – w tym wypadku Buxtehudego i Gesualda da Venosy (pocz\u0105tek madryga\u0142u Moro lasso<\/em> w pewnym uproszczeniu pojawia si\u0119 tu jak refren, s\u0105 pono\u0107 i inne cytaty, ale bardziej zakamuflowane). Ten Gesualdo to z kolei inspiracja Salvatorem Sciarrino, kt\u00f3ry, poza wspomnian\u0105 tutaj<\/a> oper\u0105 Luci mie traditrici<\/em> opart\u0105 cz\u0119\u015bciowo na jego \u017cyciu, par\u0119 madryga\u0142\u00f3w – w\u0142a\u015bnie Moro lasso i jeszcze jeden – zinstrumentowa\u0142 po swojemu, tak jak Webern Bacha. I ta instrumentacja, i utw\u00f3r Kwieci\u0144skiego rozgrywaj\u0105 si\u0119, jak pisa\u0142am o tej operze, „w \u015bciszeniu, p\u00f3\u0142tonach, szmerach i \u2013 w sumie \u2013 w niesamowitym napi\u0119ciu”, kr\u0105\u017c\u0105cym wok\u00f3\u0142 jednej sta\u0142ej nuty a1. <\/em>Po tym utworze rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 r\u00f3wnie\u017c od tego d\u017awi\u0119ku suita z Ma m\u00e8re<\/em> l’oye<\/em> Ravela zabrzmia\u0142a jak happy end.<\/p>\n