Drugi (i ostatni jak na razie) koncert Sinfonii Varsovii ze szlachetnej akcji „nies\u0142usznie zapomniana polska muzyka XX wieku” te\u017c by\u0142 ogromnie ciekawy, ale publiczno\u015b\u0107 s\u0142abiej dopisa\u0142a ni\u017c poprzednim razem (mo\u017ce dlatego te\u017c, \u017ce \u015brodek tygodnia). Interesuj\u0105ce zw\u0142aszcza by\u0142o por\u00f3wnanie styl\u00f3w pi\u0119ciu wykonanych utwor\u00f3w, z kt\u00f3rych najstarszy powsta\u0142 w 1954 r., a najm\u0142odszy – w 1973 r.<\/p>\n
<\/p>\n
Ten najm\u0142odszy, Elegeia<\/a><\/em> Tadeusza Bairda, wybija si\u0119 z kontekstu zdecydowanie, bo nale\u017cy ju\u017c do p\u00f3\u017aniejszego okresu tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora i jak \u015brednio za nim przepadam, tak w\u0142a\u015bnie ona budzi m\u00f3j szacunek dla rzemios\u0142a i dla umiej\u0119tno\u015bci stworzenia specyficznego nastroju. Do\u015b\u0107 pod\u015bmiewa\u0142am si\u0119 zawsze z zami\u0142owania Bairda do drobiazgowych okre\u015ble\u0144 w partyturach (po w\u0142osku) i tych wszystkich czterech pian, z dopisanym jeszcze na koniec nuty al niente<\/em>. Ale je\u017celi nawet nie zawsze jest to wykonalne, to jaki\u015b skutek wywo\u0142uje.<\/p>\n Na dobr\u0105 spraw\u0119 prawie wszystkim z pi\u0105tki wykonywanych wczoraj kompozytor\u00f3w mo\u017cna by wygrzeba\u0107 utwory podobne stylistycznie, poniewa\u017c ka\u017cdy z nich przynajmniej przewin\u0105\u0142 si\u0119 przez neoklasycyzm. Niekt\u00f3rym pozosta\u0142o to na ca\u0142e \u017cycie, jak Tansmanowi (wykonany na zako\u0144czenie Koncert na orkiestr\u0119<\/em> z 1954 r. jest jednak w wielu momentach mroczniejszy<\/a> ni\u017c jego beztroska muzyka sprzed wojny), ale p\u00f3\u017aniejsza o dwa lata Sinfonietta na 2 orkiestry smyczkowe<\/a><\/em> Kazimierza Serockiego to ostatni bodaj jego utw\u00f3r w tym stylu, zanim kompozytor sta\u0142 si\u0119 wybitnym piewc\u0105 sonoryzmu. Za to je\u015bli chodzi o Tomasza Sikorskiego, szcz\u0119\u015bliwie zosta\u0142 odkryty ten kontemplacyjny czas jego tw\u00f3rczo\u015bci, czyli dzie\u0142a z lat 70. i 80., ale za to zupe\u0142nie zosta\u0142 zapomniany jego naprawd\u0119 pyszny, energetyczny sonorystyczny „kawa\u0142ek” z 1965 r., jakim jest Concerto breve<\/em> (parti\u0119 fortepianu gra\u0142 Maciej Grzybowski) – tu przyk\u0142adem d\u017awi\u0119kowym niestety nie mog\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107. Z kolei Andrzej Panufnik pisa\u0142 sw\u00f3j Koncert fortepianowy<\/em> (gra\u0142a – mo\u017cna powiedzie\u0107 „jak zwykle” – Ewa Pob\u0142ocka) w 1961 r., b\u0119d\u0105c ju\u017c na emigracji, a jego stylistyka le\u017cy gdzie\u015b po\u015brodku: jak w neoklasycyzmie wa\u017cny jest regularny rytm i harmonia<\/a>, ale to jest ju\u017c jego w\u0142asny styl i system. Ja w tym koncercie najwi\u0119ksz\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 mam do cz\u0119\u015bci \u015brodkowej<\/a>, kt\u00f3rej atmosfera jest niesamowita, nieledwie lunatyczna\u00a0– to jaki\u015b g\u0142os z innego \u015bwiata.<\/p>\n \u015awietny by\u0142 dyrygent w\u0142oski Renato Rivolta, oddany muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej (wyst\u0119powa\u0142 te\u017c na Warszawskich Jesieniach), bardzo dynamiczny w zachowaniu i bardzo zaanga\u017cowany (co potwierdza orkiestra), zachwycony tym programem. Na zako\u0144czenie zabisowali efektownym szemrz\u0105cym Presto<\/em> z Koncertu na orkiestr\u0119<\/em> Tansmana (by\u0142 to te\u017c ostatni punkt programu), bo, jak zapowiedzia\u0142 dyrygent, Tansman by\u0142 very big composer<\/em>. Big <\/em>to on z pewno\u015bci\u0105 nie by\u0142, bo by\u0142 malutki i drobniutki (pami\u0119tam go jeszcze, jak i jego uroczy u\u015bmiech), ale to przej\u0119zyczenie sympatycznemu dyrygentowi wybaczamy…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Drugi (i ostatni jak na razie) koncert Sinfonii Varsovii ze szlachetnej akcji „nies\u0142usznie zapomniana polska muzyka XX wieku” te\u017c by\u0142 ogromnie ciekawy, ale publiczno\u015b\u0107 s\u0142abiej dopisa\u0142a ni\u017c poprzednim razem (mo\u017ce dlatego te\u017c, \u017ce \u015brodek tygodnia). Interesuj\u0105ce zw\u0142aszcza by\u0142o por\u00f3wnanie styl\u00f3w pi\u0119ciu wykonanych utwor\u00f3w, z kt\u00f3rych najstarszy powsta\u0142 w 1954 r., a najm\u0142odszy – w 1973 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2755"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2755"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2755\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2867,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2755\/revisions\/2867"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2755"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2755"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2755"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}