Daniel Hope to nie byle kto. Rocznik 1973, w latach 2002-2008 by\u0142 ostatnim skrzypkiem Beaux Arts Trio, a, jak wiadomo, Menachem Pressler byle kogo by nie wzi\u0105\u0142. \u0141atwo obliczy\u0107, \u017ce Hope wszed\u0142 do zespo\u0142u nie maj\u0105c\u00a0jeszcze 30 lat, by\u0142 wi\u0119c najm\u0142odszym w historii cz\u0142onkiem tego legendarnego zespo\u0142u – zwykle wchodzi\u0142o si\u0119 do niego ko\u0142o czterdziestki. Wyj\u0105wszy Presslera, kt\u00f3ry by\u0142 niezmienny od pocz\u0105tku do ko\u0144ca istnienia tria (i niech mu zdrowie dopisuje do 120 lat – w przysz\u0142ym roku sko\u0144czy dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tk\u0119).<\/p>\n
<\/p>\n
Ale Hope ju\u017c wcze\u015bniej da\u0142 si\u0119 pozna\u0107 jako znakomity solista o wielkiej muzykalno\u015bci. Koncertowa\u0142 zreszt\u0105 i w Polsce. Tym razem z pianist\u0105 Sebastianem Knauerem (kt\u00f3ry tak\u017ce by\u0142 tu nie pierwszy raz) wykonali bardzo ciekawie skomponowany program, kt\u00f3ry cz\u0119\u015bciowo powi\u0105zany jest z p\u0142yt\u0105 Romantic Violinist<\/em>, cho\u0107 utworu, kt\u00f3ry s\u0142ycha\u0107 na tym trailerze<\/a>, nie by\u0142o. Temat by\u0142 ten sam: posta\u0107 wielkiego skrzypka Josepha Joachima, kt\u00f3rego 180. rocznica urodzin przypad\u0142a w zesz\u0142ym roku. Tu szersza wypowied\u017a <\/a>Hope’a.<\/p>\n Joachim jako m\u0142odziutki ch\u0142opak, talent z miasteczka austriackiego, ucze\u0144 m.in. Polaka Stanis\u0142awa Serwaczy\u0144skiego, na kilka lat zakotwiczy\u0142 si\u0119 w Lipsku, gdzie uzyska\u0142 wsparcie Mendelssohna. Zaprzyja\u017ani\u0142 si\u0119 ze starszym koleg\u0105 i grywa\u0142 jego utwory, nie tylko popularny Koncert skrzypcowy<\/em>, ale zapewne te\u017c transkrypcje pie\u015bni, np. tej<\/a>.<\/p>\n Po \u015bmierci przyjaciela i protektora przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 najpierw\u00a0do Weimaru, a p\u00f3\u017aniej do Hanoweru, gdzie zawar\u0142 kolejne trwa\u0142e muzyczne przyja\u017anie: z ma\u0142\u017ce\u0144stwem Schumann\u00f3w i z m\u0142odszym od siebie o dwa lata Brahmsem. Grywali razem, wszyscy komponowali, on te\u017c. Tutaj pr\u00f3bka Clary Schumann (Hope zagra\u0142 pierwszy z tych trzech romans\u00f3w<\/a>), a tu – samego Joachima<\/a> (te\u017c dzi\u015b wykonany). Mi\u0142a muzyka.<\/p>\n M\u00f3wi\u0105c o ciekawej kompozycji programu, mam te\u017c na my\u015bli jego form\u0119: najpierw po par\u0119 l\u017cejszych kawa\u0142k\u00f3w, na koniec cz\u0119\u015bci sonata. W pierwszej cz\u0119\u015bci zacz\u0119\u0142o si\u0119 od Scherza c-moll<\/em> Brahmsa i w\u0142a\u015bnie utworu Clary, a sko\u0144czy\u0142o pi\u0119kn\u0105 I Sonat\u0105 G-dur<\/em> Brahmsa. Druga rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 dwiema pie\u015bniami Mendelssohna, romansem Joachima i Ta\u0144cem w\u0119gierskim g-moll<\/em> Brahmsa, a zwie\u0144czona zosta\u0142a III Sonat\u0105 c-moll<\/em> Griega, kt\u00f3r\u0105 Joachim te\u017c z pewno\u015bci\u0105 grywa\u0142, jak pozosta\u0142e (wyst\u0105pili niegdy\u015b razem graj\u0105c pierwsz\u0105). Jeszcze dwa du\u017co l\u017cejsze bisy: Polo<\/em> de Falli i I got rhythm<\/em> Gershwina. Wspomn\u0119 te\u017c, \u017ce pianista by\u0142 jakby wyciszony, ale prawdopodobnie by\u0142o to dzia\u0142anie celowe, by przywr\u00f3ci\u0107 proporcje, jakie zachodzi\u0142y mi\u0119dzy instrumentami w czasach Joachima. Tak podejrzewam, bo bisy gra\u0142 ju\u017c g\u0142o\u015bno.<\/p>\n Ten skrzypek to w og\u00f3le ciekawa posta\u0107. Warto obejrze\u0107 jego stron\u0119<\/a>, \u0142\u0105cznie z wideoblogiem. Jest te\u017c autorem trzech ksi\u0105\u017cek<\/a>. No i zdarza mu si\u0119 grywa\u0107 r\u00f3\u017cne rzeczy<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Daniel Hope to nie byle kto. Rocznik 1973, w latach 2002-2008 by\u0142 ostatnim skrzypkiem Beaux Arts Trio, a, jak wiadomo, Menachem Pressler byle kogo by nie wzi\u0105\u0142. \u0141atwo obliczy\u0107, \u017ce Hope wszed\u0142 do zespo\u0142u nie maj\u0105c\u00a0jeszcze 30 lat, by\u0142 wi\u0119c najm\u0142odszym w historii cz\u0142onkiem tego legendarnego zespo\u0142u – zwykle wchodzi\u0142o si\u0119 do niego ko\u0142o czterdziestki. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2194"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2194"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2194\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2198,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2194\/revisions\/2198"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2194"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2194"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2194"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}