Coraz cz\u0119\u015bciej si\u0119 zdarza i w Polsce, \u017ce koncerty sylwestrowe nie musz\u0105 nawi\u0105zywa\u0107 do wiede\u0144skich kr\u00f3l\u00f3w walca, lecz mog\u0105 przywo\u0142ywa\u0107 np. Haendla czy Mozarta (czyni to np. ju\u017c od kilku lat ze swoimi\u00a0zespo\u0142ami Jan Tomasz Adamus). A zdecydowanie Haendel jest jednym z tych kompozytor\u00f3w, z kt\u00f3rymi bardzo jest przyjemnie po\u017cegna\u0107 stary rok i przywita\u0107 nowy. Zw\u0142aszcza gdy \u015bpiewaj\u0105 go tak wspania\u0142e solistki, jak by\u0142o tym razem w Warszawskiej Operze Kameralnej.<\/p>\n
<\/p>\n
Byli te\u017c oczywi\u015bcie dwaj soli\u015bci, Robert Gierlach i Andrzej Klimczak, ale zostali ca\u0142kowicie przy\u0107mieni przez te dwie gwiazdy: Olg\u0119 Pasiecznik i Ann\u0119 Radziejewsk\u0105. Obie pokaza\u0142y po prostu wirtuozeri\u0119,\u00a0nawet nie tyle w sensie technicznym, co w sensie samego stylu operowania g\u0142osem i nastrojem. \u015apiewa\u0142y oczywi\u015bcie znane hity z Rinalda<\/em>, Imenea<\/em> i przede wszystkim Juliusza Cezara<\/em>; by\u0142y oczywi\u015bcie Cara sposa<\/em> czy Lascia, ch’io pianga<\/em>, by\u0142 fina\u0142owy duet Cezara i Kleopatry i, tak\u017ce z Cezara<\/em>, ko\u0144cowy\u00a0ch\u00f3r Ritorni omai nel nostro core<\/em>. Zachwytom i oklaskom nie by\u0142o ko\u0144ca. MACV prowadzi\u0142 od klawesynu W\u0142adys\u0142aw K\u0142osiewicz (bezsprzecznie najbardziej kompetentne kierownictwo w\u015br\u00f3d tych, jakie dost\u0119pne s\u0105 temu zespo\u0142owi), a\u00a0w\u00a0I skrzypcach\u00a0(czego nie by\u0142o wida\u0107, bo w kanale) siedzia\u0142a m.in. mapap<\/strong>.<\/p>\n Wykonanie by\u0142o semisceniczne, tj. z prost\u0105 a uniwersaln\u0105 scenografi\u0105 Marleny Skoneczko (po prostu rozgwie\u017cd\u017cone czarne niebo i scena bez rekwizyt\u00f3w) i re\u017cyseri\u0105… nowego dyrektora WOK Jerzego Lacha. Chyba to jego pierwsza praca\u00a0przy scenicznym utworze muzycznym. Polega\u0142o to g\u0142\u00f3wnie na tym, \u017ce, zw\u0142aszcza w szybkich ariach, delikwent wpada\u0142 na scen\u0119, przebiega\u0142 po niej w r\u00f3\u017cne strony i wykonywa\u0142 gesty pt. co ja tu robi\u0119 i sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142em. No, ale muzyce to bardzo nie przeszkadza\u0142o – na szcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n Sala by\u0142a pe\u0142na. Przysz\u0142o mn\u00f3stwo muzycznych (m.in. Pawe\u0142 Szyma\u0144ski – trzymajmy wszyscy kciuki, \u017ceby jego premiera w TWON si\u0119 w tym roku uda\u0142a, ju\u017c s\u0105 pr\u00f3by) i meloma\u0144skich znajomych, atmosfera po prostu rodzinna. Zapowiada\u0142o koncert (nie nazbyt obficie – tak\u017ce na szcz\u0119\u015bcie) dwoje m\u0142odych ludzi, chyba \u015bpiewak\u00f3w, bo pod koniec swego wyst\u0119pu za\u015bpiewali pierwsz\u0105 fraz\u0119 Music for a while<\/em> Purcella. Na ka\u017cdego z widz\u00f3w czeka\u0142a na krze\u015ble torba z wydawnictwami WOK, z kt\u00f3rych szczeg\u00f3lnie si\u0119 ciesz\u0119 z nieznanej mi jeszcze p\u0142yty wydanej z okazji 50-lecia WOK,\u00a0z utworami Szymanowskiego w wykonaniu Marty Boberskiej, Anny Radziejewskiej, Jaros\u0142awa Br\u0119ka i zespo\u0142ami WOK pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka. Niestety ta p\u0142yta nie jest przeznaczona do sprzeda\u017cy…<\/p>\n No i na koniec jeden du\u017cy, nieprzyjemny zgrzyt. Ani podczas zapowiedzi, ani w kr\u00f3tkim przem\u00f3wieniu noworocznym nowego dyrektora nie wymieniono nawet s\u0142\u00f3wka podzi\u0119kowania dla dyr. Stefana Sutkowskiego, kt\u00f3ry by\u0142 wraz z ma\u0142\u017conk\u0105 obecny na sali (siedzieli na tych miejscach, co zawsze); nie dosta\u0142 te\u017c nawet z\u0142amanego kwiatka. A przecie\u017c gdyby nie on, nie by\u0142oby tego haendlowskiego repertuaru tutaj, nie by\u0142oby tych cudownych solistek na tej scenie –\u00a0co tu du\u017co gada\u0107, nie by\u0142oby w og\u00f3le tej sceny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Coraz cz\u0119\u015bciej si\u0119 zdarza i w Polsce, \u017ce koncerty sylwestrowe nie musz\u0105 nawi\u0105zywa\u0107 do wiede\u0144skich kr\u00f3l\u00f3w walca, lecz mog\u0105 przywo\u0142ywa\u0107 np. Haendla czy Mozarta (czyni to np. ju\u017c od kilku lat ze swoimi\u00a0zespo\u0142ami Jan Tomasz Adamus). A zdecydowanie Haendel jest jednym z tych kompozytor\u00f3w, z kt\u00f3rymi bardzo jest przyjemnie po\u017cegna\u0107 stary rok i przywita\u0107 nowy. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2886"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2886"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2886\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2890,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2886\/revisions\/2890"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2886"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2886"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2886"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}