I wreszcie wr\u00f3ci\u0142a na nasz\u0105 scen\u0119. W zesz\u0142ym roku niestety trzeba by\u0142o odwo\u0142a\u0107 jej recital urodzinowo-jubileuszowy (60.), ale teraz w ko\u0144cu si\u0119 uda\u0142o. I atmosfera by\u0142a, jak to na koncertach najwi\u0119kszych gwiazd: krzyki, tupanie, standing ovation.<\/p>\n
<\/p>\n
Artystka znakomicie zaplanowa\u0142a program – i bardzo rozs\u0105dnie. Na konferencji powiedzia\u0142a, \u017ce dobiera teraz role bli\u017csze swojemu wiekowi. Ale ju\u017c od jakiego\u015b czasu w ten spos\u00f3b dzia\u0142a: jeszcze w naszej ksi\u0105\u017ceczce-wywiadzie Razem w \u017cyciu i muzyce<\/em> powiedzia\u0142a „Bardziej jestem ju\u017c Cygank\u0105 Azucen\u0105 ni\u017c Cenerentol\u0105”, a to by\u0142o ponad dziesi\u0119\u0107 lat temu. Zgodnie z tym aria Azuceny (Stride la vampa<\/em>) by\u0142a jak najbardziej, a Kopciuszka nie by\u0142o.<\/p>\n Ewa Podle\u015b ma pewne cechy g\u0142osu, kt\u00f3re mo\u017cna by nazwa\u0107 mankamentami, gdyby nie to, \u017ce doskonale umie je wykorzystywa\u0107 dla potrzeb dramatycznych. A wi\u0119c odmienno\u015b\u0107 barw w rejestrach i wyra\u017ane przej\u015bcie z jednego do drugiego. Gdyby te barwy nie by\u0142y tak pi\u0119kne, pewnie mog\u0142oby to razi\u0107, ale s\u0105 pi\u0119kne, a jednocze\u015bnie maj\u0105 potencja\u0142 dramatyczny w\u0142a\u015bnie, zw\u0142aszcza dolny rejestr (w d\u00f3\u0142 do ma\u0142ego e<\/em>!). Tak by\u0142o zawsze i do tego si\u0119 przyzwyczaili\u015bmy, a nawet pokochali\u015bmy, bo to przecie\u017c g\u0142os jedyny w swoim rodzaju. Co uleg\u0142o zmianie, to sk\u0142onno\u015b\u0107 do dawnej niesamowitej akrobatyki, teraz ju\u017c\u00a0w wycofaniu\u00a0– i st\u0105d te\u017c odst\u0105pienie od pewnego typu repertuaru, kt\u00f3ry by\u0142 kiedy\u015b jej specjalno\u015bci\u0105.<\/p>\n Inna specyficzna cecha jej g\u0142osu to d\u0142ugie rozgrzewanie si\u0119 – te\u017c sama o tym m\u00f3wi. Zwykle zreszt\u0105 na recitalach wokalnych pierwsza aria jest „na straty”. Aria Polinessa z III aktu Ariodante<\/em> by\u0142a wi\u0119c takim troch\u0119 rozpoznaniem, badaniem terenu. W pe\u0142ni g\u0142os rozkwit\u0142 w arii Ciro infelice<\/em> z Ciro in Babilonia<\/em>, nieznanej, niedawno odgrzebanej opery Rossiniego. Bohater najpierw si\u0119 \u017cali i szlocha, by sko\u0144czy\u0107 bojowo – a samc\u00f3w alfa Podle\u015b potrafi gra\u0107 jak nikt. Za\u015bpiewany na pocz\u0105tek pierwszej cz\u0119\u015bci toast Maffio Orsiniego z Lukrecji Borgii<\/em> Donizettiego by\u0142 prawdziw\u0105 scenk\u0105 rodzajow\u0105, z udzia\u0142em ch\u00f3ru m\u0119skiego.<\/p>\n Cz\u0119\u015b\u0107 druga rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 pie\u015bni\u0105 z Aleksandra Newskiego<\/em> Prokofiewa, t\u0105, o kt\u00f3rej arty\u015bci w naszej rozmowie m\u00f3wili jako o „arii o d…” (chodzi\u0142o o to, by nie \u0142\u0105czy\u0107 s\u0142\u00f3w w zdaniu Ja pojdu po polju bie\u0142omu<\/em>) – za\u015bpiewan\u0105, jak zawsze, wstrz\u0105saj\u0105co. Tak\u017ce przejmuj\u0105ca by\u0142a aria Cieci, tragicznej postaci\u00a0z Giocondy<\/em> Ponchiellego. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce Ewa Podle\u015b chcia\u0142a tym razem przede wszystkim pokaza\u0107 barw\u0119 i wyraz. No i Stride la vampa<\/em> – kolejny pokaz mocnej osobowo\u015bci. Bisy by\u0142y dwa: wspania\u0142a, humorystyczna tyrada macochy z Kopciuszka<\/em> Masseneta oraz hicior: Cruda sorte<\/em> z W\u0142oszki w Algierze<\/em>, za\u015bpiewany z dystansem i na luzie.<\/p>\n Dyrygent, Michael Guettler, zosta\u0142 przez artystk\u0119 zaproszony – wsp\u00f3\u0142pracowali niedawno ze sob\u0105 i oboje byli z tego bardzo zadowoleni. Niez\u0142y kapelmistrz, orkiestra te\u017c wyra\u017anie si\u0119 spr\u0119\u017cy\u0142a, ale sama siebie nie przeskoczy – ci\u0119\u017cko by\u0142o s\u0142ucha\u0107 pocz\u0105tku uwertury do Wilhelma Tella<\/em>… Chcia\u0142abym, by z t\u0105 orkiestr\u0105 pracowa\u0142 stale kto\u015b dobry, by przywr\u00f3ci\u0107 jej kondycj\u0119 i otwarto\u015b\u0107 na r\u00f3\u017cne style, by na co dzie\u0144 gra\u0142a jak od \u015bwi\u0119ta. Chyba to jednak marzenie \u015bci\u0119tej g\u0142owy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" I wreszcie wr\u00f3ci\u0142a na nasz\u0105 scen\u0119. W zesz\u0142ym roku niestety trzeba by\u0142o odwo\u0142a\u0107 jej recital urodzinowo-jubileuszowy (60.), ale teraz w ko\u0144cu si\u0119 uda\u0142o. I atmosfera by\u0142a, jak to na koncertach najwi\u0119kszych gwiazd: krzyki, tupanie, standing ovation.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3033"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3033"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3033\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3039,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3033\/revisions\/3039"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3033"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3033"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3033"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}