{"id":228,"date":"2008-10-19T01:24:18","date_gmt":"2008-10-18T23:24:18","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=228"},"modified":"2008-10-19T01:24:18","modified_gmt":"2008-10-18T23:24:18","slug":"ella-forever","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2008\/10\/19\/ella-forever\/","title":{"rendered":"Ella forever"},"content":{"rendered":"

Ksi\u0105\u017cki czytam ostatnio prawie wy\u0142\u0105cznie w metrze, ale to ca\u0142kiem niez\u0142e miejsce do czytania, zw\u0142aszcza, \u017ce podr\u00f3\u017cuj\u0119 nim codziennie co najmniej 40 minut (do pracy i z pracy); dochodz\u0105 jeszcze tramwaje. Teraz czytam przys\u0142an\u0105 mi przez wydawnictwo Pr\u00f3szy\u0144ski i S-ka monografi\u0119 Elli Fitzgerald<\/a> pi\u00f3ra brytyjskiego krytyka jazzowego Stuarta Nicholsona.<\/p>\n

To bardzo porz\u0105dnie zrobiona rzecz. Autor solidnie poszpera\u0142, dotar\u0142 do \u015bwiadk\u00f3w m\u0142odo\u015bci The First Lady of Jazz i r\u00f3\u017cnych etap\u00f3w jej kariery, do dokument\u00f3w, no i oczywi\u015bcie nagra\u0144. Opisa\u0142 wszystko bardzo dok\u0142adnie, \u0142\u0105cznie z analiz\u0105 jako\u015bci muzycznej jej repertuaru, rejestruj\u0105c jej wzloty i upadki, bratanie si\u0119 przez lata z komercj\u0105 i wielki skok w er\u0119 bopu. Jest i o dzieci\u0144stwie w nizinach spo\u0142ecznych w mie\u015bcie Newport News w stanie Wirginia, i o tym, \u017ce najpierw chcia\u0142a ta\u0144czy\u0107, a \u015bpiew by\u0142 czym\u015b ubocznym, i o tym, jak ci\u0119\u017cko jej by\u0142o si\u0119 przebi\u0107 na nale\u017cne jej wielkiemu talentowi miejsce, b\u0119d\u0105c niezbyt urodziw\u0105\u00a0dwudziestolatk\u0105 w Nowym Jorku, kt\u00f3ra nie mia\u0142a gdzie spa\u0107 i, co gorsza, umy\u0107 si\u0119. I w co si\u0119 ubra\u0107. Ale gdzie us\u0142yszano jej \u015bpiew, zwyci\u0119\u017ca\u0142a. \u017by\u0142a wy\u0142\u0105cznie \u015bpiewem – \u017cycie osobiste jej si\u0119 nie u\u0142o\u017cy\u0142o, ale g\u0142os zawsze by\u0142 jasny, s\u0142oneczny, troch\u0119 naiwny. To nie by\u0142o \u015bpiewanie femme fatale, to by\u0142 g\u0142os radosnej dziewczynki. I ludzie to zawsze kochali, nawet wtedy, gdy obni\u017ca\u0142a loty. Ale by\u0142a wirtuozk\u0105 po prostu.<\/p>\n

I w pewien spos\u00f3b dziewczynk\u0105 pozosta\u0142a – niewinna i naiwna. Muzyka wystarcza\u0142a jej absolutnie. Ella, w przeciwie\u0144stwie do wielu innych \u015bpiewaczek jazzowych,\u00a0nigdy nie mia\u0142a nawet epizodu z alkoholem czy narkotykami. Jedyna jej s\u0142abo\u015b\u0107 to by\u0142o jedzenie – ty\u0142a nadmiernie, potem pr\u00f3bowa\u0142a si\u0119 odchudza\u0107. Ale g\u0142os by\u0142\u00a0zawsze dziewcz\u0119cy.<\/p>\n

Jeden z jej wczesnych przeboj\u00f3w to stworzona przez ni\u0105 sam\u0105 dziecinna pioseneczka A-Tisket, A-Tasket<\/a><\/em>, kt\u00f3ra odczarowa\u0142a jazz w oczach pruderyjnych rodzic\u00f3w obawiaj\u0105cych si\u0119 erotyzmu: ma\u0142e dziewczynki szala\u0142y za t\u0105 piosenk\u0105. Z ery be-bopu s\u0142ynne by\u0142y jej przeboje z udzia\u0142em techniki scatu, czyli improwizacji na przypadkowych, onomatopeicznych sylabach: Flying Home<\/a><\/em>, How High The Moon<\/a><\/em>, Lady Be Good<\/em><\/a>.<\/em> Bawi\u0142a si\u0119 t\u0105 technik\u0105 jak dziecko – pasowa\u0142o to do jej temperamentu idealnie.<\/p>\n

Jest\u00a0w ksi\u0105\u017cce\u00a0i o trudach o w\u0119drownego \u017cycia, i o r\u00f3\u017cnych obyczajach typu mecze zespo\u0142\u00f3w, i o tle obyczajowym\u00a0– wszystko to sprawia, \u017ce to nie tylko opowie\u015b\u0107 o pewnej realizacji American Dream, ale i obraz epoki. Nie przeczyta\u0142am jeszcze ksi\u0105\u017cki w ca\u0142o\u015bci, ale bardzo mnie wci\u0105gn\u0119\u0142a w\u0142a\u015bnie ta panorama w tle \u017cycia artystki. No i wspaniale, \u017ce trafiaj\u0105c na kolejny tytu\u0142 wrzucam go na YouTube – i zwykle znajduj\u0119! Bo Ella jest wieczna. Wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 tu wi\u0119cej wrzuca\u0107 przyk\u0142ad\u00f3w z jej przebojami\u00a0– sami mo\u017cecie tam pospacerowa\u0107 i to mo\u017ce by\u0107 d\u0142ugi, pi\u0119kny spacer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ksi\u0105\u017cki czytam ostatnio prawie wy\u0142\u0105cznie w metrze, ale to ca\u0142kiem niez\u0142e miejsce do czytania, zw\u0142aszcza, \u017ce podr\u00f3\u017cuj\u0119 nim codziennie co najmniej 40 minut (do pracy i z pracy); dochodz\u0105 jeszcze tramwaje. Teraz czytam przys\u0142an\u0105 mi przez wydawnictwo Pr\u00f3szy\u0144ski i S-ka monografi\u0119 Elli Fitzgerald pi\u00f3ra brytyjskiego krytyka jazzowego Stuarta Nicholsona. To bardzo porz\u0105dnie zrobiona rzecz. Autor […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/228"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=228"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/228\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=228"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=228"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=228"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}