{"id":2432,"date":"2012-07-17T01:08:44","date_gmt":"2012-07-16T23:08:44","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2432"},"modified":"2012-07-17T01:08:44","modified_gmt":"2012-07-16T23:08:44","slug":"zubel-a-la-francaise","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/07\/17\/zubel-a-la-francaise\/","title":{"rendered":"Zubel \u00e0 la fran\u00e7aise"},"content":{"rendered":"<p>W ramach cyklu Passage Agata Zubel i Maciej Grzybowski wykonali w namiocie Ogrod\u00f3w Muzycznych program francuski z hiszpa\u0144sk\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0105. A wi\u0119c: cykle pie\u015bni Ravela, Poulenca, Messiaena, jako jeden z przerywnik\u00f3w preludium <em>Feuilles mortes<\/em> Debussy&#8217;ego, jako drugi &#8211; drobiazg fortepianowy Federica Mompou, z kt\u00f3rego arty\u015bci bezpo\u015brednio weszli w <em>Siedem ludowych pie\u015bni hiszpa\u0144skich<\/em> de Falli.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Nie jest to najlepsze miejsce koncert\u00f3w &#8211; artyst\u00f3w trzeba nag\u0142a\u015bnia\u0107. I cho\u0107 starano si\u0119 to zrobi\u0107 dyskretnie, i tak nag\u0142o\u015bnienie zniekszta\u0142ca\u0142o d\u017awi\u0119k.\u00a0O ile Agata Zubel dzi\u0119ki projektom ElettroVoce jest oswojona z u\u017cywaniem mikrofonu (cho\u0107 te\u017c z pocz\u0105tku nie\u0142atwo by\u0142o si\u0119 dostosowa\u0107), to fortepianowi nag\u0142o\u015bnienie wyra\u017anie sp\u0142aszcza\u0142o barw\u0119. Nale\u017ca\u0142o wi\u0119c bra\u0107 poprawk\u0119 na wn\u0119trze i wyobrazi\u0107 sobie, \u017ce w innym, bardziej odpowiednim, mog\u0142oby to brzmie\u0107 o wiele atrakcyjniej. Ale c\u00f3\u017c, takie w\u0142a\u015bnie miejsce zosta\u0142o dane.<\/p>\n<p>Pocz\u0105tek wi\u0119c <em>Szecherezady<\/em> Ravela by\u0142 troch\u0119 pr\u00f3bowaniem d\u017awi\u0119ku, ale \u015bpiewaczka szybko znalaz\u0142a w\u0142a\u015bciwy ton i ekspresj\u0119. Ciekawe, jak wypad\u0142aby w por\u00f3wnaniu w Trybunale Dw\u00f3jki, ale tam przedmiotem by\u0142a wersja z orkiestr\u0105. Tekst drugiego cyklu, <em>Fian\u00e7ailles pour rire <\/em>Poulenca, wbrew pozorom nie jest weso\u0142y, lecz poetycko-refleksyjny, surrealistyczny. Zreszt\u0105 autorka tekstu, Louise de Vilmorin,\u00a0by\u0142a bardzo <a href=\"http:\/\/fr.wikipedia.org\/wiki\/Louise_de_Vilmorin\">ciekaw\u0105 postaci\u0105<\/a>. Poulenc ubra\u0142 go w \u0142agodnie liryczn\u0105 muzyk\u0119 z drobnym przymru\u017ceniem oka (najbardziej znanym hitem tego cyklu jest <em><a href=\"http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=Ru94Pbq3Tgs\">Violon<\/a><\/em>, kt\u00f3ry zosta\u0142 dzi\u015b wykonany tak\u017ce na bis), a Agata Zubel ten nastr\u00f3j znakomicie odda\u0142a.<\/p>\n<p>Szkoda, \u017ce z dziewi\u0119ciocz\u0119\u015bciowego cyklu Messiaena, <em>Po\u00e8mes pour Mi,<\/em> arty\u015bci wykonali tylko cztery pie\u015bni (pierwsz\u0105 ksi\u0119g\u0119), ale rozumiem, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142aby za d\u0142uga. Ten cykl\u00a0z kolei powsta\u0142 do w\u0142asnych s\u0142\u00f3w kompozytora i jest cyklem\u00a0skierowanych\u00a0do pierwszej \u017cony, skrzypaczki Claire Delbos erotyk\u00f3w, ale z silnie podkre\u015blonym kontekstem religijnym. Taki konglomerat by\u0142 bardzo charakterystyczny dla Messiaena, a pie\u015bni te s\u0105 bardzo \u017carliwe w obu zakresach.<\/p>\n<p>Wreszcie ko\u0144c\u00f3wka hiszpa\u0144ska, i tu Agata Zubel pokaza\u0142a efekty, kt\u00f3rych u\u017cywa\u00a0te\u017c wykonuj\u0105c muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, ale kt\u00f3re bardzo stylistycznie pasuj\u0105 do tego repertuaru. Dodam, \u017ce znakomicie wygl\u0105da\u0142a w pomara\u0144czowej sukni, z ods\u0142oni\u0119tymi ramionami i z falbankami na sp\u00f3dnicy. Kupionej pono\u0107 w Hiszpanii, specjalnie do takiej muzyki. Ol\u00e9!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W ramach cyklu Passage Agata Zubel i Maciej Grzybowski wykonali w namiocie Ogrod\u00f3w Muzycznych program francuski z hiszpa\u0144sk\u0105 ko\u0144c\u00f3wk\u0105. A wi\u0119c: cykle pie\u015bni Ravela, Poulenca, Messiaena, jako jeden z przerywnik\u00f3w preludium Feuilles mortes Debussy&#8217;ego, jako drugi &#8211; drobiazg fortepianowy Federica Mompou, z kt\u00f3rego arty\u015bci bezpo\u015brednio weszli w Siedem ludowych pie\u015bni hiszpa\u0144skich de Falli.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2432"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2432"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2432\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2434,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2432\/revisions\/2434"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2432"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2432"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2432"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}