Metro! No tak, co\u015b w podobie. Szare kafelki jak na stacji Kabaty, za to wielkie okna-drzwi jak na Dworcu Centralnym. I za nimi je\u017cd\u017c\u0105 \u015bwiat\u0142a miasta. To kto w ko\u0144cu jedzie, a kto stoi? Niewa\u017cne, bo to Matrix. Tak dramaturg zatytu\u0142owa\u0142 I akt, a jego streszczenie zaczyna si\u0119 od nast\u0119puj\u0105cych s\u0142\u00f3w: „Wiecz\u00f3r w du\u017cym mie\u015bcie. Pracownicy korporacji ko\u0144cz\u0105 prac\u0119 i wysypuj\u0105 si\u0119 na ulic\u0119. Koniec pracy oznacza przymus zabawy. Zapowiada si\u0119 kolejny „szalony wiecz\u00f3r”. Des Grieux ma do\u015b\u0107 rutyny codzienno\u015bci. Niejasno t\u0142umaczy si\u0119 z niech\u0119ci do zabawy i mi\u0142osnych przyg\u00f3d. Mi\u0142o\u015b\u0107, zakochanie, uwiedzenie staj\u0105 si\u0119 dla Des Grieux szans\u0105 wyrwania z matrixu [pisownia oryginalna – DS] codzienno\u015bci”. To jak to jest – chce si\u0119 wyrwa\u0107 czy nie? Jak Matrix to Matrix – ca\u0142e otoczenie jest w czarnych okularach i garniturach; panie\u00a0w swoich mundurkach wygl\u0105daj\u0105 po prostu niezgrabnie. No i wybieraj\u0105 si\u0119 na zabaw\u0119 stoj\u0105c sztywno i nieruchomo, tylko wielkie drzwi zasuwaj\u0105 si\u0119 i rozsuwaj\u0105 przed nimi.<\/p>\n
<\/p>\n
Okular\u00f3w nie nosi jedynie Des Grieux, bo to on wbrew tytu\u0142owi jest g\u0142\u00f3wnym bohaterem. Manon jest inna, bo ma czerwony l\u015bni\u0105cy p\u0142aszczyk, platynow\u0105 peruk\u0119, a gdy po raz pierwszy si\u0119 pojawia, towarzyszy jej czerwona neonowa ramka.<\/p>\n
Treli\u0144ski podaje takie, a nie inne inspiracje do swego przedstawienia, bo chce si\u0119 usprawiedliwi\u0107, dlaczego Manon nie jest u niego tym, kim jest w oryginale, czyli nieszcz\u0119sn\u0105 dziewczyn\u0105, ca\u0142kowicie ubezw\u0142asnowolnion\u0105 przez m\u0119\u017cczyzn. Jej w\u0142asny brat traktuje j\u0105 jak alfons, Manon przechodzi z r\u0105k do r\u0105k jak towar i kiedy w ko\u0144cu czuje si\u0119 bezpieczna finansowo, fiksuje na punkcie pi\u0119knych rzeczy – kolejna niewola. Treli\u0144ski dodaje jej jeszcze jedn\u0105 – na\u0142ogi. I mimo tego, a tak\u017ce mimo to, \u017ce w finale to ona cierpi i umiera, dla re\u017cysera to ona\u00a0ma by\u0107\u00a0fantomem wyobra\u017conym przez m\u0119\u017cczyzn\u0119, kobiet\u0105, kt\u00f3rej nie ma.<\/p>\n
Puccini sam by\u0142 typem\u00a0macho, ale\u00a0jednak nad Manon si\u0119 zlitowa\u0142, w sumie jest nam jej \u017cal. Ale to sprawia sama muzyka, przemiana – w ostatnich aktach – z komedii w tragedi\u0119. Warszawski spektakl w tym przeszkadza. Gdzie niby znajdujemy si\u0119 w finale, gdzie znajduje si\u0119 ameryka\u0144ska pustynia, na kt\u00f3rej bohaterka ginie? Na tej samej stacji,\u00a0co we wszystkich poprzednich aktach. Chc\u0105c pi\u0107 mog\u0142aby skorzysta\u0107 z umywalki. Ale nie korzysta. Pewnie dlatego, \u017ce jest fantomem.<\/p>\n
Na szcz\u0119\u015bcie przynajmniej pod wzgl\u0119dem muzycznym nie jest \u017ale – Patrick Fournillier prowadzi spektakl ze zrozumieniem. Manon (Amanda Echalaz) \u015bpiewa nie\u017ale; Des Grieux (Thiago Arancam) jest przede wszystkim przystojniaczkiem, ale par\u0119 nutek mu si\u0119 uda\u0142o; Lescaut (Miko\u0142aj Zalasi\u0144ski) nie ma jakiego\u015b efektownego g\u0142osu, ale si\u0119 stara (\u015bwietny by\u0142 w tej roli Ruci\u0144ski w koncertowym wykonaniu sprzed paru lat). U Treli\u0144skiego musi si\u0119 pokaza\u0107 jaka\u015b celebrytka, wi\u0119c tym razem pad\u0142o na niejak\u0105 Ramon\u0119 Rey, kt\u00f3ra za\u015bpiewa\u0142a „madryga\u0142” razem z paroma kole\u017cankami (tj. tak naprawd\u0119 za\u015bpiewa\u0142a Ma\u0142gorzata Pa\u0144ko z towarzyszeniem paru innych gracji). No baaardzo to przybli\u017cy\u0142o Pucciniego wsp\u00f3\u0142czesnej publiczno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Metro! No tak, co\u015b w podobie. Szare kafelki jak na stacji Kabaty, za to wielkie okna-drzwi jak na Dworcu Centralnym. I za nimi je\u017cd\u017c\u0105 \u015bwiat\u0142a miasta. To kto w ko\u0144cu jedzie, a kto stoi? Niewa\u017cne, bo to Matrix. Tak dramaturg zatytu\u0142owa\u0142 I akt, a jego streszczenie zaczyna si\u0119 od nast\u0119puj\u0105cych s\u0142\u00f3w: „Wiecz\u00f3r w du\u017cym mie\u015bcie. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2667"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2667"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2667\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2669,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2667\/revisions\/2669"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2667"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2667"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2667"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}