La Danse des morts<\/em> (Taniec umar\u0142ych) r\u00f3wnie\u017c zostali dobrani na zasadzie r\u00f3wnowagi: skrzypek Jakub Haufa (koncertmistrz SV) – Polak, altowiolistka Lise Berthaud – Francuzka, wiolonczelista J\u00e9r\u00f4me Pernoo – z polskimi korzeniami ze strony ojca, pianista Pascal Amoyel – ze strony matki.<\/p>\nOd razu powiem, \u017ce koncert Greifa\u00a0by\u0142 najciekawszym punktem programu. Zupe\u0142nie inny ni\u017c przedstawiona na czerwcowym koncercie Minkowskiego z SV w Teatrze Wielkim Symfonia nr 1<\/em> na baryton i orkiestr\u0119. Z wykorzystaniem motyw\u00f3w b\u0119d\u0105cych pseudocytatami, a w jednym wypadku – cytatem (sekwencji Dies irae<\/em>), pokazanymi w krzywym zwierciadle, w rozjezd\u017caj\u0105cej si\u0119 rzeczywisto\u015bci. Minkowski rozpocz\u0105\u0142 t\u0119 kompozycj\u0119 przechodz\u0105c do niej bezpo\u015brednio z Trzech utwor\u00f3w w dawnym stylu<\/em> G\u00f3reckiego (kt\u00f3re soli\u015bci grali z orkiestr\u0105), co mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107 zabiegiem ryzykownym, ale jednak pasowa\u0142o. Minkowski zreszt\u0105 potraktowa\u0142 utw\u00f3r G\u00f3reckiego spokojniej ni\u017c mo\u017cna by by\u0142o to sobie wyobra\u017ca\u0107 – \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107, zwykle b\u0119d\u0105ca szalonym ta\u0144cem, zosta\u0142a zagrana w spos\u00f3b wr\u0119cz umiarkowany. Bardzo mi\u0119kko, subtelnie wr\u0119cz zosta\u0142a wykonana uwertura Moniuszki Bajka<\/em>, kt\u00f3ra pod batut\u0105 Minkowskiego przesta\u0142a by\u0107 bana\u0142em. Natomiast ca\u0142kowicie w jego charakterze okaza\u0142 si\u0119 Tryptyk na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105<\/em> Aleksandra Tansmana. Dyrygent zapowiadaj\u0105c ten utw\u00f3r przypomnia\u0142, \u017ce cz\u0142onkowie s\u0142ynnej francuskiej kompozytorskiej Grupy Sze\u015bciu chcieli dokooptowa\u0107 Tansmana na si\u00f3dmego, on jednak wola\u0142 pozosta\u0107 niezale\u017cny; stwierdzi\u0142 te\u017c, \u017ce Tryptyk<\/em> jest bardzo francuski, ale ja s\u0142ysz\u0119 w nim te\u017c elementy polskie.<\/p>\nDruga cz\u0119\u015b\u0107 wieczoru zawiera\u0142a mo\u017ce mniej atrakcyjne jako\u015bciowo rzeczy, ale interesuj\u0105ce na zasadzie ciekawostki przyrodniczej, a Minkowski t\u0119 kategori\u0119 wyra\u017anie lubi. Przedstawi\u0142 suit\u0119 orkiestrow\u0105 Chopiniana<\/em>, czyli instrumentacj\u0119 czterech utwor\u00f3w Chopina dokonan\u0105 przez Aleksandra G\u0142azunowa, a wystawian\u0105 jako balet\u00a0(to w\u0142a\u015bnie owe p\u00f3\u017aniejsze Sylfidy<\/em>); instrumentacja to ci\u0119\u017cka i g\u0119sta, czasem wr\u0119cz groteskowa. Dla kontrastu orkiestrowa wersja Agnus Dei<\/em> Pendereckiego – i zn\u00f3w na weso\u0142o i ci\u0119\u017ckawo zarazem: Preludium<\/em> i F\u00eate Polonaise<\/em>, czyli walc, z opery Emmanuela Chabrier Le Roi malgr\u00e9 lui<\/em> (Kr\u00f3l mimo woli) traktuj\u0105cej o historii (wyko\u015blawionej) Henryka Walezego. A na bis – \u017cywio\u0142owe Ta\u0144ce g\u00f3ralskie<\/em> z Halki<\/em>.<\/p>\nRozmawia\u0142am potem z r\u00f3\u017cnymi znajomymi i niekt\u00f3rzy, co bardziej wyrafinowani, nie ukrywali swego zdegustowania (jeden kolega nawet powiedzia\u0142: oj, d\u0142ugo nie p\u00f3jd\u0119 na Minkowskiego) – przede wszystkim nier\u00f3wn\u0105 jako\u015bci\u0105 repertuaru, wprowadzeniem utwor\u00f3w niewartych uwagi. Ja im odpowiada\u0142am: troche poczucia humoru! Przecie\u017c on tak\u017ce nie uwa\u017ca tej muzyki za genialn\u0105. To po prostu dla zabawy i dla przypomnienia r\u00f3\u017cnych historycznych zwi\u0105zk\u00f3w. A ja bawi\u0142am si\u0119 doskonale.<\/p>\n
A minizlot? Uda\u0142 si\u0119 oczywi\u015bcie \ud83d\ude09 Po koncercie za\u0142apali\u015bmy si\u0119 jeszcze na bankiet, a potem posz\u0142y\u015bmy jeszcze z Beat\u0105<\/strong> na dalsze pogaduszki do znanego niekt\u00f3rym hostelu Okidoki. By\u0142o bardzo mi\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Marc Minkowski, odk\u0105d przyjrza\u0142 si\u0119 swoim polskim korzeniom, coraz bardziej si\u0119 nimi przejmuje. Czuje si\u0119 zobowi\u0105zany do zajmowania si\u0119 polskim repertuarem i do szukania muzycznych polsko-francuskich zwi\u0105zk\u00f3w. A by\u0142o ich wiele, o wiele wi\u0119cej ni\u017c znamy. Poniedzia\u0142kowy koncert w Filharmonii Narodowej z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105, kt\u00f3ry w kolejny poniedzia\u0142ek ma zosta\u0107 powt\u00f3rzony w paryskim Th\u00e9\u00e2tre du […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/258"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=258"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/258\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=258"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=258"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=258"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}