Nie wszystkim podoba si\u0119 tytu\u0142 polskiego najazdu na Nadreni\u0119-Westfali\u0119 (kt\u00f3ry jest rewan\u017cem za zesz\u0142oroczny najazd NRW na Polsk\u0119 – Tam-Tam). Klopsztanga mia\u0142a by\u0107 s\u0142owem \u0142\u0105cz\u0105cym Polsk\u0119 i Niemcy, ale jest s\u0142owem nie polskim, lecz \u015bl\u0105skim. Jest symbolem spotka\u0144 przy trzepaku, ale \u015brednio tu pasuje. Jednak ju\u017c jest, wi\u0119c niech b\u0119dzie.<\/p>\n
<\/p>\n
Program powstawa\u0142 przy udziale Sekretariatu Kultury NRW, Instytutu Polskiego w D\u00fcsseldorfie oraz Instytutu Adama Mickiewicza – pono\u0107 w \u015bcis\u0142ej kooperacji, i to g\u0142\u00f3wnie Niemcy wybierali. Chodzi\u0142o o to, by przyci\u0105gn\u0105\u0107 jak najwi\u0119cej m\u0142odej publiczno\u015bci, co jest dobr\u0105 taktyk\u0105 i zobaczymy, czy skuteczn\u0105. Bo tu odbiorcami kultury jest jednak podobno g\u0142\u00f3wnie pokolenie starsze. Organizatorzy Tam-Tamu byli zaskoczeni i zachwyceni m\u0142od\u0105 publiczno\u015bci\u0105 w Polsce i te\u017c im si\u0119 co\u015b takiego marzy.<\/p>\n
Na razie najlepsze wra\u017cenie robi\u0105 na nas wystawy. Pokazywana kiedy\u015b w krakowskim Bunkrze Sztuki (przesz\u0142a bez echa niestety, bo reklamowano j\u0105, \u017ce to wystawa dla dzieci, a, jak wiadomo, to \u017cadna reklama; nawet pozytywna recenzja, jak wida\u0107, zosta\u0142a opatrzona g\u0142upim tytu\u0142em<\/a>) ekspozycja Pod\u0105\u017caj za Bia\u0142ym Kr\u00f3likiem<\/em> jest skierowana wprost do ma\u0142ego widza, a dzieciaki rzeczywi\u015bcie s\u0105 zachwycone. Ale w kraju takim jak Niemcy, gdzie jest multikulti, pewne rzeczy stwarzaj\u0105 problemy… Np. je\u015bli artystka zawiesza nad konterfektem kraksy samochodowej podobizn\u0119 „pana Bozi”, to muzu\u0142ma\u0144skim dzieciom nie wolno czego\u015b takiego ogl\u0105da\u0107, bo w ich religii zabroniony jest wizerunek boski – podobnie w przypadku religii \u017cydowskiej.<\/p>\n W Dortmundzie, gdzie pokazana jest ta wystawa, s\u0105 jeszcze dwie polskie: Czas na obuwie sportowe<\/em> grupy artyst\u00f3w m\u0142odego pokolenia w K\u00fcnstlerhaus oraz Demokracje<\/em> Artura \u017bmijewskiego, w jednej sali na 25 ekranach odtwarzane jednocze\u015bnie filmy z rozmaitych demonstracji w r\u00f3\u017cnych krajach, w tym wi\u0119kszo\u015b\u0107 w Polsce. O ka\u017cdej z tych wystaw przedstawiciele muze\u00f3w wypowiadali si\u0119 z entuzjazmem.<\/p>\n Podobnie panie ze Schmela Haus w\u00a0\u00a0D\u00fcsseldorfie zachwycone s\u0105 pokazywan\u0105 u nich w\u0142a\u015bnie ekspozycj\u0105 dw\u00f3ch artyst\u00f3w z Poznania – Wojciecha B\u0105kowskiego i Piotra Bosackiego. Szczeg\u00f3lnie filmy animowane Bosackiego, kt\u00f3re mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 s\u0142uchaj\u0105c jego g\u0142osu ze s\u0142uchawek, s\u0105 znakomite – przewrotne i dowcipne, ale z nut\u0105 – powiedzia\u0142abym nawet – mistycyzmu<\/a>.<\/p>\n