{"id":3040,"date":"2013-02-23T23:46:52","date_gmt":"2013-02-23T22:46:52","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3040"},"modified":"2013-02-23T23:46:52","modified_gmt":"2013-02-23T22:46:52","slug":"w-kregu-aldeburgh","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/02\/23\/w-kregu-aldeburgh\/","title":{"rendered":"W kr\u0119gu Aldeburgh"},"content":{"rendered":"

Kolejna wizyta Iana Bostridge’a w Filharmonii Narodowej, i zreszt\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 programu koncertu, na kt\u00f3rym miejscow\u0105 orkiestr\u0119 poprowadzi\u0142 Roberto Abbado (bratanek Claudia), obraca\u0142a si\u0119 wok\u00f3\u0142 Benjamina Brittena – jeszcze jednego tegorocznego jubilata, r\u00f3wnolatka Lutos\u0142awskiego – i jego partnera, tenora Petera Pearsa, kt\u00f3rzy\u00a0stworzyli ceniony festiwal w Aldeburgh, gdzie dokonano m.in. prawykonania Paroles tiss\u00e9es <\/em>Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n

<\/p>\n

Britten i Lutos\u0142awski byli r\u00f3wie\u015bnikami, ale ich drogi zupe\u0142nie si\u0119 od siebie r\u00f3\u017cni\u0142y – brytyjski tw\u00f3rca by\u0142 b\u0142yskotliwie utalentowany, ale, inaczej ni\u017c polski kompozytor,\u00a0pozosta\u0142 w stylistyce bardziej\u00a0tradycyjnej, kt\u00f3r\u0105 zreszt\u0105 uprawia\u0142 po mistrzowsku. Zmar\u0142 w niezbyt podesz\u0142ym wieku – prze\u017cy\u0142 63 lata, ale zapewne nie anga\u017cowa\u0142by si\u0119 w jakie\u015b wielkie zmiany stylistyczne. Jego utwor\u00f3w jednak s\u0142ucha si\u0119 wci\u0105\u017c z przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n

Na dzisiejszym koncercie by\u0142o ich dwa. Rozpocz\u0119\u0142y go Four Sea Interludes<\/em> z opery Peter Grimes<\/em> (1945). Wspania\u0142e, plastyczne obrazy morskie, niemal muzyka filmowa; fragmenty z r\u00f3\u017cnych miejsc opery zmontowane w jedn\u0105 konsekwentn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. To by\u0142 wst\u0119p do pierwszego wyj\u015bcia Bostridge’a: do wspomnianego dzie\u0142a Lutos\u0142awskiego (1965). Pisa\u0142am ju\u017c tu o samym utworze i o tym, dlaczego jest mi tak bliski, i oczekiwa\u0142am na jego wykonanie przez Bostridge’a spodziewaj\u0105c si\u0119, \u017ce b\u0119dzie to jedna z najlepszych interpretacji dzie\u0142a. Rzeczywi\u015bcie, by\u0142o pi\u0119knie; szkoda tylko, \u017ce \u015bpiewak ma do\u015b\u0107 kiepsk\u0105 francusk\u0105 wymow\u0119, mnie to osobi\u015bcie bardzo przeszkadza\u0142o (ale c\u00f3\u017c, adresat dedykacji Peter Pears<\/a> nie wymawia\u0142 du\u017co lepiej). Marzy\u0142oby mi si\u0119 us\u0142yszenie Paroles<\/em> w wykonaniu jakiego\u015b dobrego francuskiego tenora, najlepiej takiego, kt\u00f3ry by wykonywa\u0142 r\u00f3wnie\u017c barok…<\/p>\n

Za to w drugiej cz\u0119\u015bci Bostridge wspaniale – i z pami\u0119ci – za\u015bpiewa\u0142 Les Illuminations<\/em> Brittena, i cho\u0107 w tym utworze tak\u017ce jest tekst francuski (poezja Arthura Rimbauda), to tym razem by\u0142o p\u0142ynniej – w ko\u0144cu\u00a0\u015bpiewak wykonywa\u0142 to dzie\u0142o wielokrotnie, to wr\u0119cz klasyka brytyjskiej wokalistyki. Dzie\u0142o to co prawda zosta\u0142o pierwotnie napisane na sopran dla zaprzyja\u017anionej \u015bpiewaczki Sophie Wyss i to ona dokona\u0142a jego prawykonania, ale spopularyzowa\u0142 je r\u00f3wnie\u017c Pears.<\/p>\n

By dope\u0142ni\u0107 program, na koniec zaplanowano Iberi\u0119<\/em> Debussy’ego. W\u0142a\u015bciwie bardziej do tego programu pasowa\u0142oby La Mer<\/em>, bo skoro zacz\u0119\u0142o si\u0119 od morza, powinno by\u0142o si\u0119 na nim sko\u0144czy\u0107. Ale Iberia<\/em> grana jest u nas rzadziej, w\u0142a\u015bciwie nie wiadomo zreszt\u0105 dlaczego, wi\u0119c dobrze by\u0142o pos\u0142ucha\u0107; niestety wykonana zosta\u0142a\u00a0przyci\u0119\u017cko, zw\u0142aszcza pierwsza cz\u0119\u015b\u0107. Og\u00f3lnie jednak wra\u017cenia z koncertu by\u0142y pozytywne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kolejna wizyta Iana Bostridge’a w Filharmonii Narodowej, i zreszt\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 programu koncertu, na kt\u00f3rym miejscow\u0105 orkiestr\u0119 poprowadzi\u0142 Roberto Abbado (bratanek Claudia), obraca\u0142a si\u0119 wok\u00f3\u0142 Benjamina Brittena – jeszcze jednego tegorocznego jubilata, r\u00f3wnolatka Lutos\u0142awskiego – i jego partnera, tenora Petera Pearsa, kt\u00f3rzy\u00a0stworzyli ceniony festiwal w Aldeburgh, gdzie dokonano m.in. prawykonania Paroles tiss\u00e9es Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3040"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3040"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3040\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3042,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3040\/revisions\/3042"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3040"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3040"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3040"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}