{"id":2633,"date":"2012-10-02T00:29:46","date_gmt":"2012-10-01T22:29:46","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2633"},"modified":"2012-10-02T00:29:46","modified_gmt":"2012-10-01T22:29:46","slug":"klawesynowe-rarytasy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/10\/02\/klawesynowe-rarytasy\/","title":{"rendered":"Klawesynowe rarytasy"},"content":{"rendered":"

W\u0142a\u015bnie niedawno tu wspomina\u0142am o tym, \u017ce Marcin \u015awi\u0105tkiewicz z Arte dei Suonatori bior\u0105 si\u0119 za koncerty klawesynowe niemal nieznanego Johanna Gottfrieda M\u00fcthela. A tu dostaj\u0119 niezale\u017cnie od siebie dwie nowe p\u0142yty klawesynowe tak\u017ce z nieznanym, interesuj\u0105cym\u00a0repertuarem: Aliny Ratkowskiej<\/a> z koncertami Johanna Jeremiasa du Grain oraz Ewy Mrowcy<\/a> z suitami Jeana-Nicolasa Geoffroya.<\/p>\n

<\/p>\n

Du Grain jest ju\u017c znajomym polskich, a zw\u0142aszcza gda\u0144skich meloman\u00f3w – no i znakomicie, bo ten ucze\u0144 Telemanna sp\u0119dzi\u0142 w Gda\u0144sku swe najlepsze muzyczne lata; tu zreszt\u0105 zmar\u0142 podczas prowadzenia koncertu i pochowany zosta\u0142 w ko\u015bciele \u015bw. El\u017cbiety, kt\u00f3rego by\u0142 organist\u0105. A do Gda\u0144ska przyjecha\u0142 z Elbl\u0105ga.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142 Goldberg Baroque Ensemble umie\u015bci\u0142 dzie\u0142a du Graina, zdecydowanie jednego z najzdolniejszych gda\u0144skich kompozytor\u00f3w, na kolejnych p\u0142ytach z cyklu Muzyczne Dziedzictwo Miasta Gda\u0144ska, ale by\u0142y to kantaty, kt\u00f3rych nuty znajduj\u0105 si\u0119 w Gda\u0144skiej Biblioteki PAN. Tymczasem klawesynistka Alina Ratkowska (dyrektorka Festiwalu Goldbergowskiego, adiunkt warszawskiego Uniwersytetu Muzycznego) materia\u0142 do tej p\u0142yty wyci\u0105gn\u0119\u0142a z… Biblioteki Jagiello\u0144skiej, ze s\u0142ynnego „pruskiego skarbu” czyli przechowywanych tam berli\u0144skich zbior\u00f3w Preussischer Kulturbesitz. Dzi\u0119ki temu mo\u017cemy pozna\u0107 du Graina od jego \u015bwieckiej strony.<\/p>\n

Bardzo wdzi\u0119czne s\u0105 te trzy koncerty, kt\u00f3re solistka gra z pi\u0119cioosobowym zespo\u0142em (muzyk\u00f3w znamy oczywi\u015bcie z innych zespo\u0142\u00f3w, w tym Arte dei Suonatori). Kompozytor zmar\u0142 o sze\u015b\u0107 lat p\u00f3\u017aniej ni\u017c Bach, ale by\u0142 od niego du\u017co m\u0142odszy – jego data urodzin jest nieznana, prawdopodobnie by\u0142o to na pocz\u0105tku XVIII w. Jego muzyka\u00a0to wi\u0119c barok p\u00f3\u017any, troch\u0119 zwr\u00f3cony ju\u017c w nadchodz\u0105cy czas, do\u015b\u0107 nie\u015bmia\u0142o, \u0142agodnie, ale zdecydowanie bardziej ni\u017c w kantatach. Z przyjemno\u015bci\u0105 si\u0119 tego s\u0142ucha.<\/p>\n

Inny rodzaj przyjemno\u015bci: du\u017co wcze\u015bniejszy barok francuski, p\u0142yta solowa. Krakowianka Ewa Mrowca (pracuje na uczelniach w swoim rodzinnym mie\u015bcie oraz w \u0141odzi), kt\u00f3ra poza rodzinnym miastem studiowa\u0142a w Londynie i – jak jej gda\u0144ska kole\u017canka – w Bazylei, uda\u0142a si\u0119 szuka\u0107 repertuaru dalej: do paryskiej Biblioth\u00e8que Nationale. Geoffroy zainteresowa\u0142 j\u0105 jako – jak pisze – „posta\u0107 troch\u0119 zapomniana i\u00a0 niezwykle tajemnicza”. \u017by\u0142 w latach 1633-1694 i w gruncie rzeczy niewiele o nim wiadomo: Mrowca pr\u00f3buje t\u0119 sylwetk\u0119 przybli\u017cy\u0107 we wst\u0119pie, mimo nader nielicznych danych. W czterech wielocz\u0119\u015bciowych suitach (Geoffroy pisze Suitte<\/em>, a tak\u017ce clavessin<\/em> przez dwa s) mo\u017cna odnale\u017a\u0107 typowe dla porz\u0105dku barokowego ta\u0144ce: zawsze na pocz\u0105tek Allemande<\/em>, Courante<\/em>, Sarabande<\/em>, potem r\u00f3\u017cne inne typowe, jak gawot czy menuet, ale te\u017c np. Danse paysanne<\/em> czy L’Air de Bergere<\/em> –\u00a0niekt\u00f3re bardzo folkowe.\u00a0Ale og\u00f3lnie ta muzyka – to kwintesencja francuskiej elegancji i ceremonia\u0142u i tak\u017ce znakomicie si\u0119 jej s\u0142ucha.<\/p>\n

Bardzo si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce nasi muzycy szukaj\u0105 nietuzinkowego repertuaru. Mo\u017ce to nierynkowe, ale za to jakie ciekawe.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142a\u015bnie niedawno tu wspomina\u0142am o tym, \u017ce Marcin \u015awi\u0105tkiewicz z Arte dei Suonatori bior\u0105 si\u0119 za koncerty klawesynowe niemal nieznanego Johanna Gottfrieda M\u00fcthela. A tu dostaj\u0119 niezale\u017cnie od siebie dwie nowe p\u0142yty klawesynowe tak\u017ce z nieznanym, interesuj\u0105cym\u00a0repertuarem: Aliny Ratkowskiej z koncertami Johanna Jeremiasa du Grain oraz Ewy Mrowcy z suitami Jeana-Nicolasa Geoffroya.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2633"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2633"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2633\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2636,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2633\/revisions\/2636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2633"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2633"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2633"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}