{"id":2655,"date":"2012-10-14T00:52:55","date_gmt":"2012-10-13T22:52:55","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2655"},"modified":"2012-10-14T10:00:17","modified_gmt":"2012-10-14T08:00:17","slug":"napoj-milosny-z-zagrycha","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/10\/14\/napoj-milosny-z-zagrycha\/","title":{"rendered":"Nap\u00f3j mi\u0142osny z zagrych\u0105"},"content":{"rendered":"

Nie ma co tu oczywi\u015bcie recenzowa\u0107 Napoju mi\u0142osnego<\/a><\/em> Donizettiego nadanego dzi\u015b w transmisji z Met. Wszystko jest oczywiste: wystawienie sympatyczne i bez ekstrawagancji, tempa nadane z w\u0142oskim temperamentem (i bardzo dobrze) przez Maurizia Beniniego, Netrebko (Adina) przy g\u0142osie, zalotna i pulchna, Kwiecie\u0144 (Belcore) te\u017c przy g\u0142osie, groteskowy i nie bez cienia agresywno\u015bci, Nemorino (Matthew Polenzano) z drobn\u0105 blaszk\u0105 w g\u0142osie, z minami jelenia na rykowisku (taka rola), ale bardzo zaanga\u017cowany i oczywi\u015bcie samograjem Una furtiva lagrima<\/em> wywo\u0142a\u0142 istn\u0105 burz\u0119 oklask\u00f3w, ale nade wszystko fantastyczny Dulcamara – Ambrogio Maestri: poza pysznym g\u0142osem r\u00f3wnie pyszna gra aktorska (co\u015b mi si\u0119 nie wydaje, \u017ce Erwin Schrott mu w tej roli dor\u00f3wna). No i rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 sezon transmisji.<\/p>\n

<\/p>\n

T\u0142ok dzi\u015b by\u0142 – nie dziwota – wi\u0119c siedzia\u0142am na dostawce. To cieszy, \u017ce transmisje maj\u0105 publiczno\u015b\u0107. Mo\u017ce te\u017c pomog\u0142y pewne u\u0142atwienia finansowe: mo\u017cna by\u0142o przed sezonem kupi\u0107 karnet na 6 dowolnych transmisji (po 75 z\u0142) oraz na wszystkie transmisje (660 z\u0142, czyli po 55 z\u0142otych za ka\u017cd\u0105). Waldemar D\u0105browski, kt\u00f3ry dzi\u015b spe\u0142nia\u0142 funkcj\u0119 prelegenta (w tym sezonie w Teatrze Studio do ka\u017cdej transmisji wprowadzenie b\u0119dzie wyg\u0142asza\u0142 kto\u015b inny), pierwsze, co powiedzia\u0142 wyszed\u0142szy na scen\u0119, to \u017ce dusza dyrektora teatru si\u0119 raduje widz\u0105c pe\u0142n\u0105 sal\u0119.<\/p>\n

I tak zazdro\u015b\u0107 bierze, kiedy widzi si\u0119 (co podano we wcze\u015bniejszych napisach), \u017ce w Stanach transmisje z Met w\u0142\u0105czono do program\u00f3w szkolnych. Uznano je wi\u0119c za cenny element edukacji. U nas do takiego stosunku do muzyki droga daleka. A jest to rzeczywi\u015bcie \u015bwietny materia\u0142 edukacyjny – podczas przerwy pokazywane s\u0105 kulisy teatru, mo\u017cemy zobaczy\u0107, jak si\u0119 to wszystko przyrz\u0105dza, pos\u0142ucha\u0107 wypowiedzi samych artyst\u00f3w czy pracownik\u00f3w teatru.<\/p>\n

Do prowadzenia tych „okolic” spektaklu Met zatrudnia zwykle jak\u0105\u015b dojrza\u0142\u0105 i przy tym wci\u0105\u017c wdzi\u0119czn\u0105 \u015bpiewaczk\u0119. Tak\u0105 rol\u0119 niejednokrotnie pe\u0142ni\u0142a Renee Fleming, a tak\u017ce Deborah Voigt – dzi\u015b w\u0142a\u015bnie na ni\u0105 pad\u0142o. Wygl\u0105da\u0142a znakomicie, ju\u017c posz\u0142a w niepami\u0119\u0107 skandaliczna historia z jej tusz\u0105<\/a> – teraz jest szczup\u0142a i zgrabna. Pono\u0107 (wiadomo\u015b\u0107 z fejsa) mia\u0142a te\u017c ostatnio trzy operacje – na biodro i na oba kolana – ale jak wida\u0107 dosz\u0142a do siebie. Rozmawia\u0142a na pocz\u0105tku z samym dyrektorem, Peterem Gelbem, a przerw\u0119 zacz\u0119\u0142a od wywiadu z duetem Netrebko-Polenzani. Wysz\u0142am potem (w kuluarach dawali wino, ale nie udawali, \u017ce to nap\u00f3j mi\u0142osny), a wracaj\u0105c zaraz przed zako\u0144czeniem przerwy trafi\u0142am na zabawn\u0105 rozmow\u0119: z kucharzem, kt\u00f3ry przygotowywuje jedzonko na scen\u0119.<\/p>\n

Jak wiadomo, II akt Napoju mi\u0142osnego<\/em> rozpoczyna si\u0119 uczt\u0105 weseln\u0105, a raczej przed\u015blubn\u0105 – gdy pojawia si\u0119 notariusz i ma zosta\u0107 podpisany akt \u015blubu Adiny i Belcore,\u00a0Adina ucieka (przecie\u017c chcia\u0142a tylko zagra\u0107 Nemorinowi na nosie). Ale najpierw jedz\u0105, pij\u0105, lulki pal\u0105 (tego ostatniego oczywi\u015bcie na scenie nie robi\u0105). Kucharz spytany, czy zwykle podaje prawdziwe jedzenie, nie atrapy, odpar\u0142, \u017ce oczywi\u015bcie tak. A co? Kurczaki\u00a0albo makaron, tak by\u0142o i tym razem (plus winogrona). W tym momencie pojawi\u0142 si\u0119 Mariusz Kwiecie\u0144 i by\u0142 to moment w\u0142a\u015bciwy, bo i on w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do tematu. Przecie\u017c wielokrotnie zdarza mu si\u0119 r\u00f3wnie\u017c je\u015b\u0107 na scenie, najcz\u0119\u015bciej oczywi\u015bcie w ostatniej scenie Don Giovanniego<\/em>. Tam wr\u0119cz w libretcie pojawia si\u0119 udko ba\u017canta (o eccelente marzimino<\/em> nie m\u00f3wi\u0105c). Spytany, czy miewa jakie\u015b wymagania czy zastrze\u017cenia w kwestiach menu, odpowiada, \u017ce nie wybrzydza, kurczaki i past\u0119 lubi, tego i tak si\u0119 nie je du\u017co, a praktycznie wa\u017cne jest, by nie by\u0142o to jedzenie suche.<\/p>\n

Kto ogl\u0105da\u0142, widzia\u0142 te\u017c, \u017ce Mariusz Kwiecie\u0144 pozdrowi\u0142 specjalnie polsk\u0105 publiczno\u015b\u0107. Zw\u0142aszcza t\u0105 zgromadzon\u0105 w krakowskim kinie Kij\u00f3w, ale my\u015bmy te\u017c si\u0119 poczuli pozdrowieni. Szkoda tylko, \u017ce zn\u00f3w nie wiadomo, kiedy za\u015bpiewa w Polsce: Kr\u00f3l Roger<\/em> w Poznaniu (mia\u0142o to by\u0107 przeniesienie spektaklu z Bilbao) zosta\u0142 odwo\u0142any.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma co tu oczywi\u015bcie recenzowa\u0107 Napoju mi\u0142osnego Donizettiego nadanego dzi\u015b w transmisji z Met. Wszystko jest oczywiste: wystawienie sympatyczne i bez ekstrawagancji, tempa nadane z w\u0142oskim temperamentem (i bardzo dobrze) przez Maurizia Beniniego, Netrebko (Adina) przy g\u0142osie, zalotna i pulchna, Kwiecie\u0144 (Belcore) te\u017c przy g\u0142osie, groteskowy i nie bez cienia agresywno\u015bci, Nemorino (Matthew Polenzano) […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2655"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2655"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2655\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2660,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2655\/revisions\/2660"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2655"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2655"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2655"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}