To jest prawdziwy sukces: w cztery lata buduj\u0105c teatr ta\u0144ca spowodowa\u0107, \u017ce jeden z najwybitniejszych choreograf\u00f3w naszych czas\u00f3w, Ji\u0159\u00ed Kyli\u00e1n, nie tylko powierzy\u0142 temu zespo\u0142owi swoje dwie choreografie i najpierw wys\u0142a\u0142 do pracy z tancerzami asystent\u00f3w (a praca – prawdziwa har\u00f3wka – trwa\u0142a trzy miesi\u0105ce!), a na koniec przyjecha\u0142 sam, by nada\u0107 ostatecznego szlifu, ale te\u017c by\u0142 tak zadowolony z efektu, \u017ce zezwoli\u0142 nawet na pokazywanie ich za granic\u0105 (nied\u0142ugo Ba\u0142tycki Teatr Ta\u0144ca pojedzie z nimi na festiwal do Bielefeld, b\u0119d\u0105 te\u017c inne wyjazdy z tym repertuarem).<\/p>\n
<\/p>\n
Zapewne nie sta\u0142oby si\u0119 to wszystko, gdyby Kyli\u00e1n nie zna\u0142 tw\u00f3rczyni i szefowej Ba\u0142tyckiego Teatru Ta\u0144ca, Izadory Weiss. Gdy obejrza\u0142 kiedy\u015b w Poznaniu jej choreografi\u0119 do I Koncertu skrzypcowego<\/em> Pendereckiego, zaprosi\u0142 j\u0105 na sta\u017c do prowadzonego przez siebie w\u00f3wczas Nederlands Dans Theater. Tak wi\u0119c przyczyni\u0142 si\u0119 do jej artystycznego ukszta\u0142towania.<\/p>\n To, \u017ce Izadora Weiss jest nim zafascynowana, nie dziwi – tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Kyli\u00e1na musi chyba zafascynowa\u0107 ka\u017cdego, kto si\u0119 z ni\u0105 zetknie. Obecnie jest ju\u017c w nieco innym miejscu ni\u017c to, w kt\u00f3rym si\u0119 znajdowa\u0142, gdy tworzy\u0142 rzeczy pokazywane w\u0142a\u015bnie w Gda\u0144sku – po opuszczeniu kierownictwa NDT sta\u0142 si\u0119 wolnym artyst\u0105 i zainteresowa\u0142 si\u0119 filmem (ale tak\u017ce w powi\u0105zaaniu z baletem). Ale jego dawne realizacje s\u0105 absolutnie ponadczasowe, genialne. No More Play<\/a><\/em> do\u00a0F\u00fcnf S\u00e4tze f\u00fcr Streichquartett<\/em> Antona Weberna powsta\u0142a \u0107wier\u0107 wieku temu, ale to jest w og\u00f3le nieistotne – ta precyzja, to wizjonerstwo, dok\u0142adnie odpowiadaj\u0105ce muzyce,\u00a0nie ma sobie r\u00f3wnych. Zreszt\u0105 to samo\u00a0dotyczy muzyki, kt\u00f3ra liczy sobie ju\u017c ponad wiek (1909).\u00a0Z kolei w jednym z najwi\u0119kszych hit\u00f3w\u00a0Kyli\u00e1na, Six Dances<\/a><\/em> do Sze\u015bciu ta\u0144c\u00f3w niemieckich<\/em> Mozarta, jeszcze o dwa lata starszym (1886), dochodzi jeszcze nieprawdopodobne poczucie humoru. (Przez pewien czas wykorzystywa\u0142 t\u0119 choreografi\u0119 balet Opery Narodowej.)<\/p>\n Wszystko to jest\u00a0jeszcze na dodatek piekielnie trudne. A jeszcze dochodzi trzecia, a w\u0142a\u015bciwie w kolejno\u015bci pierwsza choreografia, czyli gospodyni. Windows<\/em>, jak twierdzi Izadora Weiss, to scena m\u00f3wi\u0105ca „o kobiecie, kt\u00f3ra po\u015bwi\u0119ci\u0142a swoje \u017cycie marzeniu, t\u0119sknocie za czym\u015b, co nie istnieje w rzeczywisto\u015bci. Jej prawdziwy \u015bwiat, szanse, emocje i ludzie przemijaj\u0105 za plecami. Ona nie mo\u017ce ich zauwa\u017cy\u0107, bo jest skoncentrowana na u\u0142udzie”. Rzeczywi\u015bcie, zwraca uwag\u0119 posta\u0107 kobieca stoj\u0105ca w g\u0142\u0119bi sceny, odwr\u00f3cona do nas ty\u0142em i wpatruj\u0105ca si\u0119 w co\u015b, w co tak naprawd\u0119 wszyscy si\u0119 wpatruj\u0105, bo przyci\u0105ga uwag\u0119: w znakomit\u0105 scenografi\u0119 multimedialn\u0105 (autorstwa Radka Moenerta), czyli pi\u0119kny, malarski pejza\u017c morski – film, zajmuj\u0105cy ca\u0142\u0105 p\u0142aszczyzn\u0119 ty\u0142u sceny. Uroda tego pejza\u017cu przyt\u0142acza ewolucje taneczne zespo\u0142u kilkunastu os\u00f3b, ale og\u00f3lnie jest to bardzo liryczny spektakl. Tym razem jednak, cho\u0107 Izadorze Weiss zdarza\u0142y si\u0119 jawne nawi\u0105zania do swojego ulubionego Mistrza, takich nawi\u0105za\u0144 w\u0142a\u015bciwie nie ma. Jednak, jak sama twierdzi, spektakl jest rodzajem ho\u0142du dla niego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To jest prawdziwy sukces: w cztery lata buduj\u0105c teatr ta\u0144ca spowodowa\u0107, \u017ce jeden z najwybitniejszych choreograf\u00f3w naszych czas\u00f3w, Ji\u0159\u00ed Kyli\u00e1n, nie tylko powierzy\u0142 temu zespo\u0142owi swoje dwie choreografie i najpierw wys\u0142a\u0142 do pracy z tancerzami asystent\u00f3w (a praca – prawdziwa har\u00f3wka – trwa\u0142a trzy miesi\u0105ce!), a na koniec przyjecha\u0142 sam, by nada\u0107 ostatecznego szlifu, ale […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2303"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2303"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2303\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2307,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2303\/revisions\/2307"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}