{"id":274,"date":"2009-01-24T23:41:48","date_gmt":"2009-01-24T22:41:48","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=274"},"modified":"2009-01-24T23:41:48","modified_gmt":"2009-01-24T22:41:48","slug":"dwie-opery","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2009\/01\/24\/dwie-opery\/","title":{"rendered":"Dwie opery"},"content":{"rendered":"

Jedna z drug\u0105 nie ma nic wsp\u00f3lnego, tylko tyle, \u017ce najpierw wys\u0142ucha\u0142am jednej, potem drugiej. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 wi\u0119c bawi\u0107 w por\u00f3wnania, bo i po co. Po prostu garstka refleksji na \u015bwie\u017co.<\/p>\n

1. Ercole su’l Termodonte<\/em> w Krakowie. Co tu du\u017co gada\u0107, wielkie wydarzenie. Mieli\u015bmy ju\u017c mo\u017cno\u015b\u0107 podziwia\u0107 na tej scenie kunszt zar\u00f3wno Fabia Biondiego z Europa Galante (tym razem w du\u017cym sk\u0142adzie), jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 z wyst\u0119puj\u0105cych wczorajszego wieczora solist\u00f3w. Ale zawsze to niesamowita przyjemno\u015b\u0107. I to, \u017ce ka\u017cdy by\u0142 inny (do znudzenia eksploatowano w zapowiedziach wydarzenia zwrot „pojedynek g\u0142os\u00f3w i osobowo\u015bci”, ale przecie\u017c w\u0142a\u015bnie tak by\u0142o) i mia\u0142 mo\u017cno\u015b\u0107 pokaza\u0107 si\u0119 w co najmniej paru, je\u015bli nie kilku aspektach, to by\u0142a jeszcze dodatkowa atrakcja.<\/p>\n

Kto ten „pojedynek” wygra\u0142? Trudno powiedzie\u0107. Jaroussky (Alceste) by\u0142 jakby „poza konkursem” – \u015bpiewa\u0142 leciutko i \u0142agodnie, z nieprawdopodobn\u0105 swobod\u0105. Vivica Genaux (Antiope) jak zwykle bezkonkurencyjna\u00a0jako typ\u00a0w\u015bcieklicy \u017c\u0105dnej zemsty, ze swoj\u0105 bardzo szczeg\u00f3ln\u0105, niepor\u00f3wnywaln\u0105 emisj\u0105. Maria Grazia Schiavo (Ippolita)\u00a0– no, po prostu wirtuozka, oddaj\u0105ca sopranem wszelkie niuanse nastroj\u00f3w. Romina Basso (Teseo) – to o jej barwie g\u0142osu powiedzia\u0142abym: miodzio, jest w\u0142a\u015bnie taka miodowa, lej\u0105ca si\u0119. Artystka \u015bpiewa\u0142a o wiele pi\u0119kniej ni\u017c na Misteriach Paschaliach; przy niekt\u00f3rych d\u017awi\u0119kach po prostu ciarki chodzi\u0142y po krzy\u017cu. No i Herkules, Carlo Vincenzo Allemano – troch\u0119 profesorek, ale, jak s\u0142usznie napisa\u0142a Beata<\/strong>, jak przysz\u0142o co do czego, potrafi\u0142 u\u017cy\u0107 te\u017c du\u017cego aktorskiego wdzi\u0119ku. To absolutnie pierwszy rz\u0105d; nieco w tyle, ale te\u017c na mocnych pozycjach, znale\u017ali si\u0119 Emanuela Galli jako waleczna Orizia, Stefanie Iranyi jako m\u0142oda naiwna Martesia, wreszcie Filippo Adami (Telamone). A nad wszystkim czuwa\u0142 – i sam wykona\u0142 par\u0119 \u015bwietnych skrzypcowych\u00a0sol\u00f3wek – maestro Fabio Biondi (po jednej takiej Maria Grazia Schiavo, kt\u00f3rej towarzyszy\u0142, pos\u0142a\u0142a mu ca\u0142usa). W sumie nawet lepiej, \u017ce by\u0142o to wykonanie koncertowe i nic nie rozprasza\u0142o kontaktu z czyst\u0105 muzyk\u0105.<\/p>\n

2. Teraz par\u0119 s\u0142\u00f3w o dzisiejszym Napoju mi\u0142osnym<\/em> w Operze Wroc\u0142awskiej. Micha\u0142 Znaniecki wyre\u017cyserowa\u0142 ten spektakl oczywi\u015bcie zupe\u0142nie inaczej i wedle innej koncepcji, ni\u017c dwa lata temu na Pergoli<\/a>, cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 stroj\u00f3w z tamtego przedstawienia\u00a0– damskie zielone sukienki (i niebieska – g\u0142\u00f3wnej bohaterki) oraz mundury \u017co\u0142nierzy, wykorzysta\u0142 w obecnej realizacji. Ale co\u015b tam pochachm\u0119ci\u0142 w tre\u015bci, zaczyna sie to w jakim\u015b Teatro Provincial (taki napis nad wej\u015bciem w murze), ko\u0144czy w koszarach, pojawia si\u0119 jaki\u015b rewolwer, kt\u00f3ry ma si\u0119 rozumie\u0107 wypala w ostatnim akcie (ale do kogo i po co, nie da si\u0119 ustali\u0107). Co artysta chcia\u0142 przez to powiedzie\u0107, trudno wyczu\u0107, a nie opowiada\u0142 si\u0119 nam, zw\u0142aszcza \u017ce go nie by\u0142o. Pani Dyrektor co\u015b tam nam po spektaklu t\u0142umaczy\u0142a, \u017ce niby wojna domowa w Kraju Bask\u00f3w w 1940 r., \u017ce doktor-szarlatan Dulcamara wraz ze swymi pseudolekami przemyca bro\u0144 dla partyzant\u00f3w itp. Groch z kapust\u0105. Chyba Pan Micha\u0142 za cz\u0119sto realizuje, lepiej mo\u017ce by\u0142oby rzadziej, a logiczniej… Ale spektakl mia\u0142 te\u017c jasne punkty, z kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wnym by\u0142a Aleksandra Kubas w roli Adiny – do\u015b\u0107 nowy nabytek w operze, w\u0142a\u015bnie zrobi\u0142a dyplom na wroc\u0142awskiej uczelni. To naprawd\u0119 obiecuj\u0105cy g\u0142os i osobowo\u015b\u0107 sceniczna! I w\u0142a\u015bciwie na niej sta\u0142o przedstawienie. Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski (Nemorino) ustawiony, poniek\u0105d s\u0142usznie – bo to taka posta\u0107 – jako idiota na rykowisku, wzdychulec w ohydnym sweterku w romby, kt\u00f3ry wierzy \u015bwi\u0119cie w takie g\u0142upoty jak nap\u00f3j mi\u0142osny, g\u0142osowo troszk\u0119 zawi\u00f3d\u0142 – warunki ma znakomite, ale chyba troch\u0119 si\u0119 prze\u015bpiewa\u0142 w nieoperowych rzeczach, og\u00f3lnie by\u0142 za g\u0142o\u015bny, a i z intonacj\u0105 nie zawsze by\u0142o idealnie, cho\u0107by w s\u0142ynnej arii Una furtiva lagrima<\/em>. Re\u017cyser te\u017c go nie rozpieszcza\u0142, kaza\u0142 mu \u015bpiewa\u0107 np. robi\u0105c pompki… No i jeszcze przezabawny Bogus\u0142aw Szynalski jako Dulcamara, i Jacek Jasku\u0142a \u015bwietny aktorsko jako sier\u017cant Belcore. Ale Adina przebija\u0142a wszystkich – to b\u0119dzie kolejna chluba Wroc\u0142awia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jedna z drug\u0105 nie ma nic wsp\u00f3lnego, tylko tyle, \u017ce najpierw wys\u0142ucha\u0142am jednej, potem drugiej. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 wi\u0119c bawi\u0107 w por\u00f3wnania, bo i po co. Po prostu garstka refleksji na \u015bwie\u017co. 1. Ercole su’l Termodonte w Krakowie. Co tu du\u017co gada\u0107, wielkie wydarzenie. Mieli\u015bmy ju\u017c mo\u017cno\u015b\u0107 podziwia\u0107 na tej scenie kunszt zar\u00f3wno Fabia Biondiego […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/274"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=274"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/274\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=274"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=274"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=274"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}