W\u0142a\u015bnie zako\u0144czy\u0142 si\u0119 XI Festiwal Muzyczny Polskiego Radia pod has\u0142em „Emigranci”. Na koncercie fina\u0142owym – trzy utwory, kt\u00f3re mo\u017ce wielkimi arcydzie\u0142ami nie s\u0105, ale naprawd\u0119 bardzo ciekawie by\u0142o je pozna\u0107.<\/p>\n
Najpierw II Koncert fortepianowy<\/em> Zygmunta Stojowskiego<\/a>, kt\u00f3ry u nas by\u0142 d\u0142ugo zapomniany, w Stanach niegdy\u015b ho\u0142ubiony, a obecnie ulubili go sobie jako\u015b piani\u015bci w Wielkiej Brytanii. G\u0142\u00f3wnie Jonathan Plowright<\/a>, o kt\u00f3rym tu swego czasu wspomnia\u0142a Ma\u0142gorzata<\/strong><\/a>, ale i inni, kt\u00f3rych nagrania mo\u017cna znale\u017a\u0107 na YouTube. Jaka jest jego muzyka? Neoromantyczna, co\u015b mi\u0119dzy Kar\u0142owiczem, Paderewskim, a troch\u0119 w stron\u0119 Rachmaninowa – takie wra\u017cenie si\u0119 odnosi s\u0142uchaj\u0105c Koncertu<\/em>, a tak\u017ce powy\u017cszych przyk\u0142ad\u00f3w. To naprawd\u0119 przyzwoicie napisana muzyka.<\/p>\n Cztery pie\u015bni Kurta Weilla do s\u0142\u00f3w Walta Whitmana (Mariusz Godlewski za\u015bpiewa\u0142 tylko trzy) pochodz\u0105 z okresu ameryka\u0144skiego kompozytora, kiedy to ju\u017c ca\u0142kiem odci\u0105\u0142 si\u0119 od niemieckiego ekspresjonizmu i zanurzy\u0142 si\u0119 w Hollywood. One s\u0105 mo\u017ce nie ca\u0142kiem hollywoodzkie, ale te\u017c ju\u017c inne od dawnych brechtowskich song\u00f3w, cho\u0107 w jakim\u015b sensie tak\u017ce songami s\u0105. To barwne, zdecydowan\u0105 kresk\u0105 narysowane obrazki. A to jeden z nich<\/a> w wersji z fortepianem.<\/p>\n