Mimo swoich 72 lat i tuszy, kt\u00f3rej kiedy\u015b nie by\u0142o, Herbie Hancock wci\u0105\u017c energi\u0105 mo\u017ce zawstydzi\u0107 m\u0142odych. Ze swoim zespo\u0142em gra\u0142 intensywnie przez bite dwie i p\u00f3\u0142 godziny! Wsp\u00f3\u0142muzyk\u00f3w mia\u0142 te\u017c znakomitych, kt\u00f3rzy wsp\u00f3\u0142grali z nim jak maszyna. Gadu\u0142a z natury, przedstawi\u0142 ich w swoim zabawnym stylu: gitarzyst\u0119 Lionela Loueke nazwa\u0142 „niemo\u017cliwym”, basist\u0119 Jamesa Genusa\u00a0 – „przyjaznym”, a perkusist\u0119 (kolejny rewelacyjny!)\u00a0Trevora Lawrence’a „niebezpiecznym” – „o, patrzcie, tu jest klatka!”.<\/p>\n
<\/p>\n
Pogadywa\u0142 tak sobie co jaki\u015b czas, komentuj\u0105c te\u017c instrumenty, a u\u017cywa\u0142 kilku. Przed sob\u0105 mia\u0142 fortepian, z boku keyboard (czasem gra\u0142 na obu r\u00f3wnocze\u015bnie – lew\u0105 r\u0119k\u0105 na jednej klawiaturze, praw\u0105 na drugiej), a co jaki\u015b czas bra\u0142 do r\u0119ki le\u017c\u0105cy z ty\u0142u kolejny keyboard, przeno\u015bny, bardzo zabawny, bo na\u015bladuj\u0105cy gitar\u0119 – z wypustk\u0105 a la gryf – na kt\u00f3rym gra si\u0119 na stoj\u0105co, a dzi\u0119ki temu mo\u017cna wchodzi\u0107 w bliskie, nawet w dziedzinie gestykulacji, interakcje z gitarzystami i kiwa\u0107 si\u0119 jak gitarzysta. Hancock czyni\u0142 to z wdzi\u0119kiem komika, ale i z fantazj\u0105 muzyka wra\u017cliwego na brzmienie.<\/p>\n
Bawi\u0142 si\u0119 tymi gad\u017cetami jak dziecko, oraz jeszcze jednym: vocoderem. Przypomnia\u0142, \u017ce zastosowa\u0142 ten system jako jeden z pierwszych muzyk\u00f3w, na pocz\u0105tku lat 70., u\u017cywaj\u0105c minimooga. Teraz rzecz jest bardziej rozwini\u0119ta i – jak podkre\u015bli\u0142 – u\u017cywana „przez bardzo, bardzo wielu” \u015bpiewak\u00f3w popowych. Vocodera u\u017cywa\u0142 te\u017c gitarzysta, kt\u00f3ry doszed\u0142 do g\u0142osu w solowym utworze – pozostali muzycy wyszli, a on szala\u0142 na gitarze i g\u0142osowo. „M\u00f3wi\u0142em, \u017ce niemo\u017cliwy!” – skomentowa\u0142 Hancock wracaj\u0105c na scen\u0119.<\/p>\n
Po czym stwierdzi\u0142, \u017ce zagra co\u015b na „tym pi\u0119knym faziolim”. Tym jedynym ca\u0142kowicie akustycznym utworem\u00a0zmieni\u0142 nastr\u00f3j na bardziej liryczny, melancholijny. Trwa\u0142o to d\u0142ugo, a gdy pozostali wr\u00f3cili, atmosfera rozkr\u0119ca\u0142a si\u0119 z powrotem jaki\u015b czas, a\u017c wreszcie rozgrza\u0142a si\u0119 do bia\u0142o\u015bci – w momencie kulminacyjnym zabrzmia\u0142 jeden z najwa\u017cniejszych i najlepszych temat\u00f3w Hancocka (jeden z moich najulubie\u0144szych), Cantaloupe Island<\/a><\/em>. Tym zako\u0144czyli przy wielkim entuzjazmie i owacji na stoj\u0105co. Ale potem – cho\u0107 ma\u0142o kto pewnie mia\u0142 nadziej\u0119 – dali drugi, d\u0142ugi i intensywnie transowy bis, z udzia\u0142em kolejnych hitowych temat\u00f3w (m.in. tego<\/a>). Pod koniec ju\u017c publiczno\u015b\u0107 nawet nie nad\u0105\u017ca\u0142a klaska\u0107, tylko wpatrywa\u0142a si\u0119 w napi\u0119ciu, jak d\u0142ugo to si\u0119 da gra\u0107. Fantastyczne to by\u0142o.<\/p>\n PS. Og\u0142oszenia atrakcji na najbli\u017csze dni. Poniedzia\u0142kowy wiecz\u00f3r na Ogrodach Muzycznych nale\u017cy do koncert\u00f3w cyklu Passage – tym razem Agata Zubel i Maciej Grzybowski, w programie Ravel, Debussy, Poulenc, Messiaen. A dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w baroku: w czwartek w Pa\u0142acu Kazimierzowskim UW o g. 19 i w pi\u0105tek w Starej Pomara\u0144czarni o g. 16 inauguracyjne wyst\u0119py nowej orkiestry Musica Humana, kt\u00f3ra z za\u0142o\u017cenia ma dwie cechy: jest mi\u0119dzynarodowa (ale gra du\u017co znajomych z innych zespo\u0142\u00f3w) i ma dzia\u0142a\u0107 na sta\u0142e bez dyrygenta. Zobaczymy, jak to b\u0119dzie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mimo swoich 72 lat i tuszy, kt\u00f3rej kiedy\u015b nie by\u0142o, Herbie Hancock wci\u0105\u017c energi\u0105 mo\u017ce zawstydzi\u0107 m\u0142odych. Ze swoim zespo\u0142em gra\u0142 intensywnie przez bite dwie i p\u00f3\u0142 godziny! Wsp\u00f3\u0142muzyk\u00f3w mia\u0142 te\u017c znakomitych, kt\u00f3rzy wsp\u00f3\u0142grali z nim jak maszyna. Gadu\u0142a z natury, przedstawi\u0142 ich w swoim zabawnym stylu: gitarzyst\u0119 Lionela Loueke nazwa\u0142 „niemo\u017cliwym”, basist\u0119 Jamesa Genusa\u00a0 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2423"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2423"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2423\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2431,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2423\/revisions\/2431"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}