{"id":2587,"date":"2012-09-13T23:23:06","date_gmt":"2012-09-13T21:23:06","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2587"},"modified":"2012-09-13T23:25:18","modified_gmt":"2012-09-13T21:25:18","slug":"napiecie-wreszcie-wzroslo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/09\/13\/napiecie-wreszcie-wzroslo\/","title":{"rendered":"Napi\u0119cie wreszcie wzros\u0142o"},"content":{"rendered":"

Tak, to by\u0142 pierwszy koncert na tym festiwalu, kt\u00f3ry mnie absolutnie wci\u0105gn\u0105\u0142 od pocz\u0105tku do ko\u0144ca. Nie jestem zaskoczona, bo utwory Agaty Zubel zwykle s\u0105 wci\u0105gaj\u0105ce; zaskoczona jestem jej fantastycznym rozwojem – z czterech wykonanych dzi\u015b przez Klangforum Wien utwor\u00f3w zna\u0142am jak dot\u0105d tylko jeden, o kt\u00f3rym tu bardzo kr\u00f3tko<\/a> wspomnia\u0142am, trzy pozosta\u0142e mia\u0142y polsk\u0105 premier\u0119, w tym jeden – \u015bwiatow\u0105. A wszystkie s\u0105 do\u015b\u0107 \u015bwie\u017ce, powsta\u0142y w latach 2010-2011. Sama autorka pokaza\u0142a si\u0119 nam te\u017c oczywi\u015bcie dzi\u015b jako solistka – na pocz\u0105tek i na koniec.<\/p>\n

<\/p>\n

Og\u00f3lnie muzyka Agaty Zubel urzeka klarowno\u015bci\u0105 formy i wyrafinowaniem tre\u015bci. Jej niesamowita wyobra\u017ania d\u017awi\u0119kowa (rozwini\u0119ta r\u00f3wnie\u017c dzi\u0119ki temu, \u017ce kompozytorka by\u0142a kiedy\u015b perkusistk\u0105), obycie z elektronik\u0105 i umiej\u0119tno\u015b\u0107 sprz\u0119\u017cenia jej z brzmieniem instrumentalnym, precyzja wypowiedzi – imponuj\u0105.<\/p>\n

Pierwszy utw\u00f3r, Labirynt<\/em>, do wiersza Wis\u0142awy Szymborskiej, powsta\u0142 na zam\u00f3wienie Instytutu Polskiego w Tel-Awiwie. Solistka u\u017cywa tu Sprechgesangu<\/em> i rozmaitych efekt\u00f3w, a instrumenty wzmocnione elektronicznie wydaj\u0105 d\u017awi\u0119ki czasem zaskakuj\u0105ce. Drugi, Odcienie lodu<\/em> na klarnet, wiolonczel\u0119 i elektronik\u0119,\u00a0napisany dla muzyk\u00f3w zespo\u0142u London Sinfonietta, ma w sobie co\u015b skandynawskiego. Pami\u0119tam taki utw\u00f3r Heleny Tulve o topnieniu g\u00f3ry lodowej, ale on by\u0142 z orkiestr\u0105 i didgeridoo, u Agaty Zubel za\u015b s\u0105\u00a0tylko dwa wzmocnione instrumenty, kt\u00f3re s\u0105 w stanie opisa\u0107 najwi\u0119kszy lodowiec Islandii – i rzeczywi\u015bcie w tych brzmieniach jest co\u015b lodowatego i migotliwego.\u00a0Ulicami ludzkiego miasta<\/em> (tytu\u0142 to fragment cytatu z Mi\u0142osza) – to ten utw\u00f3r, kt\u00f3ry by\u0142 wykonany na Warszawskiej Jesieni, ale tu wypad\u0142 o wiele efektowniej – muzycy przechadzali si\u0119 przez sal\u0119 do sceny w spos\u00f3b bardziej dobitny, a ich kroki wpisywa\u0142y si\u0119 w muzyk\u0119; ka\u017cde wkroczenie muzyka do zespo\u0142u odzwierciedla\u0142o si\u0119 g\u0142o\u015bnym „przywitaniem”. Jak to na ulicach wielkiego miasta, rozegra\u0142o si\u0119 wiele r\u00f3\u017cnorodnych scenek.<\/p>\n

Wreszcie, w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, prawykonanie Not I<\/em> wed\u0142ug tekstu Samuela Becketta. Rzecz ju\u017c sama w sobie, jak to u Becketta,\u00a0jest do\u015b\u0107 wstrz\u0105saj\u0105ca<\/a>; autor nie znosi\u0142, gdy mu wystawiano jego dzie\u0142a cokolwiek zmieniaj\u0105c, wi\u0119c nie wiem, czy by\u0142by zachwycony, \u017ce usta – ukazane na ekranie – s\u0105 zwielokrotnione i ich ruch nie jest zsynchronizowany z tym, co solistka w\u0142a\u015bnie wypowiada lub wy\u015bpiewuje (publiczno\u015b\u0107 podzieli\u0142a si\u0119 na tych, kt\u00f3rych te\u017c to denerwowa\u0142o, i tych, co uznali, \u017ce w\u0142a\u015bnie bardzo dobrze, bo nie by\u0142o bana\u0142u), no i czy by\u0142by zadowolony z dodania muzyki. My jednak byli\u015bmy.<\/p>\n

Dobr\u0105 r\u0119k\u0119 ma Instytut Adama Mickiewicza, \u017ce od pewnego czasu wspiera Agat\u0119. I dobr\u0105 r\u0119k\u0119 mamy w „Polityce”, \u017ce przyznali\u015bmy jej nasz Paszport. Trafiony pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem.<\/p>\n

Dzi\u015b ju\u017c by\u0142o po europejsku, bez\u00a0przem\u00f3w muzyk\u00f3w\u00a0i mizdrzenia si\u0119, po prostu muzyka. Ja tak wol\u0119, ale wiem, \u017ce pewnie jestem w mniejszo\u015bci…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tak, to by\u0142 pierwszy koncert na tym festiwalu, kt\u00f3ry mnie absolutnie wci\u0105gn\u0105\u0142 od pocz\u0105tku do ko\u0144ca. Nie jestem zaskoczona, bo utwory Agaty Zubel zwykle s\u0105 wci\u0105gaj\u0105ce; zaskoczona jestem jej fantastycznym rozwojem – z czterech wykonanych dzi\u015b przez Klangforum Wien utwor\u00f3w zna\u0142am jak dot\u0105d tylko jeden, o kt\u00f3rym tu bardzo kr\u00f3tko wspomnia\u0142am, trzy pozosta\u0142e mia\u0142y polsk\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2587"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2587"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2590,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2587\/revisions\/2590"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}