{"id":2378,"date":"2012-06-25T23:50:54","date_gmt":"2012-06-25T21:50:54","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2378"},"modified":"2012-06-25T23:52:26","modified_gmt":"2012-06-25T21:52:26","slug":"piec-barw-pianoforte","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/06\/25\/piec-barw-pianoforte\/","title":{"rendered":"Pi\u0119\u0107 barw pianoforte"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b na Zamku Kr\u00f3lewskim odby\u0142o si\u0119 spotkanie, na kt\u00f3rym Sal\u0119 Balow\u0105 wype\u0142nili przede wszystkim przyjaciele Warszawskiej Opery Kameralnej. Pretekstem by\u0142 wydanie przez Fundacj\u0119 Pro Musica Camerata grubej ksi\u0105\u017cki M\u00f3j teatr 1961-2011<\/em> autorstwa Stefana Sutkowskiego. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie jest to, jak si\u0119 spodziewa\u0142am, ogromny tom wspomnie\u0144. Wspomnienia s\u0105, ale niezbyt d\u0142ugie (i na pierwszy rzut oka kiepsko zredagowane), natomiast trzon ksi\u0105\u017cki stanowi dokumentacja i to jest naprawd\u0119 cenne. Jeszcze nie zd\u0105\u017cy\u0142am porz\u0105dnie przejrze\u0107 i sprawdzi\u0107, czy uwzgl\u0119dnione s\u0105 wszystkie premiery tych 50 lat, ale podani s\u0105 wykonawcy oraz zamieszczone wst\u0119py pisane do ka\u017cdego programu przez dyrektora. Ponadto do ksi\u0105\u017cki do\u0142\u0105czone jest DVD z filmem Scena pe\u0142na muzyki i ta\u0144ca<\/em> w re\u017c. Stanis\u0142awa Janickiego.<\/p>\n

<\/p>\n

Ale, jak powiedzia\u0142am, to by\u0142 pewien pretekst, bo o ksi\u0105\u017cce m\u00f3wi\u0142o si\u0119 niewiele. Dyrektor Sutkowski, jak to on, wypowiedzia\u0142 swoje cichym g\u0142osem, bez \u017cadnego nag\u0142a\u015bniania – to zawsze by\u0142a jego metoda, \u017ceby zmusi\u0107 ludzi do s\u0142uchania. Pi\u0119kny list napisa\u0142 do niego wojewoda Jacek Koz\u0142owski, kt\u00f3ry niestety nie m\u00f3g\u0142 przyby\u0107 (list zosta\u0142 odczytany przez przedstawiciela). Ale przede wszystkim pi\u0119kny prezent zrobi\u0142 mu na ten wiecz\u00f3r znany budowniczy fortepian\u00f3w Paul McNulty. Jak wiadomo, WOK znajduje si\u0119 w posiadaniu zbudowanych przez niego kopii dw\u00f3ch historycznych fortepian\u00f3w: A. Waltera z ok. 1792 r. (przeznaczonego do grania Mozarta) oraz J. Pleyela z 1830 r. T\u0119 minikolekcj\u0119 na ten wiecz\u00f3r McNulty powi\u0119kszy\u0142 o kopie\u00a0trzech instrument\u00f3w: J.A. Steina z ok, 1788 r., C. Grafa z ok. 1819 r. oraz najnowsze dzie\u0142o: kopi\u0119 instrumentu L. Boisselota z 1846 r., kt\u00f3ry\u00a0ulubi\u0142 sobie Liszt.<\/p>\n

Pi\u0119\u0107 instrument\u00f3w stan\u0119\u0142o przez ca\u0142\u0105 szeroko\u015b\u0107 sali i kolejno zasiada\u0142a do nich ma\u0142\u017conka McNulty’ego, Viviana Sofronitsky. Nie dor\u00f3wnuje ona w \u017caden spos\u00f3b geniuszowi swego wielkiego taty<\/a>, ale jest sympatyczna i wyg\u0142osi\u0142a kilka s\u0142\u00f3w swoj\u0105 urocz\u0105 angielszczyzn\u0105 brzmi\u0105c\u0105 ca\u0142kowicie po rosyjsku (wydaje mi si\u0119, \u017ce gdyby przem\u00f3wi\u0142a w swoim ojczystym j\u0119zyku, to sala lepiej by j\u0105 zrozumia\u0142a): \u017ce Warszawa jest dla nich obojga bardzo wa\u017cna, dla niej, bo tu jej ojciec studiowa\u0142 u prof. Aleksandra Micha\u0142owskiego, a dla jej m\u0119\u017ca, bo w\u0142a\u015bnie dla WOK zbudowa\u0142 swoj\u0105 pierwsz\u0105 kopi\u0119 pleyela. I gdy z czasem bardziej zas\u0142yn\u0105\u0142, zam\u00f3wiono u niego kopi\u0119 boisselota. Tak wi\u0119c gdyby nie Warszawa i Opera Kameralna, to tych dw\u00f3ch instrument\u00f3w by nie by\u0142o.<\/p>\n

Na ka\u017cdym pianoforte zagra\u0142a co\u015b, co mia\u0142o do niego pasowa\u0107. Na steinie<\/a> zabrzmia\u0142a Sonata g-moll<\/em> Wq. 65\/17 Carla Philippa Emanuela Bacha. Fortepianik \u00f3w brzmi jeszcze prawie klawesynowo i\u00a0jest ma\u0142y – tylko ze cztery oktawy. Troch\u0119 wi\u0119cej ma walter<\/a>, ma te\u017c nieco pe\u0142niejsze brzmienie, cho\u0107 wci\u0105\u017c nik\u0142e. Ten ju\u017c ma co\u015b na kszta\u0142t peda\u0142u,\u00a0czyli d\u017awigni\u0119\u00a0pod klawiatur\u0105, kt\u00f3ra podnosi t\u0142umiki. Przyda\u0142a si\u0119 ona w s\u0142ynnej Fantazji c-moll<\/em> Mozarta, a zw\u0142aszcza w Ksi\u0119\u017cycowej <\/em>Beethovena. Graf <\/a>zabrzmia\u0142 jako\u015b lepiej ni\u017c ta kopia, kt\u00f3ra znajduje si\u0119 w posiadaniu NIFC. Ten instrument kojarzy si\u0119 przede wszystkim z Schubertem (cho\u0107 i m\u0142ody Chopin si\u0119 go w Wiedniu tyka\u0142), wi\u0119c zabrzmia\u0142o Impromptu B-dur. Pleyel<\/a> to oczywi\u015bcie Chopin, wi\u0119c Nokturn c-moll<\/em>. Ten egzemplarz zreszt\u0105, brzmi\u0105cy nieco szkli\u015bcie,\u00a0nie\u00a0nale\u017cy do najlepszych, ale c\u00f3\u017c, by\u0142 to pierwszy pleyel McNulty’ego, wi\u0119c pierwsze koty za p\u0142oty. Wreszcie na owym lisztowskim instrumencie<\/a>, kt\u00f3ry brzmi ju\u017c prawie jak wsp\u00f3\u0142czesny fortepian, Viviana zagra\u0142a Funerailles<\/em>. Nie b\u0119d\u0119 recenzowa\u0142a tego wyst\u0119pu, mia\u0142 on raczej charakter pr\u00f3by brzmienia. Potem przez pewien czas tak\u017ce publiczno\u015b\u0107 mog\u0142a sobie popr\u00f3bowa\u0107 tej przyjemno\u015bci. Nie musz\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce i ja spr\u00f3bowa\u0142am. Ogromne zr\u00f3\u017cnicowanie tych brzmie\u0144 i rozw\u00f3j instrumentu w ci\u0105gu zaledwie p\u00f3\u0142 wieku s\u0105 po prostu niesamowite.<\/p>\n

O ksi\u0105\u017cce i filmie napisz\u0119 osobno, jak si\u0119 zapoznam dok\u0142adniej. Powiem jeszcze tylko, \u017ce – czego dowiedzia\u0142am si\u0119 ze \u017ar\u00f3d\u0142a – kontrola pana marsza\u0142ka wci\u0105\u017c buszuje po WOK i szuka hak\u00f3w. Nie odczepi\u0105 si\u0119 \u0142atwo. Jak ju\u017c wspomina\u0142am w tek\u015bcie na papierze – totalny brak klasy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzi\u015b na Zamku Kr\u00f3lewskim odby\u0142o si\u0119 spotkanie, na kt\u00f3rym Sal\u0119 Balow\u0105 wype\u0142nili przede wszystkim przyjaciele Warszawskiej Opery Kameralnej. Pretekstem by\u0142 wydanie przez Fundacj\u0119 Pro Musica Camerata grubej ksi\u0105\u017cki M\u00f3j teatr 1961-2011 autorstwa Stefana Sutkowskiego. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie jest to, jak si\u0119 spodziewa\u0142am, ogromny tom wspomnie\u0144. Wspomnienia s\u0105, ale niezbyt d\u0142ugie (i na pierwszy rzut oka […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2378"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2378"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2378\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2384,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2378\/revisions\/2384"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2378"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2378"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2378"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}