{"id":3043,"date":"2013-02-28T01:07:37","date_gmt":"2013-02-28T00:07:37","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=3043"},"modified":"2013-02-28T01:07:37","modified_gmt":"2013-02-28T00:07:37","slug":"nowe-miejsce-na-nowym-miescie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2013\/02\/28\/nowe-miejsce-na-nowym-miescie\/","title":{"rendered":"Nowe miejsce na Nowym Mie\u015bcie"},"content":{"rendered":"

Nowe jak nowe, z 1647 r., co jest wypisane, a nawet wr\u0119cz wyryte, nad wej\u015bciem do sali. Dawniej by\u0142a refektarzem klasztoru OO. Dominikan\u00f3w, teraz nazywa si\u0119 j\u0105 Sal\u0105 Prowincjalsk\u0105. Warszawska Opera Kameralna b\u0119dzie w niej robi\u0107 koncerty w ka\u017cd\u0105 ostatni\u0105 \u015brod\u0119 miesi\u0105ca. W\u0142a\u015bnie odby\u0142 si\u0119 drugi: recital W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza.<\/p>\n

<\/p>\n

Maestro gra\u0142 na takim instrumencie<\/a>, b\u0119d\u0105cym w\u0142asno\u015bci\u0105 WOK, niestety do\u015b\u0107 rzadko u\u017cywanym. Teraz temu klawesynowi przytrafi\u0142 si\u0119 najlepszy u\u017cytek z mo\u017cliwych, cho\u0107, jak twierdzi solista, trzeba by mu by\u0142o jeszcze par\u0119 godzin ze \u015brubokr\u0119tem, a nie by\u0142o na to czasu, tym bardziej, \u017ce kto\u015b, kto zajmuje si\u0119 jego konserwacj\u0105, akurat zachorowa\u0142. C\u00f3\u017c, co\u015b rzeczywi\u015bcie si\u0119 zaci\u0119\u0142o w pewnym momencie, ale po kr\u00f3tkiej interwencji klawesynisty wr\u00f3ci\u0142o do normy.<\/p>\n

Program pi\u0119kny i urozmaicony. Najpierw wspania\u0142y, improwizacyjny Froberger: Plainte faite\u00a0\u00e0 Londres pour passer la melancholie<\/em>, Toccata X<\/em> i Lamentation sur la mort de Ferdinand III<\/em>. P\u00f3\u017aniej Courante simple<\/em> Buxtehudego – courante z wariacjami, potem do\u015b\u0107 pouk\u0142adany i konwencjonalny Louis Marchand – I Suita d-moll<\/em>, nieco bardziej rozwichrzony Louis-Nicolas Cl\u00e9rambault – II Suita c-moll<\/em> i wreszcie na koniec Fran\u00e7ois Couperin – Les fastes de la grande et ancienne m\u00e9n\u00e9strandise<\/em> z Onzi\u00e8me ordre<\/em>. Uderza\u0142a niesamowita swoboda nie tylko w utworach o bardziej improwizacyjnym charakterze, jak i w\u0142a\u015bnie w tych\u00a0pouk\u0142adanych – taka \u015bwietna zabawa konwencj\u0105. A w utworze Couperina ju\u017c by\u0142a zabawa czysta i\u00a0rozkoszna ilustracyjno\u015b\u0107. Na bis powr\u00f3t do pocz\u0105tku: Froberger. I by\u0107 mo\u017ce nie mieliby\u015bmy nic przeciwko temu, by solista nas zn\u00f3w poprowadzi\u0142 da capo al fine… jedno, co nieco zak\u0142\u00f3ca\u0142o odbi\u00f3r (niekt\u00f3rym nawet bardzo), to du\u017ca ilo\u015b\u0107 pal\u0105cych si\u0119 \u015bwiec, kt\u00f3re wydziela\u0142y jednak dym mog\u0105cy dra\u017cni\u0107 co wra\u017cliwsze p\u0142uca.<\/p>\n

Sala jest bardzo przyjemna, niewielka, ale w porywach do 200 os\u00f3b spokojnie mo\u017ce pomie\u015bci\u0107. Dzi\u015b by\u0142o pono\u0107 ok. 130 (ja nie liczy\u0142am). Akustyka bardzo dobra dla brzmienia klawesynowego: pog\u0142osu akurat tyle, by doda\u0107 mu g\u0142\u0119bi, ale nie odebra\u0107 poczucia intymno\u015bci. Nie wszystkie instrumenty czy ich zestawy, czy te\u017c g\u0142osy, brzmia\u0142yby tu dobrze, ale dzi\u015b by\u0142o w sam raz. Zobaczymy, jak rzecz rozwinie si\u0119 dalej. Kolejny koncert w Wielk\u0105 \u015arod\u0119, tym razem w ko\u015bciele \u015bw. Jacka; mnie tam wtedy nie b\u0119dzie, bo ju\u017c b\u0119d\u0119 w Krakowie na Misteriach Paschaliach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nowe jak nowe, z 1647 r., co jest wypisane, a nawet wr\u0119cz wyryte, nad wej\u015bciem do sali. Dawniej by\u0142a refektarzem klasztoru OO. Dominikan\u00f3w, teraz nazywa si\u0119 j\u0105 Sal\u0105 Prowincjalsk\u0105. Warszawska Opera Kameralna b\u0119dzie w niej robi\u0107 koncerty w ka\u017cd\u0105 ostatni\u0105 \u015brod\u0119 miesi\u0105ca. W\u0142a\u015bnie odby\u0142 si\u0119 drugi: recital W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3043"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3045,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3043\/revisions\/3045"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3043"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3043"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3043"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}