Naprawd\u0119, tego wydarzenia nie da si\u0119 zby\u0107 jakim\u015b tam wspomnieniem w komentarzach.\u00a0Konieczny jest\u00a0osobny wpis. Bo Ian Bostridge, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie w Filharmonii Narodowej wyst\u0105pi\u0142 po raz pierwszy w Polsce, jest naprawd\u0119 wyj\u0105tkowy.<\/p>\n
Przede wszystkim nie jest to tenor, jakich wiele. Zanim po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 karierze \u015bpiewaczej, studiowa\u0142 histori\u0119 i filozofi\u0119 w Cambridge i Oksfordzie, w tym ostatnim, w College Corpus Christi, by\u0142 ju\u017c nauczycielem akademickim. To jest cz\u0142owiek, kt\u00f3ry \u015bpiewa nie tylko g\u0142osem i emocjami, ale i inteligencj\u0105. Zawsze perfekcyjnie podchodz\u0105cy do swoich zada\u0144, pisze om\u00f3wienia do swych p\u0142yt (ja sobie ogromnie ceni\u0119 jego nagrania pie\u015bni Schuberta). A \u015bpiewa w spos\u00f3b tak naturalny, \u017ce wydaje si\u0119 to takie proste i \u0142atwe. Jakby m\u00f3wi\u0142. Z drugiej strony barw\u0119 ma pi\u0119kn\u0105, mi\u0119kk\u0105, chocia\u017c o tym mniej si\u0119 my\u015bli. Bostridge nie daje ani na chwil\u0119 zapomnie\u0107 o tre\u015bci, jak\u0105 podaje. To nie jest \u015bpiew dla \u015bpiewu, to jest \u015bpiew dla przekazu.<\/p>\n
Na dzisiejszym koncercie towarzyszy\u0142a mu Northern Sinfonia, bardzo porz\u0105dny brytyjski zesp\u00f3\u0142, wykonuj\u0105cy muzyk\u0119 r\u00f3\u017cnych epok – od baroku do wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci. Cho\u0107 graj\u0105 na wsp\u00f3\u0142czesnych instrumentach, wykonuj\u0105 barok ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105 stylistyki zwi\u0105zanej z historycznym poinformowaniem. My\u015bl\u0119 wi\u0119c, \u017ce nawet pury\u015bci nie mieliby na co narzeka\u0107. Koncert po\u015bwi\u0119cony by\u0142 wy\u0142\u0105cznie tw\u00f3rczo\u015bci Haendla i \u0142adnie skomponowany: w pierwszej cz\u0119\u015bci uwertura do Mesjasza<\/em> i pierwsze arioso i aria (Comfort ye – Ev’ry valley<\/em>), potem Concerto grosso B-dur<\/em> op. 3 nr 2, po nim aria Jowisza z Semele<\/em> oraz arioso i aria z Jephte<\/em>. W drugiej cz\u0119\u015bci Concerto grosso h-moll<\/em> op. 6 nr 12, po nim blok z Ariodante<\/em>: uwertura, aria Ariodantego Scherza infida<\/em> (chyba najbardziej przejmuj\u0105cy punkt programu) i muzyka baletowa z II aktu, na koniec aria Acisa z Acisa i Galatei<\/em>. Bis te\u017c haendlowski.<\/p>\n Osobny rozdzia\u0142 – to sam Haendel i to, jak oddzia\u0142ywuje jego muzyka. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 publiczno\u015bci wychodzi\u0142a z koncertu uskrzydlona nie tylko wykonaniem, ale i po prostu energi\u0105, jaka w tych dzie\u0142ach jest. Nawi\u0105zuj\u0105c do pyta\u0144, jakie tu niedawno zada\u0142a Kama<\/strong>, ta muzyka nie tyle uspokaja, co podnosi na duchu, pobudza do dzia\u0142ania. Pami\u0119tam taki okres w moim \u017cyciu, do\u015b\u0107 dawno temu, kiedy mia\u0142am, jak to si\u0119 m\u00f3wi, faz\u0119 na concerti grossi<\/em> Haendla – s\u0142ucha\u0142am ich maniakalnie w k\u00f3\u0142ko i wprawia\u0142y mnie one we wspania\u0142y humor. Mo\u017cna si\u0119 uzale\u017cni\u0107.<\/p>\n