Sk\u0105d w\u0142a\u015bciwie wzi\u0119\u0142o si\u0119 twierdzenie, \u017ce emigracja wyja\u0142awia artyst\u00f3w? By\u0107 mo\u017ce niekt\u00f3rych tak, ale wielu – wprost przeciwnie, \u017ceby wspomnie\u0107 naszego najwi\u0119kszego emigranta, Chopina. Czasem w\u0142a\u015bnie na emigracji cz\u0142owiek jest bardziej ze sob\u0105. W ko\u0144cu „te brz\u00f3z kilka, ten bieg wody” nie musz\u0105 by\u0107 jedyn\u0105 inspiracj\u0105 dla polskich tw\u00f3rc\u00f3w – prawda? Podobnie z innymi.<\/p>\n
Tegoroczny Festiwal Muzyczny Polskiego Radia „Emigranci”, kt\u00f3ry zaczyna si\u0119 dzi\u015b, po\u015bwi\u0119cony jest w\u0142a\u015bnie tym, kt\u00f3rzy przez pewien czas musieli porzuci\u0107 sw\u00f3j kraj. I nie da si\u0119 tu nic generalizowa\u0107 – co cz\u0142owiek, to przypadek. Na inauguracyjnym koncercie o g. 19 (transmisja w radiowej Dw\u00f3jce) wykonane b\u0119d\u0105 utwory trzech ludzi o bardzo r\u00f3\u017cnych losach.<\/p>\n
Feliks Janiewicz (1762-1848) odni\u00f3s\u0142 za granic\u0105 sukces. Zreszt\u0105 sp\u0119dzi\u0142 tam wi\u0119kszo\u015b\u0107 \u017cycia – mia\u0142 zaledwie dwadzie\u015bcia par\u0119 lat, kiedy wyjecha\u0142 podobnie jak dzisiejsi zdolni studenci – na stypendium. Trafi\u0142 najpierw do Francji, potem by\u0142 Wiede\u0144, W\u0142ochy, Pary\u017c, wreszcie Wielka Brytania (osiad\u0142 w Liverpoolu) ju\u017c do ko\u0144ca. By\u0142 wybitnym skrzypkiem, prowadzi\u0142 te\u017c orkiestry. Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce pisa\u0142 przede wszystkim muzyk\u0119 skrzypcow\u0105, w tym kilka koncert\u00f3w, z kt\u00f3rych drugi zagra tu znakomity francusko-niemiecki skrzypek Albrecht Breuninger.<\/p>\n
Ernst Theodor Amadeus Hoffmann – tak, tak\u017ce on znalaz\u0142 si\u0119 w tym programie! Ale czy to emigrant? Kr\u00f3lewiec, G\u0142og\u00f3w, Pozna\u0144 – wsz\u0119dzie tam m\u00f3wiono po niemiecku, tylko trzy lata w Warszawie mo\u017cna uzna\u0107 za pewn\u0105 odmian\u0119. A potem by\u0142y ju\u017c zn\u00f3w Niemcy. Autor Dziadka do orzech\u00f3w<\/em> i Kota Mruczys\u0142awa<\/em> kompozytorem by\u0142 z pewno\u015bci\u0105 gorszym ni\u017c pisarzem, ale na zasadzie ciekawostki przyrodniczej warto i jego utwory przypomnie\u0107; dzi\u015b b\u0119dzie wykonana Symfonia Es-dur<\/em> z ostatniego roku jego pobytu w Warszawie.<\/p>\n No i Erich Wolfgang Korngold, gwiazdor muzyczny Hollywoodu, laureat dw\u00f3ch Oscar\u00f3w, kt\u00f3ry do Ameryki uciek\u0142 szcz\u0119\u015bliwie w latach trzydziestych z brunatniej\u0105cej Europy. Ameryka kocha jego muzyk\u0119<\/a> do dzi\u015b, to on by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 konwencji hollywoodzkiej muzyki filmowej<\/a>, ale i np. jego Koncert skrzypcowy<\/a><\/em> jest najcz\u0119\u015bciej w Stanach wykonywanym dzie\u0142em w tej kategorii. Co mu jednak tam by\u0142y sukcesy – chcia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do Wiednia i wr\u00f3ci\u0142. Ale tam ju\u017c go nie bardzo chciano, bez entuzjazmu s\u0142uchano muzyki mahleropodobnej, ju\u017c zach\u0142ystywano si\u0119 awangard\u0105… c\u00f3\u017c, wr\u00f3ci\u0142 wi\u0119c do Stan\u00f3w. Napisa\u0142 wtedy Symfoni\u0119 Fis-dur<\/em>.\u00a0– To jest prawdziwe\u00a0dzie\u0142o emigranckie, pe\u0142ne goryczy, cho\u0107 ma te\u017c i fragmenty jak z muzyki filmowej\u00a0– m\u00f3wi\u0142\u00a0na konferencji prasowej \u0141ukasz Borowicz, kt\u00f3ry b\u0119dzie dyrygowa\u0142 tym koncertem (w tym wpisie <\/a>blogowym krytyka „New Yorkera”, bardzo ciekawym, jest kawa\u0142ek wolnej cz\u0119\u015bci utworu). Z t\u0105 symfoni\u0105 Korngold zn\u00f3w przyjecha\u0142 do Europy i zn\u00f3w go odrzucono. Zmar\u0142 w Stanach w 1957 r. z poczuciem osamotnienia i zapomnienia.<\/p>\n W radiowej Dw\u00f3jce b\u0119dzie te\u017c transmisja\u00a0kolejnych koncert\u00f3w, do 5 pa\u017adziernika w\u0142\u0105cznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sk\u0105d w\u0142a\u015bciwie wzi\u0119\u0142o si\u0119 twierdzenie, \u017ce emigracja wyja\u0142awia artyst\u00f3w? By\u0107 mo\u017ce niekt\u00f3rych tak, ale wielu – wprost przeciwnie, \u017ceby wspomnie\u0107 naszego najwi\u0119kszego emigranta, Chopina. Czasem w\u0142a\u015bnie na emigracji cz\u0142owiek jest bardziej ze sob\u0105. W ko\u0144cu „te brz\u00f3z kilka, ten bieg wody” nie musz\u0105 by\u0107 jedyn\u0105 inspiracj\u0105 dla polskich tw\u00f3rc\u00f3w – prawda? Podobnie z innymi. Tegoroczny […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/220"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=220"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/220\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=220"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=220"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=220"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}