{"id":2362,"date":"2012-06-19T23:16:47","date_gmt":"2012-06-19T21:16:47","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2362"},"modified":"2012-06-19T23:16:47","modified_gmt":"2012-06-19T21:16:47","slug":"piec-chinskich-instrumentow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/06\/19\/piec-chinskich-instrumentow\/","title":{"rendered":"Pi\u0119\u0107 chi\u0144skich instrument\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Kilkadziesi\u0105t os\u00f3b, w tym zapewne wi\u0119kszo\u015b\u0107 zaproszonych jak ja, przysz\u0142o dzi\u015b do Studia im. Witolda Lutos\u0142awskiego, by pos\u0142ucha\u0107 przedstawicieli – a raczej pi\u0119ciu przedstawicielek – Chi\u0144skiej Orkiestry Hongkongu<\/a>. Orkiestra w pe\u0142nym sk\u0142adzie liczy 85 muzyk\u00f3w i gra\u00a0jeszcze na wielu innych instrumentach – panie ograniczy\u0142y si\u0119 do strunowych, a jest tam te\u017c oczywi\u015bcie du\u017co d\u0119tych, no i oczywi\u015bcie po ile\u015b w grupie. Dosta\u0142am w\u0142a\u015bnie od sympatycznej pani dyrektor\u00a0album (CD plus dwa DVD) zarejestrowany na belgijskim\u00a0Klarafestival; jak b\u0119d\u0119 mia\u0142a wi\u0119cej czasu, oczywi\u015bcie\u00a0si\u0119 zapoznam.<\/p>\n

<\/p>\n

Mieli\u015bmy wi\u0119c do czynienia, jak wspomnia\u0142am,\u00a0z instrumentami strunowymi, ale niekoniecznie jest to tak, jak w powy\u017cszym linku. Ot\u00f3\u017c pipa<\/a> jest czym\u015b po\u015brednim mi\u0119dzy lutni\u0105 a mandolin\u0105, ale wi\u0119ksz\u0105 (trzyma si\u0119 j\u0105 pionowo, gryfem do g\u00f3ry), a\u00a0zheng<\/a> trudno nazwa\u0107 chi\u0144sk\u0105 cytr\u0105, bo jest du\u017co od niej wi\u0119kszy. Co do pozosta\u0142ych, to ju\u017c si\u0119 bardziej zgadza: yangqin<\/a> to cymba\u0142y, zhongruan<\/a> to te\u017c co\u015b lutniowo-mandolinowatego, ale o ca\u0142kowicie okr\u0105g\u0142ym pudle rezonansowym. Ja najbardziej jestem zafascynowana brzmieniem erhu<\/a>, jedynego w tym zestawie instrumentu smyczkowego o przedziwnym, troch\u0119 jakby przypominaj\u0105cym g\u0142os, niespodziewanie dono\u015bnym (przy tak ma\u0142ym – ale za to g\u0142\u0119bokim – pudle rezonansowym) d\u017awi\u0119ku.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142 w do\u015b\u0107 oryginalny spos\u00f3b \u0142\u0105czy muzyk\u0119 tradycyjn\u0105 z dzie\u0142ami wsp\u00f3\u0142czesnych kompozytor\u00f3w. Ta wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 zreszt\u0105 jest przez nas czasem trudna do rozpoznania, ale par\u0119 utwor\u00f3w brzmia\u0142o wr\u0119cz awangardowo, tj. z awangardowymi chwytami rodem z Europy, jak klastery, pukanie w pud\u0142o rezonansowe i r\u00f3\u017cne rodzaje pobudzania strun. Ale dla nas i tak to wszystko to j\u0119zyk obcy i trudno nam znale\u017a\u0107 odniesienia, nie maj\u0105c orientacji w kontekstach.<\/p>\n

Ciekawy eksperyment b\u0119dzie nied\u0142ugo udzia\u0142em m\u0142odego polskiego kompozytora Wojtka Blecharza. Zaraz po moim pobycie w Chinach par\u0119 lat temu by\u0142a tam r\u00f3wnie\u017c delegacja Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich i w efekcie rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 wsp\u00f3\u0142praca. W ramach tej wsp\u00f3\u0142pracy przyjechali i dzisiejsi go\u015bcie – ZKP by\u0142 jednym z organizator\u00f3w koncert\u00f3w w Warszawie i Lublinie. Ale Wojtek za par\u0119 tygodni jedzie do Pekinu na rezydencj\u0119 przy orkiestrze Zakazanego Miasta. B\u0119dzie si\u0119 uczy\u0142 gra\u0107 na r\u00f3\u017cnych chi\u0144skich instrumentach i co\u015b na nie stworzy. Ciekawe, co wyjdzie z takiego przeszczepu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kilkadziesi\u0105t os\u00f3b, w tym zapewne wi\u0119kszo\u015b\u0107 zaproszonych jak ja, przysz\u0142o dzi\u015b do Studia im. Witolda Lutos\u0142awskiego, by pos\u0142ucha\u0107 przedstawicieli – a raczej pi\u0119ciu przedstawicielek – Chi\u0144skiej Orkiestry Hongkongu. Orkiestra w pe\u0142nym sk\u0142adzie liczy 85 muzyk\u00f3w i gra\u00a0jeszcze na wielu innych instrumentach – panie ograniczy\u0142y si\u0119 do strunowych, a jest tam te\u017c oczywi\u015bcie du\u017co d\u0119tych, no […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2362"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2362"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2362\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2365,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2362\/revisions\/2365"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2362"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2362"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2362"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}