…i to w nagraniach polskich, co cieszy. Dwie bardzo r\u00f3\u017cne pozycje: jedna – album wielop\u0142ytowy, nagrany przez uznanego artyst\u0119 z krajowej czo\u0142\u00f3wki. Druga – pojedyncza, kameralna, debiutancka. Jedno je \u0142\u0105czy: rado\u015b\u0107 muzykowania.<\/p>\n
<\/p>\n
Przez ca\u0142y praktycznie weekend (pisz\u0105c zreszt\u0105 artyku\u0142 na ca\u0142kiem inne tematy) s\u0142ucha\u0142am z wielk\u0105 satysfakcj\u0105 trzynastu p\u0142yt pe\u0142nych brz\u0119cz\u0105cego, rozta\u0144czonego klawesynu. Na to nagranie-pomnik czekali\u015bmy d\u0142ugo, ale wreszcie dostajemy je do r\u0105k, w dobrym momencie, bo w tym roku przypadaj\u0105 dwie rocznice<\/a> zwi\u0105zane z wielkim tw\u00f3rc\u0105 francuskim. W\u0142adys\u0142aw K\u0142osiewicz rejestrowa\u0142 wszystkie po kolei Pi\u00e8ces de Clavecin<\/em> Fran\u00e7ois Couperina w Studiu im.Witolda Lutos\u0142awskiego w latach 1993-96. Do kilku cz\u0119\u015bci cyklu zaprosi\u0142 przyjaci\u00f3\u0142, bo tak napisa\u0142 Couperin. W Allemande<\/em> z Neuvi\u00e8me Ordre<\/em><\/a> brz\u0119czenie dw\u00f3ch klawesyn\u00f3w (na drugim gra Lilianna Stawarz) jest ju\u017c zupe\u0142nie szalone; s\u0142ynny Le Rossignol-en-Amour<\/a><\/em>, czyli zakochany s\u0142owik, brzmi delikatnie i mi\u0119kko, niemal gruchaj\u0105co, z fletem traverso Ma\u0142gorzaty Wojciechowskiej. Okazjonalnie gra te\u017c na skrzypcach\u00a0Maria Papuzi\u0144ska-Uss, a Marcin Zalewski – na lirze korbowej lub na gambie. Premiera handlowa 14 stycznia – wtedy, my\u015bl\u0119, b\u0119dzie j\u0105 mo\u017cna zakupi\u0107 przez Polskie Radio.<\/p>\n Zawsze uwa\u017ca\u0142am, \u017ce K\u0142osiewicz gra\u00a0jak niespe\u0142niony kompozytor. Naturalna fantazja i swoboda, gi\u0119tko\u015b\u0107 i wdzi\u0119k frazy, wszystko to ujmuje. Mo\u017cna wpa\u015b\u0107 w trans. S\u0105 w cyklu suity (ordres<\/em>) rzeczywi\u015bcie transowe, jak pi\u0119tnasta<\/a>, w kt\u00f3rej po niesamowitej ko\u0142ysance Le Dodo, ou l’Amour au Berceau<\/em>, nast\u0119puje jeszcze ca\u0142y cykl paru\u00a0Musettes<\/em>. S\u0105 przezabawne obrazki rodzajowe, jak ca\u0142y cykl Les Fastes de la Grande et Ancienne Menestrandise<\/a><\/em> z jedenastej suity, w kt\u00f3rym paraduj\u0105 kolejno sportretowani notable, jury\u015bci, starcy, pijacy, inwalidzi, \u017conglerzy, a na koniec wszystko wpada w ca\u0142kowity ba\u0142agan w D\u00e9sordre et d\u00e9route de toute la troupe<\/em>, caus\u00e9s par les Yvrognes, les Singes, et les Ours<\/em>. Tak to jest, jak do orszaku wpuszcza si\u0119 pijak\u00f3w, ma\u0142py i nied\u017awiedzie…<\/p>\n Czy muzyka Couperina jest programowa? P\u00f3\u0142 na p\u00f3\u0142. S\u0105 to cz\u0119\u015bciej zatrzymane w czasie portrety – postaci, przedmiot\u00f3w, zjawisk – ni\u017c opowiadane historie. Portrety odmalowywane z czu\u0142o\u015bci\u0105, z mi\u0142o\u015bci\u0105 do \u017cycia, \u015bwiata, ludzi. I t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107 wspaniale przekazuje K\u0142osiewicz. Ten komplet po prostu trzeba mie\u0107.<\/p>\n Ale i druga p\u0142yta – ta pojedyncza – warta jest grzechu. Jest urocza. To kolejna inicjatywa gda\u0144ska, bo tam narodzi\u0142 si\u0119 zesp\u00f3\u0142 SILVA RERUM arte<\/a> (tak w\u0142a\u015bnie si\u0119 pisz\u0105cy). Jego cz\u0142onkinie – bo sk\u0142ad, cho\u0107 zmienny, bywa g\u0142\u00f3wnie damski, a i na tej p\u0142ycie wyst\u0119puj\u0105 same panie – zwi\u0105zane s\u0105 z tym miastem, cho\u0107 par\u0119 z nich pochodzi z Krakowa; wsp\u00f3\u0142pracuje te\u017c z nimi zamieszka\u0142a w Belgii Japonka oraz Niemka. To kolejne przedstawicielki pokolenia naszych muzyk\u00f3w barokowych, kt\u00f3re przesz\u0142o przez studia zagraniczne – w Holandii czy Francji. W Gda\u0144sku robi\u0105 koncerty w cyklu Concerti Nobilissimi, maj\u0105 te\u017c r\u00f3\u017cne inne zabawne pomys\u0142y<\/a>. P\u0142yta, wydana przez sopock\u0105 firm\u0119 Soliton<\/a>, nazywa si\u0119 7 Ptak\u00f3w<\/em> i opiera si\u0119 na sympatycznym pomy\u015ble ukazania ptasich portret\u00f3w odmalowanych w muzyce barokowej. Odrobink\u0119 to naci\u0105gane, bo jako dwa osobne ptaki pojawiaj\u0105 si\u0119 osobniki tego samego gatunku, czyli kura i kogut, no, ale przecie\u017c wydaj\u0105 one zupe\u0142nie r\u00f3\u017cne d\u017awi\u0119ki. Ponadto \u015bpiewaj\u0105: kuku\u0142ka, jask\u00f3\u0142ka<\/a>, s\u0142owik<\/a> (m.in. ten couperinowski), przepi\u00f3rka<\/a> i szczygie\u0142 (to oczywi\u015bcie Vivaldi). Ale pojawiaj\u0105 si\u0119 te\u017c… \u017caba i kot (jak kilka innych stworzonek, w Sonata representativa<\/em> Bibera). W programie te\u017c Monteclair, Merula, oczywi\u015bcie Daquin i Hoteterre. Sk\u0142ady zmienne – traverso, skrzypce, alt\u00f3wka, wiolonczela, klawesyn. Prowadz\u0105ca zesp\u00f3\u0142 traversistka Maja Mirocha (kt\u00f3ra ponadto uprawia zaw\u00f3d muzykoterapeutki) jest te\u017c autork\u0105 oprawy graficznej p\u0142yty. Bardzo wdzi\u0119cznej i pomys\u0142owej, ale niestety, poza nazwiskami brak jakiejkolwiek szerszej informacji o zespole czy o utworach. No tak, to niestety podra\u017ca koszty.\u00a0Ale p\u0142yty s\u0142ucha si\u0119 naprawd\u0119 z\u00a0przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …i to w nagraniach polskich, co cieszy. Dwie bardzo r\u00f3\u017cne pozycje: jedna – album wielop\u0142ytowy, nagrany przez uznanego artyst\u0119 z krajowej czo\u0142\u00f3wki. Druga – pojedyncza, kameralna, debiutancka. Jedno je \u0142\u0105czy: rado\u015b\u0107 muzykowania.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2903"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2903"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2903\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2908,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2903\/revisions\/2908"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2903"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2903"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2903"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}