{"id":2741,"date":"2012-11-28T23:41:57","date_gmt":"2012-11-28T22:41:57","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=2741"},"modified":"2012-12-26T22:33:39","modified_gmt":"2012-12-26T21:33:39","slug":"sv-rozpoczela-rok-lutoslawskiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2012\/11\/28\/sv-rozpoczela-rok-lutoslawskiego\/","title":{"rendered":"SV rozpocz\u0119\u0142a Rok Lutos\u0142awskiego"},"content":{"rendered":"

\u015awietny pomys\u0142 – dwa koncerty z hitami polskimi drugiej po\u0142owy XX wieku, ze znakomitymi solistami. Ten pierwszy koncert, kt\u00f3ry w po\u0142owie (wi\u0119kszej, je\u015bli chodzi o wymiar czasowy) wype\u0142ni\u0142y utwory Witolda Lutos\u0142awskiego, po prostu musia\u0142 si\u0119 odby\u0107 pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka. Kt\u00f3ry zreszt\u0105 by\u0142 dzi\u015b w \u015bwietnej formie i humorze. Spotka\u0142am w\u0142a\u015bnie Gostka<\/strong>, wchodzili\u015bmy na sal\u0119 i s\u0142yszymy fortepian. M\u00f3wi\u0119: to chyba Dw\u00f3jka nadaje. Ale przecie\u017c transmisji nie by\u0142o. No i okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Maestro przypomnia\u0142 sobie swoje pianistyczne czasy; pogra\u0142 nam z lekka ujazzowione Valses nobles et sentimentales<\/em> Ravela. W przerwie gra\u0142 te\u017c. Czy jest jeszcze taki dyrygent?<\/p>\n

<\/p>\n

Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od utworu, kt\u00f3ry kiedy\u015b by\u0142 przebojem (a dzi\u015b niestety nawet na YouTube go nie ma): Concerto giocoso<\/em> Micha\u0142a Spisaka<\/a>. Bardzo ten utw\u00f3r zawsze lubi\u0142am – neoklasycyzm w stanie czystym, widoczne zafascynowanie „\u015brodkowym” Strawi\u0144skim, rzemios\u0142o perfekcyjne, nastr\u00f3j giocoso <\/em>z\u0142amany jednak nutk\u0105 melancholii. Tak naprawd\u0119 to jest kameralny utw\u00f3r i Sinfonia Varsovia zagra\u0142a go w do\u015b\u0107 du\u017cym sk\u0142adzie, ale to mu nie zaszkodzi\u0142o.<\/p>\n

Potem Partita<\/em> w wersji na skrzypce i orkiestr\u0119; jako solistka wyst\u0105pi\u0142a koncertmistrzyni zespo\u0142u Maria Machowska. Bardzo udana partia solowa, orkiestra te\u017c w porz\u0105dku, ja jednak wol\u0119 wersj\u0119 z fortepianem. Nie tylko dlatego, \u017ce by\u0142a pierwsza, wi\u0119c wcze\u015bniej j\u0105 pozna\u0142am, ale dlatego, \u017ce brzmi mocniej, dobitniej. Jestem w\u0142a\u015bnie po napisaniu artyku\u0142u do niemieckiego pisma „Osteuropa” o tym, jak Lutos\u0142awski czerpa\u0142 z tw\u00f3rczo\u015bci swoich poprzednik\u00f3w, i tylko si\u0119 u\u015bmiecha\u0142am s\u0142ysz\u0105c niemal cytat z Driad i Pana<\/em> Szymanowskiego albo motywiki – jak w wielu innych utworach – przypominaj\u0105ce Alberta Roussela (tutaj <\/a>ok. 3’oo”). Co nie umniejsza urody tego dzie\u0142a.<\/p>\n

Przed przerw\u0105 jeszcze te kilka intensywnych minut na Koncert klawesynowy<\/em> G\u00f3reckiego (z El\u017cbiet\u0105 Chojnack\u0105), przed\u0142u\u017cone jeszcze o zabisowan\u0105 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107. I na koniec najwi\u0119ksze prze\u017cycie – III Symfonia<\/em> Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n

To chyba m\u00f3j najulubie\u0144szy jego utw\u00f3r. Rozmawiali\u015bmy przed nim ze znajomymi i pad\u0142o pytanie: ile ta symfonia trwa? Ja na to, \u017ce dwadzie\u015bcia-dwadzie\u015bcia kilka minut. Nie, m\u00f3wi\u0105, raczej ze czterdzie\u015bci. Nie upiera\u0142am si\u0119, bo rzeczywi\u015bcie nigdy przy tej symfonii nie patrzy\u0142am na zegarek. Przypomnia\u0142am sobie zreszt\u0105, \u017ce kompozytor nie by\u0142 zadowolony z prawykonania utworu pod batut\u0105 George’a Soltiego (mnie si\u0119 to nagranie bardzo podoba\u0142o), bo pocz\u0105tek by\u0142 dla niego za szybki (dla mnie elektryzuj\u0105cy), a przecie\u017c, jak powiedzia\u0142, „trzeba da\u0107 si\u0119 tej muzyce wygra\u0107”. No wi\u0119c Maksymiuk da\u0142 si\u0119 jej wygra\u0107 mo\u017ce nawet za bardzo, bo jako\u015b do po\u0142owy utworu powoli si\u0119 to rozkr\u0119ca\u0142o. Za to od po\u0142owy by\u0142 taki szwung, \u017ce siedzia\u0142o si\u0119 z zapartym tchem. Ta ko\u0144c\u00f3wka zreszt\u0105 jest nies\u0142ychanie podnosz\u0105ca, energetyczna, coraz bardziej euforyczna wr\u0119cz. Publiczno\u015b\u0107\u00a0a\u017c krzycza\u0142a z entuzjazmu – nie by\u0142o wi\u0119c wyj\u015bcia i powt\u00f3rzonych zosta\u0142o chyba z dziesi\u0119\u0107 a\u017c minut. Ale my\u015bl\u0119, \u017ce nikt nie \u017ca\u0142owa\u0142.<\/p>\n

A ile trwa\u0142a ta symfonia? Nieca\u0142e p\u00f3\u0142 godziny.<\/p>\n

Nast\u0119pny koncert 4 grudnia, dyryguje Renato Rivolta, soli\u015bci: Ewa Pob\u0142ocka i Maciej Grzybowski. W programie Serocki, Panufnik, Sikorski (Tomasz), Baird i Tansman.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015awietny pomys\u0142 – dwa koncerty z hitami polskimi drugiej po\u0142owy XX wieku, ze znakomitymi solistami. Ten pierwszy koncert, kt\u00f3ry w po\u0142owie (wi\u0119kszej, je\u015bli chodzi o wymiar czasowy) wype\u0142ni\u0142y utwory Witolda Lutos\u0142awskiego, po prostu musia\u0142 si\u0119 odby\u0107 pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka. Kt\u00f3ry zreszt\u0105 by\u0142 dzi\u015b w \u015bwietnej formie i humorze. Spotka\u0142am w\u0142a\u015bnie Gostka, wchodzili\u015bmy na sal\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2741"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2741"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2741\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2870,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2741\/revisions\/2870"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2741"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2741"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2741"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}